Istota interpretacji:

1. Czy jednorazowe opłaty dotyczące stacji trafo mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej i być zakwalifikowane jako koszty inne niż bezpośrednio zwiane z przychodami, zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też powinny być zaliczone w koszty poprzez odpisy amortyzacyjne, jeżeli te wydatki potraktować jako inwestycję w obcym obiekcie? 2. Jeżeli te opłaty uzna za koszty nie związane bezpośrednio z przychodami, to czy te jednorazowe opłaty powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, czy też powinny zostać rozliczone w czasie proporcjonalnie do okresu trwania umów najmu lokali?

Wniosek powyższy zawierał braki formalne. Dlatego też, pismem z dnia 05 marca 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 17 marca 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży odzieży w salonach sprzedaży zlokalizowanych głównie w centrach handlowych. Lokale handlowe użytkowane są na podstawie umów najmu zawartych na czas oznaczony.

W ramach prowadzonej (w formie jednoosobowej działalności gospodarczej) firmy zawarł umowy najmu trzech lokali na czas określony z właścicielem budowanego Centrum Handlowego jako wynajmującym. Każda z tych trzech umów najmu oprócz opłat czynszowych przewiduje m. in. jednorazową opłatę tytułem partycypacji w kosztach budowy własnej stacji trafo Centrum Handlowego. Wysokość tej opłaty uzależniona jest od powierzchni wynajmowanych lokali i ustalona została jako iloczyn powierzchni lokalu i stawki ryczałtowej 200 zł za metr kwadratowy. Działalność w dwóch salonach zlokalizowanych w tym Centrum Handlowym rozpoczęto w październiku 2008r. wraz z otwarciem tego Centrum, a w jednym w grudniu ubiegłego roku. Faktury obciążające firmę wnioskodawcy tytułem opłat za stacje trafo zostały wystawione w grudniu 2008r.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż:

• wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe,
• umowy najmu, na podstawie których poniósł wydatki tytułem partycypacji w kosztach budowy stacji trafo nie przewidują możliwości zwrotu poniesionych wydatków.
  
  

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy wyżej wymienione jednorazowe opłaty dotyczące stacji trafo mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej i być zakwalifikowane jako koszty inne niż bezpośrednio zwiane z przychodami, zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też powinny być zaliczone w koszty poprzez odpisy amortyzacyjne, jeżeli te wydatki potraktować jako inwestycję w obcym obiekcie...

Jeżeli te opłaty uzna za koszty nie związane bezpośrednio z przychodami, to czy te jednorazowe opłaty powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, czy też powinny zostać rozliczone w czasie proporcjonalnie do okresu trwania umów najmu lokali...

Zdaniem wnioskodawcy, wymienione opłaty stanowią koszt uzyskania przychodu jego firmy, ponieważ związane są z prowadzoną przez niego działalnością, opłaty te związane są z zabezpieczeniem zasilania najmowanych lokali handlowych w energię elektryczną. Salony sprzedaży jego firmy są zasilane energią elektryczną ze stacji trafo Centrum Handlowego. Ponadto wybudowanie stacji trafo było warunkiem koniecznym rozpoczęcia działalności Centrum Handlowego, a wiec i możliwości prowadzenia przez niego działalności w lokalach handlowych usytuowanych w tym Centrum. Należy również wziąć pod uwagę fakt, że obiekt posiadający stację trafo obciążany jest przez Zakład Energetyczny wg taryfy zawierającej niższe ceny energii niż gdyby nie było tej stacji trafo. Wyrażenie przez wnioskodawcę zgody na poniesienie opłat związanych ze stacją trafo było warunkiem wynajmu trzech lokali w tym Centrum Handlowym. Opisane powyżej opłaty powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jego firmy jako koszty nie związane bezpośrednio z przychodami w dacie ich poniesienia. Opłaty te ponoszone są jednorazowo i związane są z zabezpieczeniem funkcjonowania jego działalności, tj. zasilania w energię elektryczną najmowanych lokali, a świadczenie wynajmującego polegające na zabezpieczeniu dostaw energii dla lokali, w których prowadzi działalność, poprzez wybudowanie stacji trafo zostało wykonane.

Wnioskodawca uważa, że koszt ten nie stanowi inwestycji w obcym środku obiekcie, gdyż zgodnie z umową najmu jest to jednorazowa opłata związana z najmowanymi lokalami w Centrum Handlowym, w których prowadzi działalność a nie nakłady inwestycyjne. Zapis dotyczący stacji trafo zawarty w umowie najmu nie daje jego firmie tytułu prawnego do wymienionej stacji trafo, ani nie dawał możliwości prowadzenia tej inwestycji.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

• nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

• być właściwie udokumentowany.

Generalnie przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie poniesione racjonalnie uzasadnione wydatki, poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mogą to być więc koszty bezpośrednio lub pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami lub zachowaniem źródła przychodu.

Jednorazowe opłaty z tytułu partycypacji w kosztach budowy stacji trafo nie zostały wymienione w katalogu wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, określonych w art. 23 ww. ustawy, a zatem w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Art. 22 ust. 4 ww. ustawy określa ogólną zasadę potrącalności kosztów w czasie. W myśl tej regulacji koszty uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

Zgodnie z art. 22 ust. 5 tej ustawy, u podatników prowadzących księgi rachunkowe, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.

W myśl natomiast art. 22 ust. 5c ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Opłat z tytułu partycypacji w kosztach budowy stacji trafo nie można bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami osiąganymi przez wnioskodawcę, gdyż jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, zostały one uiszczone jednorazowo w związku z zawarciem umów najmu lokali handlowych. Zatem przedmiotowe wydatki można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej jako koszty pośrednie. Opłaty te, pomimo że poniesione zostały jednorazowo, dotyczą ściśle określonego okresu wynikającego z zawartych umów najmu. Tak więc zgodnie z art. 22 ust. 5c ww. ustawy, jednorazowe opłaty z tytułu partycypacji w kosztach budowy stacji trafo podlegają rozliczeniu proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczą, tj. okresu na jaki zostały zawarte umowy najmu poszczególnych lokali handlowych.

W świetle powołanych przepisów i w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stanowisko wnioskodawcy w ww. zakresie jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.