Istota interpretacji:

Czy Spółka prawidłowo w latach 2005-2007 nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów naliczony ZUS płatnika, a nie zapłacony?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 15 października 2008 r. znak ILPB1/415-655/08-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 31 października 2008 r., a w dniu 3 listopada 2008 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W związku z zaliczeniem w koszty uzyskania przychodów w latach 2002-2004 składek ZUS pracowników, które nie zostały zapłacone w terminie, wątpliwość Wnioskodawcy (spółki cywilnej) budzi kwestia, czy sposób prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów jest prawidłowy, uwzględniając fakt, że Wnioskodawca prowadzi księgę metodą memoriałową (czyli zgodnie z art. 22 ust. 5-5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Spółka w następnych latach 2005-2007, spłacając zaległe należności główne wraz z odsetkami - niezapłacone składki ZUS pracowników w latach 2002-2004, nie ujęła ich w kosztach uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka prawidłowo w latach 2005-2007 nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów naliczony ZUS płatnika lecz niezapłacony?

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka postąpiła prawidłowo w odniesieniu do lat 2005-2007 nie ujmując w kosztach nie zapłaconych składek ZUS, gdyż od 1 stycznia 2005 r. uległy zmianie przepisy w przedmiocie sprawy i działanie Spółki było zgodne z tymi przepisami.

Wnioskodawca uważa, że zbieżne stanowisko prezentowane jest w orzeczeniach i pismach urzędów skarbowych oraz Ministra Finansów:

• informacja Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. PB415/104/04/PK,
• informacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 20 września 2004 r., sygn. I US.PB-2/415/22/04,
• informacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego Urzędu Skarbowego Warszawa-Wawer z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. US.39/DF/410/320/2004,
• informacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego Urzędu Skarbowego w Śremie z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. PD/g/415/1/2004,
• pismo MF z dnia 18 lipca 2000 r., sygn. PB3-1442-IP-8214-2/2000.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest poprawienie wyniku finansowego oraz osiągnięcie przychodu - z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.
  
  

Od 1 stycznia 2005 r. płatnicy składek mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu tylko opłacone przez siebie składki na ubezpieczenia społeczne pracowników i zleceniobiorców finansowane ze swoich środków. Za koszt podatkowy nie uważa się natomiast tych składek, które nie zostały opłacone. Tak wynika z art. 23 ust. 1 pkt 55a i ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. - nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 37, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), w części finansowanej przez płatnika składek.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa podatkowego oraz opisany stan faktyczny należy stwierdzić, iż Wnioskodawca prawidłowo nie zaliczył w latach 2005-2007 do kosztów uzyskania przychodów naliczonych a niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne pracowników w części finansowanej przez płatnika tych składek.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, tj.:

• zaliczenia do koszów uzyskania przychodów naliczonych lecz niezapłaconych składek ZUS w latach 2002-2004 wniosek rozstrzygnięto interpretacją indywidualną z dnia 13 listopada 2008 r. nr ILPB1/415-655/08-5/AG,
• sporządzania korekt deklaracji zeznań podatkowych za lata 2002-2005 wniosek rozstrzygnięto pismem z dnia 13 listopada 2008 r. nr ILPB1/415-655/08-7/AG.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje