Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawczyni miała prawo do własnej wyceny wyposażenia budynków, których ilość potwierdza Protokół Zdawczo-Odbiorczy, a wartość nie została wykazana?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej zakupiła od przedsiębiorstwa X. kompleks hotelowy – pensjonat. W skład kompleksu wchodzą: budynek pensjonatu, działka na której znajduje się ten budynek, działki przylegające, budynek gospodarczy, parking, droga dojazdowa, ogrodzenie, studnia oraz wyposażenie i umeblowanie znajdujące się w pensjonacie - stoły, krzesła, szafy, łóżka, piece, pralki, lodówki, telewizory, sprzęt kuchenny itp. W celu udokumentowania sprzedaży, przedsiębiorstwo X. wystawiło fakturę sprzedaży z jedną zbiorczą kwotą, przy jedynej widniejącej na fakturze pozycji o następującej treści: "Sprzedaż nieruchomości zgodnie z aktem notarialnym". Przedsiębiorstwo X. sporządziło także "Protokół Zdawczo-Odbiorczy", w którym stwierdza co następuje: "Wraz z wydaniem nieruchomości opisanej w umowie, sprzedający sprzedaje i wydaje kupującemu wyposażenie budynków określone w załączniku numer 1 do niniejszego protokołu, przy czym sprzedaż wyposażenia następuje w ramach ceny sprzedaży nieruchomości, określonej w umowie". Załącznik numer 1 do protokołu zawiera arkusze spisu z natury z przeprowadzonej inwentaryzacji - przekazania obiektu. W akcie notarialnym oraz w umowie kupna-sprzedaży wymieniono nieruchomości gruntowe oraz budynek, natomiast nie ma informacji o wyposażeniu i pozostałych środkach trwałych, które również są przedmiotem tej transakcji i zawierają się w cenie sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawczyni wystąpiła do sprzedającego o specyfikację ilościowo- wartościową zakupionych przedmiotów i otrzymała pismo informujące o prawie do własnej wyceny, według interpretacji doradców, sporządzonej na zlecenie sprzedającego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni miała prawo do własnej wyceny wyposażenia budynków, których ilość potwierdza Protokół Zdawczo-Odbiorczy, a wartość nie została wykazana...

Zdaniem Wnioskodawczyni, prawidłową jest wycena wyposażenia ruchomego, budowli oraz gruntów niezabudowanych, wymienionych w protokole zdawczo-odbiorczym, według cen rynkowych i pomniejszenie o tą kwotę wartości nieruchomości wykazanej na fakturze. Sugerując się takim wyliczeniem wpisano do ewidencji środków trwałych przedmioty o wartości powyżej 3.500,00 zł (w tym nieruchomość główną), a wydatki przypadające na pozostałe składniki majątku zaliczono do kosztów bieżących.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż z uwagi na fakt, iż przedmiotem złożonego wniosku jest zaistniały stan faktyczny, niniejszą interpretację oparto o przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2010r.

W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 tej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 powołanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22c pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Środki trwałe stanowią składniki majątku trwałego przedsiębiorcy.

W celu dokonywania odpisów amortyzacyjnych podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 22n ww. ustawy.

Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 (art. 22n ust. 4 ww. ustawy).

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór (art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych, który jest zróżnicowany m.in. z uwagi na sposób ich nabycia, określa art. 22g ust. 1 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 tej ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, w razie nabycia w drodze kupna uważa się cenę ich nabycia.

W myśl art. 22g ust. 3 ww. ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług (…).

Zgodnie z art. 22g ust. 8 ww. ustawy, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni zakupiła kompleks hotelowy – pensjonat, w skład którego wchodzą: budynek pensjonatu, działka na której znajduje się ten budynek, działki przylegające, budynek gospodarczy, parking, droga dojazdowa, ogrodzenie, studnia oraz wyposażenie i umeblowanie znajdujące się w pensjonacie – stoły, krzesła, szafy, łóżka, piece, pralki, lodówki, telewizory, sprzęt kuchenny itp. Na fakturze dokumentującej sprzedaż nieruchomości znajduje się jedna zbiorcza kwota. Cena sprzedaży nieruchomości obejmuje również wyposażenie budynków, określone w załączniku numer 1 do Protokołu Zdawczo-Odbiorczego. Wnioskodawczyni wyceniła wyposażenie ruchome, budowle oraz grunty niezabudowane, wymienione w Protokole Zdawczo-Odbiorczym według cen rynkowych i pomniejszyła o tą kwotę wartość nieruchomości wykazaną na fakturze.

W przedmiotowej sprawie zważywszy, iż łączna wartość nabytych na postawie umowy sprzedaży wskazanych we wniosku składników majątku jest wartością znaną, zastosowanie znajdzie generalna zasada ustalania wartości początkowej, określona w art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Przy czym, z uwagi na określenie łącznej wartości tych składników majątku, wartość poszczególnych nieruchomości (gruntowych oraz posadowionych na nich budynków, pozostałych składników majątku oraz wyposażenia), Wnioskodawczyni winna określić we własnym zakresie. W razie trudności, może w tym zakresie skorzystać z pomocy biegłego rzeczoznawcy. Jednakże przy określaniu tych wartości należy pamiętać, aby ich suma odpowiadała sumie (łącznej cenie) zawartej w akcie notarialnym (w części przypadającej na poszczególne składniki majątkowe).

W świetle powołanych przepisów i w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stanowisko Wnioskodawczyni, iż wycena nabytych składników majątku winna zostać dokonana w cenach rynkowych, jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.