Istota interpretacji:

Czy wydatki na dokształcanie pracownika będą stanowiły koszty uzyskania przychodów?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie przedsiębiorstwa osoby fizycznej. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych rozlicza się na tzw. zasadach ogólnych. Zatrudnia na pełnym etacie w ramach stosunku pracy w rozumieniu Kodeksu pracy pracownika na stanowisku księgowej, która posiada wykształcenie wyższe zawodowe (licencjat). Do obowiązków owego pracownika należy całość spraw administracyjno-biurowych firmy (np. rozliczanie z Urzędem Skarbowym, ZUS, kadry, sprawozdawczość, korespondencja, poczta itp.).

Aktualnie pracownik ten podjął na uczelni niepublicznej studia II stopnia - uzupełniające magisterskie. Kierunek studiów jest zgodny z kierunkiem poprzedniego wykształcenia (rachunkowość), w trybie niestacjonarnym - bez skierowania zakładu pracy.

Z tytułu podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownik ponosi znaczne różnego rodzaju wydatki, w tym m. in. płaci opłaty na naukę pobieraną przez uczelnię, tzw. czesne w kwocie około 340 zł miesięcznie.

Wnioskodawca jako pracodawca postanowił pomóc finansowo swojemu pracownikowi, poprzez opłacenie mu opłat za naukę pobieraną przez uczelnię. Wpłaty będą dokonywane w imieniu firmy na rachunek uczelni tytułem: opłat za naukę wskazanego z imienia i nazwiska pracownika oraz numer indeksu.

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy ww. rodzaj wydatku ponoszony przez firmę będzie kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych... (pytanie wymienione we wniosku jako Nr 1)

Zdaniem wnioskodawcy opisany wyżej wydatek nie został wymieniony w art. 23 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i będzie stanowić koszt uzyskania przychodu jego firmy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.), przepisy rozporządzenia stosuje się do osób podnoszących kwalifikacje zawodowe i wykształcenie ogólne, zakładów pracy oraz organizatorów oświaty dorosłych prowadzących działalność w formach szkolnych i pozaszkolnych. W myśl § 3 ww. rozporządzenia kształcenie dorosłych w formach szkolnych odbywa się w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych i szkołach wyższych, może być realizowane na podstawie skierowania zakładu pracy lub bez takiego skierowania. Natomiast § 4 i § 5 daje możliwość udzielenia pomocy pracownikom, którzy podnoszą kwalifikacje zawodowe. Z przepisów rozporządzenia wynika też, iż pracownikowi, który podejmuje naukę w szkole bez skierowania zakładu pracy, pracodawca może udzielić bezpłatnego urlopu i zwolnienia z części dnia pracy bez zachowania prawa do wynagrodzenia, jak również dodatkowe świadczenia w postaci:

• zwrotu kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia na zasadach obowiązujących przy podróżach służbowych na obszarze kraju, o ile nauka odbywa się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania i miejsce pracy pracownika,

• pokrycia kosztu podręczników i innych materiałów szkoleniowych,

• pokrycia opłat za naukę, pobieranych przez szkołę,
  
  

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W świetle powołanego uregulowania, aby dany wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu zaistnieć muszą łącznie trzy warunki:

• celem poniesienia wydatku (bezpośrednim lub pośrednim) powinno być osiągnięcie przychodu, lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,

• wydatek ten nie może być wymieniony w zawartym w art. 23 ust. 1 ww. ustawy katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,

• musi być prawidłowo udokumentowany.
  
  

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że wydatki jakie zamierza ponieść wnioskodawca dotyczą pokrycia kosztów studiów II stopnia (magisterskich) na kierunku "Rachunkowość" w trybie niestacjonarnym. Kierunek finansowanych przez wnioskodawcę studiów wiąże się z zakresem wykonywanych przez pracownika czynności w ramach stosunku pracy. Studia te mają podnieść dotychczasowe kwalifikacje zawodowe pracownika. Przyjąć zatem należy, iż spełniona zostanie dyspozycja generalna dotycząca kosztów uzyskania przychodów wynikająca z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, tj. przedmiotowe wydatki poniesione zostaną w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, mogą więc zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem ich należytego udokumentowania. Jednakże zauważyć należy, iż to na wnioskodawcy spoczywać będzie ciężar wykazania związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a źródłem przychodu oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Wykazanie takiego związku jest warunkiem koniecznym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

W świetle powyższego wydatki te, po spełnieniu wskazanych powyżej warunków, będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.