Istota interpretacji:

możliwość uznania zakupionej nieruchomości za składnik majątku Spółki Cywilnej oraz obowiązek wniesienia ww. nieruchomości do Spółki w formie aktu notarialnego.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 26 stycznia 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 02 lutego 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest dwuosobową spółką cywilną. Dnia 16 października 2008r. Spółka wygrała przetarg na zakup nieruchomości. Przedmiotową nieruchomość wspólnicy chcą wykorzystywać w Spółce jako środek trwały podlegający amortyzacji i prowadzić w niej wyłącznie wspólną działalność gospodarczą przewidzianą w umowie Spółki. W treści aktu notarialnego dotyczącego zakupu nieruchomości Wspólnicy Spółki planują umieścić zapis, że zakup nieruchomości nastąpi jako ich współwłasność łączna w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy w świetle prawa podatkowego będzie można uznać, że z chwilą zawarcia umowy kupna - sprzedaży nieruchomości w formie aktu notarialnego, z klauzulą, że zakup nieruchomości dokonywany jest jako współwłasność łączna wszystkich wspólników w celu prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianej w umowie Spółki, nieruchomość stanowić będzie własność Spółki, bez konieczności wnoszenia jej jako wkładu majątkowego przez wspólników Spółki...

Zdaniem wnioskodawcy wraz z zawarciem aktu notarialnego przedmiotowa nieruchomość stanowić będzie od początku majątek Spółki, który po przyjęciu na środek trwały będzie mógł podlegać amortyzacji stanowiącej koszt uzyskania przychodu. Ponieważ nieruchomość będzie nabyta jako współwłasność łączna wszystkich wspólników, nie będzie konieczności wnoszenia jej do Spółki. Nie będzie bowiem miało miejsce nabycie nieruchomości w częściach ułamkowych przez wspólników. Zachowanie formy prawnej w postaci aktu notarialnego oraz nabycie nieruchomości jako współwłasność łączna spełnia warunki do uznania przedmiotowej nieruchomości jako majątku Spółki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

• o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
  
  

Z powyższych przepisów wynika, iż odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać, co do zasady, jedynie podmioty będące właścicielami lub współwłaścicielami wymienionych w cyt. art. 22a ust. 1 ww. ustawy składników majątku.

W przypadku spółki cywilnej przepisy dotyczące amortyzacji stosuje się w odniesieniu do spółki cywilnej, a nie do wspólników tejże spółki, bowiem odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje spółka a nie poszczególni jej wspólnicy. Dlatego też, aby środek trwały mógł podlegać amortyzacji w spółce cywilnej musi wchodzić w skład wspólnego majątku wspólników tej spółki.

Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego (określanego w dalszej części skrótem k.c.), przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Stosownie do art. 861 § 1 k.c. - wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług.

Zauważyć przy tym należy, iż w Spółce Cywilnej właścicielami poszczególnych składników majątku pozostają wspólnicy spółki w ramach współwłasności łącznej.

W myśl art. 862 k.c. - regulującego kwestię tworzenia wspólnego majątku wspólników poprzez wniesienie rzeczy - w przypadku gdy wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Przytoczony przepis oznacza zobowiązanie się wspólnika do przeniesienia własności rzeczy na współwłasność łączną wspólników (w tym i jego) oraz wydanie wspólnikom (spółce) tej rzeczy bez zapłaty ceny. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku (art. 863 § 1 k.c.). W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika majątku stanowiącego wyłączną własność jednego wspólnika bądź też będącego współwłasnością wszystkich wspólników tejże spółki, wyłączna własność wspólnika bądź współwłasność w częściach ułamkowych z chwilą wniesienia do spółki przekształca się we współwłasność łączną. Współwłasność ta ma charakter bezudziałowy, a każdemu ze wspólników przysługują równe prawa do całego majątku. Zaznaczyć przy tym należy, iż wniesienie do spółki cywilnej wkładu w postaci nieruchomości wymaga zachowania formy aktu notarialnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 158 k.c. umowa przenosząca własność nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Brak zachowania tej formy powoduje nieważność takiej umowy a w konsekwencji brak skutku w postaci zmiany właściciela (art. 73 § 2 k.c.).

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wspólnicy Spółki Cywilnej zamierzają zakupić nieruchomość. W akcie kupna - sprzedaży, sporządzonym w formie aktu notarialnego, zawarty będzie zapis, iż zakupu nieruchomości dokonują wspólnicy Spółki Cywilnej w ramach obowiązującej między nimi współwłasności łącznej, w celu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy oraz przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, iż jeżeli przedmiotowa nieruchomość zostanie zakupiona przez wspólników Spółki Cywilnej do prowadzonej w formie spółki pozarolniczej działalności gospodarczej, jako majątek wspólny wspólników tej spółki w ramach współwłasności łącznej i fakt ten znajdzie odzwierciedlenie w formie zapisu w tym akcie notarialnym, to dla celów amortyzacji nie będzie konieczne dodatkowe wnoszenie przedmiotowej nieruchomości do Spółki Cywilnej w formie aktu notarialnego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zważywszy na fakt, iż wnioskodawcą jest podmiot gospodarczy, tj. Spółka Cywilna, niniejsza interpretacja, stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej, jest wiążąca tylko dla tego podmiotu co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla wspólników tej Spółki.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ul. Kraszewskiego 4a, 35 - 016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.