Istota interpretacji:

Czy prawidłowym jest potraktowanie poniesionych wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym, gdyż nieruchomość, choć nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych spółki, to jednak jest własnością wspólników?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. znak ILPB1/415-1104/10-2/AMN na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawczynię do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 8 grudnia 2010 r., wniosek uzupełniono w dniu 15 grudnia 2010 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Dwie obce sobie osoby fizyczne (jedna z tych osób pozostaje w związku małżeńskim, wspólność małżeńska) nabyły kilka lat temu nieruchomość (udział 50/50). Te same osoby prowadzą obecnie (od 3 lat) działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (udział 50/50) i wykorzystują część tej nieruchomości na cele prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej (nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych spółki, nie była także w związku z tym amortyzowana).

Nieruchomość wymagała poniesienia przez spółkę pewnych nakładów celem dostosowania do prowadzonej działalności handlowej (okna, drzwi, posadzki, przerobienie c.o. wraz z kotłownią, itp.), co zostało potraktowane jako inwestycja w obcym środku trwałym.

Inwestycja ta nie została jeszcze zakończona, nie ma też protokołu odbioru.

W październiku 2010 roku jeden ze wspólników chce odsprzedać swoją część nieruchomości drugiemu współwłaścicielowi, jednocześnie wspólnikowi i z dniem 31 grudnia 2010 r. obaj wspólnicy chcą zakończyć działalność gospodarczą prowadzoną w formie spółki cywilnej. W tej sytuacji rozpoczęta inwestycja pozostanie nie zakończona w spółce. Wspólnicy chcieliby tę rozpoczętą inwestycję przeksięgować dowodem wewnętrznym w towar handlowy (koszt) i odsprzedać (przychód spółki) firmie budowlanej w cenie odpowiadającej wartości zakupionych materiałów budowlanych ("po kosztach"). Firma budowlana miałaby tę inwestycję dokończyć i dopiero po zakończeniu przekazać i zafakturować już jednemu właścicielowi nieruchomości. Takie zakończenie wydaje się wspólnikom spółki najbardziej sprawiedliwe i neutralne pod względem kosztów i przychodów, a także podatku VAT.

Wnioskodawczyni jest wspólnikiem spółki cywilnej wskazanej we wniosku, kupującym część przedmiotowej nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie potraktowania poniesionych wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym.

Czy prawidłowym jest potraktowanie poniesionych wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym, gdyż nieruchomość, choć nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych spółki, to jednak jest własnością wspólników...

Zdaniem Wnioskodawczyni, nieruchomość jest w części wykorzystywana do prowadzenia działalności, nie została wprowadzona do środków trwałych spółki, zatem nakłady na dostosowanie części tej nieruchomości do potrzeb prowadzonej działalności zostały słusznie zakwalifikowane jako inwestycja w obcym środku trwałym z zamiarem jej amortyzowania po zakończeniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego (określanego w dalszej części skrótem k.c.), przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów.

Stosownie do art. 861 § 1 k.c., wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług.

W myśl art. 862 k.c., regulującego kwestię tworzenia wspólnego majątku wspólników poprzez wniesienie rzeczy, w przypadku gdy wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.

Przytoczony przepis oznacza zobowiązanie się wspólnika do przeniesienia własności rzeczy na współwłasność łączną wspólników (w tym i jego) oraz wydanie wspólnikom (spółce) tej rzeczy bez zapłaty ceny. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku (art. 863 § 1 k.c.). W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika majątku stanowiącego wyłączną własność jednego wspólnika bądź też będącego współwłasnością wszystkich wspólników tejże spółki, wyłączna własność wspólnika bądź współwłasność w częściach ułamkowych z chwilą wniesienia do spółki przekształca się we współwłasność łączną. Współwłasność ta ma charakter bezudziałowy, a każdemu ze wspólników przysługują równe prawa do całego majątku. Spółka cywilna nie posiada własnego majątku. W spółce tej właścicielami poszczególnych składników majątku pozostają wspólnicy spółki w ramach współwłasności łącznej.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

– przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych" zwane także środkami trwałymi (art. 22a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, iż odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać, co do zasady, jedynie podmioty będące właścicielami lub współwłaścicielami wymienionych w cyt. art. 22a ww. ustawy składników majątku. W przypadku spółki cywilnej przepisy dotyczące amortyzacji stosuje się w odniesieniu do spółki cywilnej, a nie do wspólników tejże spółki, bowiem odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje spółka a nie poszczególni jej wspólnicy, dlatego też, aby środek trwały mógł podlegać amortyzacji w spółce cywilnej musi wchodzić w skład majątku tejże spółki (wspólnego majątku wspólników tej spółki).

Przepisy prawa podatkowego nie definiują wprost, co należy rozumieć przez inwestycje w obcych środkach trwałych, ale definiują pojęcie inwestycji. Zgodnie z art. 5a pkt 1 ww. ustawy, inwestycje to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 ze zm.).

Środki trwałe w budowie to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego - art. 3 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy o rachunkowości.

Biorąc pod uwagę te definicje można stwierdzić, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego. Przy czym, podejmując inwestycję w obcym środku trwałym podatnik powinien dysponować zezwoleniem uzyskanym od właściciela ulepszanego środka trwałego.

Z powyższych przepisów wynika, iż spółka cywilna związana jest umową zawartą przez wspólników w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej, a nie spółka. Jeżeli wspólnicy spółki cywilnej pozostają współwłaścicielami składnika majątku poza spółką, w ramach współwłasności w częściach ułamkowych, w przypadku wniesienia do spółki prawa do używania tego składnika, nakłady ponoszone przez wspólników w ramach działalności prowadzonej w formie spółki na ten składnik, nie mogą stanowić inwestycji w obcym środku trwałym.

Jak wskazano bowiem powyżej, za inwestycję w obcym środku trwałym można uznać jedynie te nakłady, które ponoszone są na składnik majątku należący od innego podmiotu. Natomiast w przypadku ponoszenia przez wspólników w ramach działalność prowadzonej w formie spółki cywilnej nakładów na składnik majątku należący do wspólników tej spółki, wniesiony do spółki do używania, wspólnicy ponoszą nakłady na będący ich własnością składnik majątku.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni jest wspólnikiem spółki cywilnej. Wraz z inną osobą fizyczną nabyła kilka lat temu nieruchomość. Te same osoby prowadzą obecnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej i wykorzystują część tej nieruchomości na cele prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych spółki. Nieruchomość wymagała poniesienia przez spółkę pewnych nakładów celem dostosowania do prowadzonej działalności handlowej.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż wydatki poniesione na ten cel nie mogą zostać uznane za inwestycję w obcym środku trwałym. Wspólnicy ponieśli bowiem nakłady na nieruchomość będącą ich własnością.

Reasumując, nie jest prawidłowym potraktowanie poniesionych wydatków jako inwestycji w obcym środku trwałym, gdyż Wspólnicy ponieśli nakłady na nieruchomość będącą ich własnością.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Przedstawione we wniosku pytania dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

• zasad rozliczania i dokumentowania nakładów poniesionych przez spółkę na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozstrzygnięto interpretacją indywidualną z dnia 28 grudnia 2010 r. nr ILPB1/415-1104/10-5/AMN,
• źródeł przychodów, rozstrzygnięto postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r. nr ILPB1/415-1104/10-6/AMN.

Natomiast pytanie dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie zasad rozliczania i dokumentowania nakładów poniesionych przez spółkę na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, rozstrzygnięto postanowieniem z dnia 6 grudnia 2010 r. nr ILPP1/443-1077/10-2/AI.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje