Istota interpretacji:

Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 11 stycznia 2011 r. nr ILPB1/415-1248/10-2/AGr wezwano Zainteresowaną do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 14 stycznia 2011 r., natomiast w dniu 21 stycznia 2011 r. Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni od 1 sierpnia 2010 r. prowadzi prywatną praktykę lekarską. W okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. Zainteresowana pracowała na umowę o pracę w szpitalu "A". Siedziba firmy Wnioskodawczyni mieści się pod adresem (…). Podejmując z tytułu prowadzonej praktyki lekarskiej pracę w szpitalu "B" Zainteresowana zmuszona jest do wynajęcia mieszkania, za które opłaca czynsz. Praca w szpitalu "B" wykonywana jest w ramach wykonywanej pozarolniczej działalności gospodarczej. Opłata czynszu nie została ujęta przez Wnioskodawczynię w kosztach uzyskania przychodów.

Wnioskodawczyni prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów i rozlicza się wg skali podatkowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy płacony czynsz za najem mieszkania jest dla Wnioskodawczyni kosztem uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawczyni, czynsz najmu jest kosztem uzyskania przychodów, ponieważ Zainteresowana nie posiada własnego mieszkania, a codzienny dojazd jest niemożliwy. W art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawczyni nie znalazła zapisu, że taki wydatek – najem mieszkania – nie jest kosztem uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Artykuł 23 ww. ustawy określa negatywny katalog wydatków, które nie należą do kosztów uzyskania przychodu podatkowego. Kosztem uzyskania przychodów nie są bowiem wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu - każdorazowo spoczywa na podatniku.

Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu powinien, w myśl powołanych przepisów spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.
  
  

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni prowadzi praktykę lekarską w szpitalu "B", która wykonywana jest w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Zainteresowana nie posiada własnego mieszkania, więc zmuszona jest je wynajmować, gdyż codzienny dojazd jest niemożliwy. Przedmiotowe wydatki na opłacenie czynszu za lokal są więc niezbędne do prowadzenia przez Wnioskodawczynię pozarolniczej działalności gospodarczej. Co niemniej istotne, wydatki poniesione przez Zainteresowaną jako niewskazane w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zostały przez ustawodawcę wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w sytuacji gdy Wnioskodawczyni posiada siedzibę swojej firmy w C., wydatki jakie ponosi na wynajem mieszkania w związku ze świadczonymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługami w szpitalu "B", stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 ww. ustawy, mogą w okresie świadczenia tych usług stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Reasumując zatem powyższe tut. organ podatkowy podziela stanowisko Wnioskodawczyni, iż płacony czynsz za najem mieszkania Zainteresowana może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, mając na uwadze treść art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

Zwraca się jednakże uwagę na konieczność właściwego udokumentowania przedmiotowych wydatków. Zgromadzone dowody nie mogą ograniczać się tylko do faktury lub rachunku wystawionego przez właściciela przedmiotowego mieszkania. Niezbędnym jest również posiadanie dowodów, świadczących o wykonywanych w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej usługach medycznych w okolicach wynajmowanego mieszkania, umożliwiających w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo-skutkowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność poniesionych wydatków.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.