Istota interpretacji:

Czy jeżeli wnioskodawczyni kupi samochód, czy może go amortyzować, odpisać od przychodu i czy musi prowadzić książkę środków trwałych?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest właścicielką kilku lokali użytkowych, będących jej prywatną własnością, które wynajmuje firmom na działalność gospodarczą. W zależności od popytu wnioskodawczyni wynajmuje je trzem do sześciu firmom. Lokale znajdują się w różnych miejscach w oddzielnych budynkach w odległości ok. 10 km od obecnego miejsca zamieszkania wnioskodawczyni. Wymienione lokale wnioskodawczyni wynajmuje na podstawie umów najmu, na mocy których osiąga przychód z tytułu najmu lokalu użytkowego. W umowach wnioskodawczyni jest zobowiązana jako wynajmująca i właścicielka lokali do utrzymania przedmiotów najmu w stanie technicznym umożliwiającym prowadzenie działalności, pod rygorem odpowiedzialności za poniesione straty z tytułu niemożności prowadzenia działalności. Wnioskodawczyni podkreśliła, że do jej obowiązków należą m. in.: konserwacja dachów, konserwacja elewacji, konserwacja i usuwanie awarii instalacji wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, gazowej, wykonywanie okresowych przeglądów instalacji gazowej i elektrycznej i odprowadzanie spalin, wywóz śmieci i ogólnie rozumiana administracja nad ww. lokalami. Ponadto wnioskodawczyni jest zmuszona do częstych bezpośrednich kontaktów z najemcami w różnych miejscach w kraju celem np. renegocjacji umów lub ich ogólnych warunków, dojazdu do lokali i rozliczania mediów na podstawie stanu liczników, promocji nieraz nie użytkowanych lokali. Do tego celu jest jej niezbędny samochód, aby móc szybko i sprawnie zareagować na potrzeby najemców i nie ponosić konsekwencji z tytułu niedotrzymania warunków umowy najmu i móc osiągać przychód. Samochodu w chwili obecnej nie posiada. Wnioskodawczyni ponadto dodała, że z tytułu najmu płaci podatek dochodowy na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy jeżeli wnioskodawczyni kupi samochód, czy może go amortyzować, odpisać od przychodu i czy musi prowadzić książkę środków trwałych...

Zdaniem wnioskodawczyni, powinna kupić samochód i mieć możliwość odpisania od przychodu kosztu zakupu tego samochodu z tego względu, iż bez samochodu nie jest w stanie dotrzymać warunków umów najmu i administracji lokali, wskutek tego osiągać przychodu. Natomiast jeżeli nie będzie posiadała samochodu, jest narażona na wysokie koszty związane z niedotrzymaniem warunków umów, gdyż nie będzie miała możliwości szybkiego reagowania na ewentualnie zaistniałe awarie. Dlatego uważa, że zakup samochodu związany jest bezpośrednio z możliwością i zabezpieczeniem osiągania przez nią przychodu.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Przy czym, czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju (art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego).

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) wymienia najem, który nie stanowi działalności gospodarczej jako odrębne źródło przychodu. Dochodem z tego źródła jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. W odniesieniu do przychodów z najmu ma zastosowanie ogólna definicja kosztu podatkowego, zawarta w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Użyty przez ustawodawcę zwrot "w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, iż aby określony wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, to pomiędzy tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego rodzaju, że poniesienie wydatku ma wpływ na osiągnięcie, zachowanie albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Zatem kosztem uzyskania przychodów są wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki. Z oceny związku wydatku ze źródłem przychodów winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.
  
  

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawczyni jest właścicielką kilku lokali użytkowych, będących jej prywatną własnością, które wynajmuje firmom na działalność gospodarczą. Z wniosku wynika również że najem nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni zamierza dokonać zakupu samochodu osobowego i eksploatować go w celu codziennego nadzorowania przez siebie wynajmowanych lokali użytkowych, odległych o ok. 10 km od miejsca zamieszkania wnioskodawczyni. W związku z powyższym zadała pytanie o możliwości amortyzowania takiego samochodu.

W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty
   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
   
   

Z treści cytowanego art. 22a ust. 1 ww. ustawy wynika, że amortyzacji podlegają rzeczy i prawa wskazane w tym przepisie wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 (umowa leasingu).

Tut. organ podatkowy nie może zatem potwierdzić słuszności stanowiska wnioskodawczyni w sprawie. Z treści wniosku wynika bowiem, że wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie odda nabytego samochodu innemu podmiotowi do używania na podstawie umów wymienionych w art. 22a ust. 1 ww. ustawy. Wobec tego nabyty samochód nie może podlegać amortyzacji a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne od wartości samochodu nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu z najmu.

Reasumując, wydatek poniesiony na nabycie samochodu nie może zostać odliczony od przychodu poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Wnioskodawczyni nie jest również zobowiązana do prowadzenia ewidencji środków trwałych, z uwagi na fakt, iż samochód który zamierza nabyć nie spełnia kryterium uznania go za środek trwały - nie jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej ani oddany w najem innemu podmiotowi.

Wobec tego, stanowisko wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.