Istota interpretacji:

możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej kosztów adwokackich, kosztów procesu, opłaty od zwrotu wierzycielowi oraz kosztów egzekucyjnych

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania instalacji wodno – kanalizacyjnych. Dla prowadzonej działalności w styczniu 1994r. zaprowadził księgę handlową. Dnia 14 kwietnia 1999r. zawarł umowę o podwykonawstwo ze Spółką Akcyjną, której przedmiotem było wykonanie kanalizacji w mieście. W dniu 06 lutego 2001r. zawarł umowę z inną Spółką Akcyjną P. o wykonanie robót i usług na budowie o nazwie "odwodnienie i przebudowa sieci wodociągowych…". W paragrafie 7 pkt 8 umowy zamieszczono zapis, iż nie objęte umową roboty dodatkowe Spółka P. wykona za wynagrodzeniem uwzględniającym ceny wynegocjowane przez firmę wnioskodawcy i zaakceptowane przez zamawiającego, z uwzględnieniem zysku wnioskodawcy w wysokości 10%. W trakcie wykonywania robót wystąpiła skała kategorii VI a z uwagi na nieprawidłowe wykonanie odwodnienia i wystąpienie opadów atmosferycznych doszło do namoczenia gruntu. Wnioskodawca ustalił ze Spółką P., iż wynagrodzenie za roboty dodatkowe objęte protokołem zostanie zapłacone po podpisaniu protokołu robót przez inwestora. Dnia 16 stycznia 2002r. Spółka P. sporządziła kosztorys podwykonawczy określając wartość robót dodatkowych na kwotę 405.678,14 zł. Wnioskodawca nie zgodził się z tym protokołem, sporządzając własny na kwotę 300.000 zł. Wystąpił do Spółki D. o zapłatę jednak odmówiono mu wskazując, iż przyczyną nawodnienia gruntu był błąd wykonawcy. Ponadto wykonawca nie udowodnił wystąpienia skał kategorii VI. Biorąc pod uwagę stanowisko Spółki D. wnioskodawca odmówił zapłaty. Spółka P. pozwała go do sądu o zapłatę za roboty dodatkowe, sprawę wygrała i wystąpiła o klauzulę wykonalności. Wnioskodawca złożył apelację od wyroku, którą przegrał. Sąd ponownie uznał, iż doszło do wykonania robót. Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną. Jednak z uwagi na wszczęcie egzekucji z nieruchomości przez komornika sądowego, w celu zabezpieczenia działania firmy musiał zapłacić należność główną w kwocie 267.063,16 zł, odsetki w kwocie 208.004,57 zł, koszty procesu w kwocie 43.707 zł, koszty adwokackie w postępowaniu egzekucyjnym w kwocie 3.600 zł, opłatę od zwrotu wierzycielowi w kwocie 106,08 zł i koszty egzekucji w kwocie 68.261,10 zł.

Spółka P. za wykonane roboty dodatkowe nie wystawiła nigdy faktur dokumentujących ich wykonanie, sporządziła jedynie protokół. Wnioskodawca zapłacił za wykonane roboty kwotę określoną wyrokiem sądowym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z zaistniałą sytuacją zapłacone koszty adwokackie, koszty procesu, opłata od zwrotu wierzycielowi i koszty egzekucyjne mogą stanowić koszt uzyskania przychodu...

Zdaniem wnioskodawcy, zapłacone koszty adwokackie, koszty procesu, opłata od zwrotu wierzycielowi i koszty egzekucyjne nie stanowią kosztu uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

• musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;
• nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;
• musi być należycie udokumentowany.
  
  

Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów egzekucyjnych związanych z niewykonaniem zobowiązań. Przy czym kosztami egzekucyjnymi nie są wydatki poniesione przez dłużnika w toku postępowania sądowego, którego efektem było wszczęcie egzekucji np. kosztów zastępstwa procesowego czy też kosztów procesu.

Przepisy prawa podatkowego nie przewidują szczegółowych unormowań w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zapłatę kosztów adwokackich oraz kosztów procesowych. Wydatki te mogą zatem stanowić koszty uzyskania przychodu o ile spełniają przesłanki określone w ww. art. 22 ust. 1 ww. ustawy, w szczególności zostały poniesione w celu uzyskania przychodu bądź też zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Oceniając czy ww. wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodu należy mieć na uwadze przede wszystkim fakt, czy były one poniesione w celu obrony przed bezprawnie skierowanymi roszczeniami czy też konieczność ich poniesienia związana była z niewywiązaniem się podatnika z ciążących na nim obowiązków.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca zawarł z kontrahentem umowę o podwykonawstwo. W toku wykonywanych prac nastąpiły okoliczności powodujące konieczność wykonania dodatkowych robót. Z uwagi na fakt, iż główny zleceniodawca nie uznał zasadności poniesienia dodatkowych kosztów i odmówił zapłaty za wykonane roboty dodatkowe, wnioskodawca nie uregulował swoich należności z tego tytułu wobec kontrahenta. Kontrahent ten w celu dochodzenia swoich roszczeń wytoczył wnioskodawcy postępowanie sądowe. Poniesione koszty adwokackie oraz sądowe były zatem skutkiem niewykonania przez wnioskodawcę zobowiązań w należnej wysokości. Nie pozostawały one więc w związku z uzyskiwanymi przychodami i nie miały na celu zachowania źródła przychodów. Dlatego też wydatki te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej. Kosztami tymi nie mogą być również, zgodnie z ww. art. 23 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy, koszty egzekucyjne.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44 – 100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.