Istota interpretacji:

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej zapłaconego podatku dochodowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Kontrahent nie zapłacił wnioskodawcy za wystawione w 2002 roku faktury. Wnioskodawca zapłacił od nich 5,5% podatku, gdyż był wtedy na ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych (usługi budowlane). Zapłacił również należny podatek VAT. W roku 2003 została ogłoszona upadłość dłużnika. Postępowanie upadłościowe zostało ukończone we wrześniu 2008 roku. Wnioskodawca dostał wtedy postanowienie z Sądu Rejonowego Wydziału VIII Gospodarczego do Spraw Upadłościowo – Układowych stwierdzające ukończenie postępowania upadłościowego. Z ostatecznego podziału funduszów masy upadłości otrzymał 347,68 zł a wierzytelność wynosiła 112.145,13 zł. Wnioskodawca nie odzyskał zapłaconego podatku dochodowego we wrześniu 2008r. bo rozliczał się nadal na ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych, więc ewidencjonował tylko przychody a kosztów nie. Od 01 stycznia 2009r. jest na podatku liniowym, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów i księguje koszty.

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy może zaksięgować w koszty faktycznie zapłacony w 2002 roku podatek dochodowy od wystawionych, a nie zapłaconych przez dłużnika faktur...

Zdaniem wnioskodawcy skoro od ww. faktur zapłacił podatek dochodowy i podatek VAT, czyli poniósł koszty, a dłużnik nie zapłacił mu i już nie zapłaci za wystawione faktury, to może wpisać w koszty zapłacony podatek dochodowy.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

• musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;
• nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;
• musi być należycie udokumentowany.
  
  

Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy nie uważa się koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego, podatku od spadków i darowizn.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną w latach 2002 – 2008 ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Z uwagi na wybraną formę opodatkowania zapłacił podatek dochodowy także od przychodu wynikającego z niezapłaconych faktur. Od 01 stycznia 2009r. jego działalność opodatkowana jest na zasadach ogólnych. W związku z zakończeniem we wrześniu 2008r. postępowania upadłościowego w stosunku do jego kontrahenta, należności wynikające z ww. faktur nigdy nie zostaną uregulowane.

Biorąc pod uwagę cyt. wyżej przepisy, w szczególności ww. art. 23 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, stwierdzić jednak należy, iż zapłacony w 2002 roku podatek dochodowy nie może stanowić kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z uwagi na powyższe przedstawione we wniosku stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31 – 511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.