Istota interpretacji:

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez spółkę z tytułu najmu nieruchomości której współwłaścicielem jest jeden ze wspólników spółki.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca wraz z małżonką mają zamiar nabyć nieruchomość, która będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na naprawie i serwisie samochodów osobowych (zwana w dalszej części Nieruchomością).

Wnioskodawca wraz z małżonką zamierza odpłatnie wynająć podmiotowi trzeciemu Nieruchomość. Najemcą Nieruchomości będzie Spółka komandytowa, w której to jednym ze wspólników będzie Wnioskodawca (zwana w dalszej części Spółką Najemcą). Spółka Najemca będzie wykorzystywać wynajmowaną Nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na naprawie i serwisie samochodów osobowych.

Wnioskodawca wraz z małżonką również ewentualnie rozważa założenie spółki handlowej osobowej tj. Spółki jawnej lub Spółki komandytowej (zwana dalej Osobową Spółką Handlową), a następnie wniesienie do niej w formie aportu Nieruchomości. Jedynymi wspólnikami Osobowej Spółki Handlowej będzie Wnioskodawca oraz jego małżonka. W takim przypadku Nieruchomość będzie wynajmowana Spółce Najemcy przez Osobową Spółkę Handlową.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w opisanym stanie faktycznym wydatki z tytułu umowy najmu zawartej z jednej strony przez Wnioskodawcę oraz jego małżonkę a z drugiej strony przez Spółkę Najemcę, stanowić będą koszt uzyskania przychodu u wszystkich wspólników Spółki Najemcy, a w szczególności dla Wnioskodawcy...(we wniosku pytanie to oznaczono nr 1)

Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

W świetle powołanego uregulowania, aby dany wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu zaistnieć muszą łącznie trzy warunki:

1. celem poniesienia wydatku (bezpośrednim lub pośrednim) powinno być osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
2. wydatek ten nie może być wymieniony w art. 23 ust. 1 ww. ustawy katalogu wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
3. musi być prawidłowo udokumentowany.
   
   

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy nie uważa się za koszt uzyskania przychodu wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników. Wydatki określone w art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowią katalog zamknięty, które to są wyjątkami od reguły ogólnej określonej w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z przyjętymi zasadami logiki i wykładni przepisów, wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzającą. Zapis art. 23 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy, dotyczy wyłącznie pracy własnej podatnika (małżonka lub dzieci). Natomiast w tym przypadku Wnioskodawca wraz z małżonką nie świadczą na rzecz Spółki Najemcy pracy własnej, ale przekazują i udostępniają do odpłatnego używania Spółce Najemcy nieruchomość. Wynajęcie przez Wnioskodawcę wraz z małżonką Nieruchomości nie może być interpretowane jako świadczenie pracy własnej przez niego na rzecz Spółki Najemcy.

Taka transakcja natomiast jest odpłatnym udostępnieniem nieruchomości podmiotowi trzeciemu (Spółce Najemcy). Należy dodać, iż intencją ustawodawcy wprowadzając zapis art. 23 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy, było wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu wynagrodzeń z tytułu pracy własnej podatnika (jego małżonka lub dzieci).

Reasumując, wydatki ponoszone przez Spółkę Najemcę na uregulowanie należności z tytułu umowy najmu Nieruchomości, będą stanowić koszt uzyskania przychodu u wszystkich wspólników Spółki Najemcy, także Wnioskodawcy - w wysokości wynikającej z art. 8 ww. ustawy, tj. proporcjonalnie do udziału wspólników w zysku Spółki Najemcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienić należy, iż w sprawie będącej przedmiotem pytania Nr 2 wydano odrębną interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.