Istota interpretacji:

Czy wartość nieumorzona zlikwidowanego środka trwałego w kwocie 505.584,81 PLN może stanowić koszty uzyskania przychodów?

Wniosek powyższy zawierał braki formalne, dlatego też pismem z dnia 06 października 2009r. znak IBPBI/1/415-680/09/ZK wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 15 października 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka aktem notarialnym nabyła w dniu 24 stycznia 2007r. nieruchomość gruntową, na której był posadowiony m.in. murowany budynek, dwukondygnacyjny o powierzchni użytkowej 1.375,00 m2. Ww. budynek Spółka przystosowała na swoje potrzeby magazynowe i przyjęła na ewidencje środków trwałych pod nr inwentarzowym "50" w swoim Oddziale. Wartość początkowa budynku magazynowego wynosiła 638.633,46 PLN.

Na pocz1)ątku roku 2009, w związku z ograniczeniem kosztów funkcjonowania Spółki, wspólnicy podjęli decyzję o likwidacji ww. środka trwałego i protokołem z dnia 15 maja 2009r. dokonali fizycznej likwidacji przedmiotowego środka trwałego, po uprzedniej jego fizycznej rozbiórce. Powyższy fakt został zgłoszony do ewidencji gruntów i budynków, skutkiem czego Prezydent Miasta, zawiadomieniem z dnia 10 czerwca 2009r., dokonał stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków. W wyniku ww. zawiadomienia Spółka dokonała korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2009. Korekta dotyczyła nieuwzględnienia w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, począwszy od miesiąca czerwca 2009r., zlikwidowanego budynku magazynowego. W dacie likwidacji budynek magazynowy został umorzony do kwoty 133.048,65 PLN, a wartość nieumorzona stanowi kwotę 505.584,81 PLN.

W uzupełnieniu wniosku wskazano m. in., iż:

1. Likwidacja przedmiotowego środka trwałego, będącego przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ORD-IN z dnia 05 sierpnia 2009r., nie była spowodowana zmianą rodzaju działalności gospodarczej. Spółka dalej prowadzi działalność gospodarczą w takim samym zakresie jak przed likwidacją przedmiotowego środka trwałego. Jak wcześniej zaznaczono w ww. wniosku o interpretację prawa podatkowego, likwidacja była spowodowana głównie czynnikami ekonomicznymi.
2. Przedmiotowy środek trwały został wprowadzony na ewidencję środków trwałych (uznany za środek trwały) w dniu 30 kwietnia 2007r. i nadano mu nr inwentarzowy 50.
3. Poprzednie pytanie, i co za tym idzie podstawa prawna były sformułowane niewłaściwie. Nie mamy tutaj jednak z do czynienia z zaniechaną inwestycją, ponieważ ww. środek trwały był oddany do użytkowania, wprowadzony na ewidencję środków trwałych i do dnia likwidacji dokonywano odpisów amortyzacyjnych.
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wartość nieumorzona zlikwidowanego środka trwałego w kwocie 505.584,81 PLN może stanowić koszty uzyskania przychodów na gruncie art. 22 ust. 1 i 5e, w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

W uzupełnieniu wniosku wyjaśniono, iż ww. pytanie sformułowano niewłaściwie oraz iż w istocie dotyczy ono możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej części wartości zlikwidowanego środka trwałego.

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota nieumorzona zlikwidowanego środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów. Spółka dokonując zakupu ww. nieruchomości dokonała niewątpliwie wydatku inwestycyjnego, który następnie użytkowała na cele prowadzonej działalności gospodarczej przez ponad 2 lata. Na skutek zmieniającej się szybko sytuacji gospodarczej na przełomie lat 2008 i 2009 (kryzys finansowy, który szczególnie dotknął branżę samochodową), podjęto decyzję o likwidacji ww. środka trwałego. Ustawodawca przewidując tego typu sytuacje, ustawą z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316), chcąc złagodzić podatnikom skutki zaniechanych inwestycji uchylił z dniem 01 stycznia 2009r. zapis art. 23 ust. 1 pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który do tego momentu uniemożliwiał podatnikom zaliczenie w koszty uzyskania przychodów, koszty zaniechanych inwestycji. Wobec powyższego wnioskodawca może zaliczyć nieumorzoną kwotę zlikwidowanego środka trwałego w kwocie 505.584,81 PLN na warunkach określonych w art. 22 ust. 5e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że wartość nieumorzona przedmiotowego środka trwałego w kwocie 505.584,81 PLN może stanowić koszt uzyskania przychodów na gruncie art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzasadniając ww. stanowisko należy stwierdzić, że zapisy art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednoznacznie wskazują na możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów nieumorzonej wartości zlikwidowanego środka trwałego, o ile likwidacja nie była związana ze zmianą rodzaju działalności, a likwidowany środek trwały nie stracił z tego tytułu przydatności gospodarczej. Jak już wcześniej zaznaczono, likwidacja przedmiotowego środka trwałego nie była związana ze zmianą rodzaju działalności gospodarczej, na wskutek czego utraciłby on przydatność gospodarczą. Czynnikiem decydującym o jego likwidacji były względy czysto ekonomiczne, tzn. chodziło o oszczędności związane z utrzymaniem przedmiotowego środka trwałego, kiedy okazało się, że na wskutek kryzysu finansowego nie są potrzebne Spółce tak duże powierzchnie magazynowe (przedmiotowy środek trwały pełnił funkcję magazynową).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z ustawowej definicji kosztu podatkowego wynika, że warunki uznania konkretnego wydatku za koszt podatkowy muszą być spełnione równocześnie. Uznanie konkretnego wydatku za koszt uzyskania przychodów, uzależnione jest od związania go z przychodem lub źródłem przychodów, takim związkiem przyczynowo-skutkowym, który oznacza, że poniesienie wydatku miało lub mogło mieć, w kategoriach obiektywnych, wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, albo zmierzało do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednie, jak i pośrednio związane z przychodami lub źródłem przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem wydatków ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalności gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Cytowany wyżej art. 23 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, wyłączający z kosztów uzyskania przychodów, straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, odnosi się wyłącznie do przypadku, w którym środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Tym samym straty związane z likwidacją środków trwałych, uwarunkowaną innymi przyczynami, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Zatem, jeżeli następuje likwidacja środka trwałego bez zmiany przez podatnika rodzaju działalności, a likwidacja była konieczna ze względów gospodarczych i uzasadniona ekonomicznie, wówczas strata z tego tytułu może być kosztem uzyskania przychodów.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż fizyczna likwidacja środka trwałego (budynku magazynowego), była spowodowana głównie czynnikami ekonomicznymi (chodziło o oszczędności związane z utrzymaniem przedmiotowego środka trwałego, kiedy okazało się, że na wskutek kryzysu finansowego nie są potrzebne Spółce tak duże powierzchnie magazynowe). W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, wyłączenie zawarte w ww. art. 23 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, nie znajduje zastosowania, dlatego też, ta część wartości środka trwałego, od której nie dokonano odpisów amortyzacyjnych, jest stratą, która, co do zasady, zgodnie z ww. przepisem może stanowić koszt uzyskania przychodu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono dokumenty źródłowe. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Zważywszy na fakt, iż wnioskodawcą jest Spółka Jawna, niniejsza interpretacja stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej jest wiążąca tylko dla tej Spółki, co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla jej wspólników.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.