Istota interpretacji:

Jaki minimalny okres amortyzacji należy przyjąć do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej do budynku handlowo-usługowego zaliczonego do rodzaju 103 KŚT?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest właścicielem nieruchomości – budynku handlowo-usługowego zaliczonego do rodzaju 103 KŚT. Nieruchomość została wybudowana w 1990r. przez ówczesnego właściciela. W 1993r. nieruchomość została nabyta przez trzyosobową spółkę cywilną, a następnie w 2002 i 2003r. przeszła rozbudowę i modernizację. Po rozwiązaniu 30 grudnia 2003r. aktem notarialnym ww. spółki cywilnej, właścicielami z mocy prawa zostali małżonkowie F. na zasadzie współwłasności małżeńskiej w 50% oraz małżonkowie T. na zasadzie współwłasności małżeńskiej w 50%. Małżonkowie F. i T. nie wprowadzili nieruchomości do ewidencji środków trwałych i nie prowadzili amortyzacji.

W dniu 30 marca 2009r. nieruchomość została za zgodą właścicieli wniesiona aktem notarialnym do Spółki cywilnej jako aport. Nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych podatnika (spółki cywilnej) w dniu 30 marca 2009r.

Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 22j ustawy o pdof, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż…

3. dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:
a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, w punkcie 4 … - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.

Biorąc pod uwagę, iż nieruchomość była używana wg poglądu podatnika możliwe jest przyjęcie minimalnego okresu amortyzacji w trzech wariantach:

1. bazując na przepisie art. 22j ust. 1 pkt 3 przyjąć okres nie krótszy niż 3 lata,
2. bazując na przepisie art. 22j ust. 1 pkt 4 należy przyjąć okres nie krótszy niż 40 lat – 18 lat (od daty budowy),
3. bazując na przepisie art. 22j ust. 1 pkt 4 należy przyjąć okres nie krótszy niż 40 lat – 6 lat (od daty rozbudowy i modernizacji).
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Który z wariantów należy przyjąć za właściwy...

Jeśli wariant 1 nie jest zgodny z przepisami, to czy prawidłowy jest wariant 2 /czy 3/...

Zdaniem wnioskodawcy, najkorzystniejszy jest wariant 1 i jeśli przepisy dopuszczają taką ewentualność to wspólnicy Spółki optują za tym wariantem.

Jeśli wariant 1 nie jest zgodny z przepisami to wg wspólników spółki prawidłowy jest wariant 2 – odpowiada bowiem zapisom ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty
   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
   
   

Stosownie do treści art. 22i ust. 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynków i lokali przewiduje art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ww. ustawy.

Stosownie do jego treści, z zastrzeżeniem art. 22l, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

• dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:
  a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
  b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych
  - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata (pkt 3),
• dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (pkt 4).
  
  

Zastosowanie właściwej indywidualnej stawki amortyzacyjnej uzależnione jest od zaliczenia środka trwałego do odpowiedniej kategorii środków trwałych wymienionych w punkcie 3 lub 4 ww. przepisu, tj. do (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 %, do budynków (lokali) i budowli mieszkalnych lub m. in. do trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji.

Przy czym należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Spółka cywilna jest właścicielem nieruchomości – budynku handlowo-usługowego zaliczonego do rodzaju 103 KŚT. Nieruchomość ta była używana. Została wniesiona aktem notarialnym do Spółki cywilnej jako aport i wprowadzona do ewidencji środków trwałych Spółki w dniu 30 marca 2009r.

Jeżeli zatem ww. budynek:

• nie stanowi budynku niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna wynosi 2,5%,
• przed nabyciem był wykorzystywany co najmniej przez okres 60 miesięcy,
• został prawidłowo zaliczony do rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych,
• będzie po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podmiotu dokonującego amortyzacji,
  
  

to spełniać będzie kryteria zawarte w cyt. wyżej art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ww. ustawy i okres jego amortyzacji może wynosić co najmniej 3 lata (36 miesięcy).

Zaznaczyć należy, iż zakwalifikowania środka trwałego do odpowiedniego rodzaju Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik na podstawie posiadanych dokumentów i zgodnie z jego przeznaczeniem oraz związaną z nim konstrukcją i wyposażeniem. Dlatego też w niniejszej interpretacji tut. organ nie odniósł się do poprawności zakwalifikowania przedstawionego we wniosku budynku do rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych.

W związku z pismem z dnia 27 lipca 2009r. (data wpływu do tut. Biura – 03 sierpnia 2009r.), informuje się, iż zgodnie z art. 14d Ordynacji podatkowej, interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zważywszy na fakt, iż wnioskodawcą jest Spółka Cywilna, niniejsza interpretacja stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej jest wiążąca tylko dla tej Spółki, co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla jej wspólników.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.