Istota interpretacji:

1. Czy wartość początkową budynku przed ulepszeniem należy przyjąć w wysokości wynikającej z umowy darowizny z 2003 roku, która to wartość była wartością rynkową z dnia nabycia poprzez własną wycenę gruntu, budynku gospodarczego, budynku stodoły z garażem, aby w sumie otrzymać kwotę podaną w akcie notarialnym? 2. Czy po dokonaniu rozbudowy budynku i oddaniu go do użytkowania można ustalić indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 10% i amortyzować budynek przez 10 lat?

• sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w drodze darowizny
• możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej
  –jest prawidłowe
  
  

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność w zakresie sprzedaży wyrobów drewnianych, materiałów budowlanych, farb.

W 2003 roku na podstawie umowy darowizny otrzymała od rodziców nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym, budynkiem gospodarczym i ponad 30-letnią murowaną stodołą z garażem (posiada decyzję o pozwoleniu na budowę tego budynku z dnia 06 listopada 1969r.).

Obecnie ma zamiar dokonać rozbudowy, ulepszenia i adaptacji ww. budynku stodoły z garażem na cele prowadzonej działalności z zamiarem prowadzenia w nim sprzedaży detalicznej i hurtowej. Przewidywane nakłady znacznie przekroczą wartość początkową budynku.

W umowie darowizny została podana ogólna wartość całej darowizny oraz wyszczególniona wartość budynku mieszkalnego, natomiast wartość budynku gospodarczego, budynku stodoły z garażem oraz gruntu zostały określone w jednej kwocie bez podziału na poszczególne jednostki.

Wartość początkowa budynku murowanej stodoły z garażem z dnia nabycia zostałaby powiększona o wszystkie nakłady poniesione na rozbudowę i adaptację i po oddaniu do użytkowania budynek wprowadzono by do ewidencji środków trwałych i amortyzowano.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy wartość początkową budynku przed ulepszeniem należy przyjąć w wysokości wynikającej z umowy darowizny z 2003 roku, która to wartość była wartością rynkową z dnia nabycia poprzez własną wycenę gruntu, budynku gospodarczego, budynku stodoły z garażem, aby w sumie otrzymać kwotę podaną w akcie notarialnym...
2. Czy po dokonaniu rozbudowy budynku i oddaniu go do użytkowania można ustalić indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 10% i amortyzować budynek przez 10 lat...
   
   

Zdaniem wnioskodawczyni:

Ad. 1. Podatnik może dokonywać wyceny budynku z dnia dokonania darowizny poprzez ustalenie wartości poszczególnych budynków według powierzchni użytkowej i wartości gruntu na ogólną kwotę podaną w akcie notarialnym z uwzględnieniem wartości rynkowej z dnia nabycia.
Ad. 2. Po wprowadzeniu ulepszonego budynku gospodarczego (murowana stodoła z garażem) do ewidencji środków trwałych może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Ad. 1.Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty
   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
   
   

W myśl art. 22c pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa, której zasady ustalania zawarto w art. 22g ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób określa art. 22g ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości (wtedy przyjmuje się wartość wynikającą z umowy).

W myśl art. 22g ust. 16 ww. ustawy, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3-5, ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Z wniosku wynika m. in., iż w umowie darowizny została podana ogólna wartość całej darowizny oraz wyszczególniona wartość budynku mieszkalnego, natomiast wartość budynku gospodarczego, budynku stodoły z garażem oraz gruntu została określona w jednej kwocie bez podziału na poszczególne jednostki.

W przedmiotowej sprawie zważywszy, iż łączna wartość rynkowa otrzymanych w drodze darowizny budynku gospodarczego, budynku stodoły z garażem oraz gruntu jest wartością znaną wynikającą z umowy, zastosowanie znajdzie generalna zasada ustalania wartości początkowej, określona w art. 22g ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym z uwagi na określenie w umowie darowizny łącznej wartości tych składników majątku, wartość początkową budynku stodoły z garażem, który wnioskodawczyni zamierza wykorzystywać dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, winna określić we własnym zakresie.

Ww. wartość należy powiększyć o nakłady jakie zostaną poniesione na rozbudowę i adaptację nieruchomości do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, zważywszy przy tym, iż nakłady te zostaną poniesione przed oddaniem nieruchomości (środka trwałego) do użytkowania.

Zatem, w przedmiotowej sprawie, wartością początkową środka trwałego – budynku stodoły z garażem, nabytego w drodze darowizny będzie wartość tego składnika majątku ustalona w oparciu o akt notarialny z uwzględnieniem jego ceny rynkowej z dnia nabycia, powiększona o nakłady na jego ulepszenie poniesione do dnia przekazania tego środka trwałego do używania (zważywszy, iż nakłady te poniesiono w okresie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej).

Ad. 2. W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkowa lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 tej ustawy, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Stosownie do treści art. 22i ust. 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacji budynków przewiduje art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ww. ustawy.

Stosownie do jego treści, z zastrzeżeniem art. 22l, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

• dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem: a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych- dla których okres amortyzacji- nie może być krótszy niż 3 lata (pkt 3),
• dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (pkt 4).
  
  

Przy czym w myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1. używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2. ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
   
   

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawczyni zamierza dokonać rozbudowy, ulepszenia i adaptacji, nabytego w 2003r. w drodze darowizny, budynku stodoły z garażem, tj. budynku niemieszkalnego, na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym zastosowanie może zatem znaleźć cyt. powyżej art. 22j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, przewidujący dla budynków i lokali niemieszkalnych możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, o ile właściwą stawką amortyzacyjną dla wskazanego we wniosku budynku niemieszkalnego jest stawka 2,5%.

Zauważyć przy tym należy, iż dla wymienionych w ww. przepisie środków trwałych nie ustalono wymaganego okresu używania warunkującego możliwość zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Wystarczającym minimalnym okresem używania tych środków trwałych, uprawniającym do zastosowania stawek indywidualnych jest 1 pełny rok.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.