Istota interpretacji:

możliwość uznania budynku za środek trwały w spółce jawnej, w której wnioskodawczyni jest wspólnikiem oraz sposób ustalenia jego wartości początkowej

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 26 stycznia 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 04 lutego 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni jest wspólnikiem spółki jawnej. Spółka ta prowadzi działalność handlowo - usługową. 27 lutego 2008r. Spółka kupiła na własność budynek ze względu na konieczność przeniesienia działalności handlowej - marketu do innego lokalu w związku z otrzymaniem wypowiedzenia umowy najmu. Zakupiony budynek to budynek piętrowy, który wymagał poniesienia dużych nakładów finansowych przed planowanym rozpoczęciem działalności. Prace wykonywane w budynku podzielono na dwa etapy. Pierwszy w związku z koniecznością przeniesienia działalności handlowej już we wrześniu 2008r. do innego lokalu planowano zakończyć w 2008r. Drugi etap prac będzie rozpoczęty prawdopodobnie dopiero w pierwszych miesiącach 2009r. Taki podział był konieczny ze względu na ogromne nakłady finansowe, które Spółka musiała ponieść w związku z przeniesieniem działalności handlowej do nowego lokalu. Prace niezbędne do przeniesienia lokalu ukończono we wrześniu 2008r. i już wtedy parter budynku w części na której znajdował się sklep był zdatny do użytku. Natomiast w trakcie prowadzenia działalności wykonywano pozostałe prace, dotyczące zaplecza i pozostałej części parteru. Prace te zostaną ukończone w grudniu 2008r. zamykając ostatecznie pierwszy etap remontu. Parter budynku będzie w całości zdatny do użytku. Na jego części znajduje się sklep, ok. 2m2 wydzielonej powierzchni to kantor, część parteru będzie natomiast podnajmowana. Tak więc cała powierzchnia parteru zostanie zagospodarowana i będzie całkowicie zdatna do użytku. Spółka chce przyjąć budynek do ewidencji środków trwałych w miesiącu grudniu po zamknięciu pierwszego etapu prac i amortyzować od miesiąca stycznia 2009r. Odpisy amortyzacyjne będą stanowiły więc koszt Spółki od stycznia 2009r. Spółka chce to zrobić w ten sposób, że do wartości początkowej amortyzowanego budynku weszłaby cena nabycia tego budynku w proporcji jaka dotyczy zdatnej do użytku powierzchni parteru oraz nakłady inwestycyjne poniesione na remont parteru. Natomiast po zamknięciu drugiego etapu prac wartość początkowa wprowadzonego do ewidencji środka trwałego (budynku) zostałaby powiększona o pozostałą część inwestycji, czyli pozostałą część ceny zakupu (dotyczącą tej powierzchni budynku, która została remontowana w drugim etapie) oraz wartość nakładów inwestycyjnych poniesionych w drugim etapie prac. Pierwszy i drugi etap inwestycji realizowane są w oparciu o odrębne zezwolenia budowlane.

W uzupełnieniu wniosku wskazano iż:

• cały budynek jest własnością Spółki,
• w przedmiotowym budynku nie znajdują się wyodrębnione lokale, stanowiące odrębny przedmiot własności,
• parter oraz piętro budynku wchodzą w skład jednej nieruchomości,
• spółka zamierza wykorzystywać piętro budynku w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, planowana jest tam działalność gastronomiczna.
  
  

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy można wprowadzić do ewidencji środków trwałych w miesiącu grudniu 2008r. oraz amortyzować do stycznia 2009r. budynek w wartości wynikającej z sumy stanowiącej cenę zakupu w przeliczeniu na metraż ukończonej i zdatnej do użycia części powierzchni oraz nakłady poniesione na remont tej części budynku (parteru)...

Zdaniem wnioskodawczyni może amortyzować budynek, w tej części, w której jest zdatny do użycia i która to część służy do prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza w tej części budynku jest prowadzona a więc budynek jest eksploatowany i ulega stopniowemu zużyciu. Budynek o wartości stanowiącej sumę ceny zakupu w przeliczeniu na wyremontowaną powierzchnię budynku (parteru) plus nakłady inwestycyjne na tę część budynku może wprowadzić do ewidencji środków trwałych w miesiącu zakończenia pierwszego etapu prac czyli w grudniu 2008r. i amortyzować do miesiąca stycznia 2009r. Odpisy amortyzacyjne będą tym samym stanowiły koszt uzyskania przychodu od miesiąca stycznia 2009r.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

• o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
  
  

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ww. ustawy.

W myśl art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia.

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. (art. 22g ust. 3 ww. ustawy).

Z powyższego wynika, iż budynek może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

• stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
• został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
• jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
• przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
• jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.
  
  

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka jawna, której wspólnikiem jest wnioskodawczyni, nabyła w drodze kupna na potrzeby prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej budynek składający się z parteru oraz piętra. W budynku tym nie ma wyodrębnionych lokali, stanowiących odrębny przedmiot własności. Budynek ten w całości stanowi jedną nieruchomość, może zatem stanowić tylko i wyłącznie jeden środek trwały. Z wniosku wynika także, iż na chwilę obecną jedynie parter ww. budynku jest kompletny i zdatny do użytku a Spółka zamierza wykorzystywać w prowadzonej działalności zarówno parter jak i piętro ww. budynku.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż budynek ten nie spełnia podstawowego kryterium uznania go za środek trwały; nie jest on w całości kompletny i zdatny do użytku. Nie może zatem, na chwilę obecną, zostać uznany za środek trwały w prowadzonej przez Spółkę pozarolniczej działalności gospodarczej. W efekcie odpisy amortyzacyjne od jego części nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Dopiero po zakończeniu drugiego etapu prac modernizacyjnych, w momencie gdy cały ww. budynek będzie kompletny i zdatny do użytku, Spółka będzie mogła wprowadzić go do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej. Przy czym zgodnie z cyt. wyżej przepisami za wartość początkową należy przyjąć cenę nabycia całego ww. budynku, powiększoną o poniesione na ten budynek, właściwie udokumentowane nakłady związane z prowadzonymi w oparciu o zezwolenia budowlane inwestycjami.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35 - 016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.