Istota interpretacji:

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na remont budynku wykorzystywanego w tej działalności.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. wezwano do jego uzupełnienia. W dniu 10 lutego 2009 r. do tut. Biura wpłynął uzupełniony wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych oraz wynajmu pomieszczeń pod działalność gospodarczą. Jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, a zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Nieruchomość, która przeznaczona jest pod wynajem była mocno zniszczona, należało więc przed wynajęciem zrobić gruntowny remont. Wnioskodawczyni wykonała następujące prace remontowe:

• wymiana stolarki drzwiowej,
• remont tynków wewnętrznych tj. pomalowanie ścian, wymiana regipsów,
• wymiana ocieplenia poddasza,
• remont ścian w łazienkach, usunięcie ze ścian i podłóg starej uszkodzonej glazury i terakoty oraz zastąpienie jej nową,
• remont instalacji oświetleniowej,
• odnowienie elewacji zewnętrznej - pomalowanie,
• wymiana zniszczonych płytek na schodach na nowe.
  
  

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż jest współwłaścicielką ww. nieruchomości budynkowej. Drugim współwłaścicielem jest jej mąż, który wraz z nią jako osoba współpracująca prowadzi działalność gospodarczą. Budynek zakupiono w listopadzie 2001 r. Przed rozpoczęciem remontu budynku wnioskodawczyni i jej małżonek byli już jego właścicielami. Obiekt ten był wynajmowany od poprzedniego właściciela od 1991 r. do chwili jego nabycia. Ww. budynek był kompletny i zdatny do użytku lecz wymagał remontu okresowego, a także w celu podwyższenia jego standardu, było zasadne jego remontowanie. W budynku zmieniono instalację elektryczną, stolarkę okienną, drzwi wewnętrzne i zewnętrzne, wymieniono stropy, dach oraz glazurę posadzkową i ścienną. Przedmiotowa nieruchomość nie jest ujęta w środkach trwałych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wyżej wymienione wydatki można wpisać bezpośrednio do kosztów (bez względu na ich wysokość), czy podnoszą one wartość środka trwałego...

Zdaniem wnioskodawcy, w wyniku przeprowadzonych prac nie nastąpiła przebudowa, adaptacja, czy też modernizacja środka trwałego. Wykonane prace miały wyłącznie na celu przywrócenie utraconych w wyniku zużycia cech użytkowych obiektu, miały charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie pierwotną, zdolność użytkową tego środka (remont) - co uprawnia do zaliczenia ich w całości do kosztów uzyskania przychodów bez względu na wielkość tych wydatków.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

• musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;
• nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;
• musi być należycie udokumentowany.

Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

W myśl art. 22g ust. 17 ww. ustawy jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową rekonstrukcją adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek. Przebudową jest rezultat prac budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych, powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj. wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej.

Ulepszenie środka trwałego polega zatem na dokonywaniu nakładów na tenże środek, które powodują wzrost wartości użytkowej tego środka.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu. Dlatego też należy w tym przypadku odwołać się do definicji sformułowanej w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych.

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wnioskodawczyni wskazała, iż przedmiotowy budynek nie stanowi środka trwałego, jednakże jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest m.in. wynajem nieruchomości. Wykonane prace remontowe miały na celu przywrócenie stanu pierwotnego nieruchomości, a w wyniku ich wykonania nie nastąpiła przebudowa, adaptacja , czy też modernizacja środka trwałego.

Mając na uwadze treść cyt. wyżej przepisów stwierdzić należy, iż w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przeprowadzone prace nie będą stanowiły ulepszenia środka trwałego a wnioskodawczyni ma prawo zaliczyć poniesione w związku z remontem wydatki bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, o ile wydatki te zostały poniesione w tym samym roku podatkowym, w którym rozpoczęto wynajem.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.