Istota interpretacji:

Czy można, ustalając wartość początkową środka trwałego – powierzchni budynku przeznaczonej na gabinet stomatologiczny, uwzględnić w sumie wydatków, do których następnie zastosowano proporcję powierzchni, koszty kredytów poniesione do dnia 31 października 2008r. w związku z budową i modernizacją budynku?

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też, pismem z dnia 19 maja 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 04 czerwca 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie usług stomatologicznych. W roku 2007 nabyła wraz z małżonkiem (pozostają we współwłasności małżeńskiej) budynek mieszkalny w stanie surowym. Małżonkowie kontynuowali jego budowę. W kwietniu 2008r. zgodnie z przepisami prawa budowlanego zgłosili budynek mieszkalny do odbioru. Następnie wnioskodawczyni uzyskała pozwolenie na budowę zmieniające sposób użytkowania części budynku z przeznaczeniem na gabinet stomatologiczny i prowadziła prace budowlane adaptacyjne na powierzchni przeznaczonej na gabinet. Jednocześnie małżonkowie prowadzili prace budowlane modernizacyjne dotyczące całego budynku. Powierzchnię przeznaczoną na działalność gospodarczą przekazano do używania 31 października 2008r. Zakup budynku oraz wydatki związane z kontynuacją jego budowy oraz modernizacją częściowo finansowane były z kredytów. Kredyty udzielone były obojgu małżonkom na budowę budynku mieszkalnego. Wartość początkową środka trwałego – powierzchni przeznaczonej na świadczenie usług stomatologicznych ustaliła sumując wszystkie wydatki na budowę i modernizację budynku poniesione przez nich do dnia 31 października 2008r. Do tak ustalonej sumy zastosowała proporcję powierzchni użytkowej gabinetu do powierzchni użytkowej budynku ogółem, zwana dalej "proporcją powierzchni". Następnie do tak ustalonej kwoty dodała sumę wydatków poniesionych przez nią do dnia 31 października 2008r., związanych wyłącznie z adaptacją przeznaczonej na gabinet powierzchni budynku.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż:

• część budynku wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowi odrębnego przedmiotu własności (lokal nie stanowi odrębnej nieruchomości),
  
• ww. część budynku amortyzowana jest metodą liniową, stawką 2,5% od wartości początkowej ustalonej na podstawie zestawienia wydatków, co omówiono we wniosku,
  
• prace modernizacyjne dotyczące całego budynku to:

a. adaptacja poddasza na cele mieszkalne (w związku z adaptacją części mieszkalnej na cele działalności gospodarczej zmuszeni byli wygospodarować większą powierzchnię mieszkalną na strychu), polegała ona m. in. na wykonaniu ścianek działowych, instalacji elektrycznych, wykonaniu instalacji wod-kan. oraz montaż urządzeń sanitarnych w nowo powstałej łazience, położeniu powierzchni podłogowych, montaż drzwi;b. montaż drzwi w części mieszkalnej;
c. wykonanie kominka w części mieszkalnej;
d. montaż okapu w części mieszkalnej – w kuchni;

• małżonek używa na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (agencja ubezpieczeniowa) część mieszkalną budynku, o pow. 15,8 mkw. Jest to powierzchnia inna niż ta, którą wykorzystuje wnioskodawczyni na cele swojej działalności; jej wartość początkową dla potrzeb amortyzacji ustalił metodą uproszczoną 15,8 mkw. x 988 zł/mkw., stawka amortyzacyjna 1,5%,
  
• ewidencję zdarzeń gospodarczych prowadzi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów,
  
• ewidencjonuje koszty metodą, o której mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
  
  

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy miała prawo, ustalając wartość początkową środka trwałego – powierzchni budynku przeznaczonej na gabinet stomatologiczny, uwzględnić w sumie wydatków, do których następnie zastosowała proporcję powierzchni, koszty kredytów poniesione do dnia 31 października 2008r. w związku z budową i modernizacją budynku... (we wniosku pytanie to oznaczono Nr 1)

Zdaniem wnioskodawczyni, ustalając wartość początkową środka trwałego – powierzchni budynku przeznaczonej na gabinet stomatologiczny, miała prawo uwzględnić w sumie wydatków, do których następnie zastosowała proporcję powierzchni, koszty kredytów poniesione przez nich do dnia 31 października 2008r. w związku z budową i modernizacją budynku.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 powołanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
   
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
   
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają:

• grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
• budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu.
  
  

W świetle powyższego środkiem trwałym jest cały wskazany we wniosku budynek. Przy czym, jeżeli ww. budynek jest (z uwagi na przeważające wykorzystanie) budynkiem mieszkalnym, możliwość jego amortyzacji uzależniona jest od podjęcia stosownej decyzji w tym zakresie. Odrębnym środkiem trwałym jest nieruchomość gruntowa, na której ww. budynek jest położony, który jak wskazano nie podlega amortyzacji.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Natomiast zgodnie z art. 22f ust. 4 tej ustawy, jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub wydzierżawiana – odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu.

W myśl art. 22g ust. 11 ww. ustawy, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba, że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika m. in., iż wnioskodawczyni wraz z mężem nabyła w drodze kupna budynek mieszkalny w stanie surowym, którego budowę zakończono w kwietniu 2008r. Następnie na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę zmieniającego sposób użytkowania części budynku, wnioskodawczyni prowadziła prace budowlane i adaptacyjne w celu przystosowania jego części na gabinet stomatologiczny.

Równocześnie małżonkowie prowadzili prace budowlane i modernizacyjne dotyczące całego budynku. Część budynku przeznaczoną na działalność gospodarczą (gabinet stomatologiczny nie stanowiący odrębnego przedmiotu własności) przekazano do używania w dniu 31 października 2008r. Zakup budynku oraz wydatki związane z kontynuacją jego budowy oraz modernizacją częściowo finansowane były z kredytów udzielonych obojgu małżonkom na budowę budynku mieszkalnego. Małżonek wnioskodawczyni używa na cele prowadzonej działalności gospodarczej (agencja ubezpieczeniowa) część mieszkalną budynku, o pow. 15,8 mkw.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie w wyniku nabycia wskazanego we wniosku budynku w stanie surowym i przeprowadzenia późniejszych prac wykończeniowych oraz adaptacyjnych został w istocie wytworzony środek trwały, którego wartość początkową należało ustalić zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, w razie wytworzenia we własnym zakresie uważa się – koszt wytworzenia.

Z kolei art. 22g ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że za koszt wytworzenia uważa się wartość w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości pracy własnej podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Zatem do wartości początkowej ww. składnika majątku należy zaliczyć wydatki związane z nabyciem budynku mieszkalnego w stanie surowym oraz wydatki poniesione na dokończenie budowy, a także wydatki dotyczące adaptacji jego części na gabinet stomatologiczny oraz prowadzonych równocześnie prac budowlanych i modernizacyjnych całego budynku. Do wydatków tych nie należy zaliczyć wyposażenia gabinetu, takiego jak fotel dentystyczny czy aparat rentgenowski. Zauważyć przy tym należy, iż z chwilą zgłoszenia budynku mieszkalnego do odbioru budynek ten nie stanowił środka trwałego. Nie może więc być mowy o jego ewentualnym ulepszeniu (rozbudowie, adaptacji, czy też modernizacji).

Z treści wskazanego wyżej art. 22g ust. 4 wynika również, iż do wartości początkowej budynku można zaliczyć koszty operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. W związku z tym koszty kredytów udzielonych na zakup budynku oraz wydatki związane z kontynuacją jego budowy oraz modernizacją (odsetki, prowizje, opłaty) poniesione do dnia przekazania budynku do używania zwiększają jego wartość początkową, tj. koszt wytworzenia. Odpisów amortyzacyjnych od ww. środka trwałego można dokonywać w wysokości ustalonej od wartości początkowej budynku odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, do ogólnej powierzchni użytkowej tego budynku.

W świetle powołanych przepisów i w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.

Jednocześnie informuje się, iż w niniejszej interpretacji nie odniesiono się do zastosowanej stawki amortyzacyjnej, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem ani pytania ani stanowiska zawartego we wniosku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż odnośnie sprawy będącej przedmiotem pytania określonego we wniosku Nr 2 wydano odrębną interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.