Teza:

1. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Warunkiem skuteczności skargi kasacyjnej jest skonstruowanie jej zarzutów i ich uzasadnienie. Poza zakresem rozstrzygania Sądu pozostają te zagadnienia, które wprawdzie przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ale nie poprzedzono ich właściwie sformułowanym zarzutem kasacyjnym. 2. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać interpretacji środka odwoławczego (skargi kasacyjnej), jego uzupełnienia bądź konkretyzacji. 3. Zarówno ze wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, jak i z ich uzasadnienia musi wynikać w sposób logiczny i zrozumiały, z czego apelujący wywodzi, że doszło do naruszenia prawa, i jakie argumenty przemawiają za słusznością jej stanowiska. 4. Podstawa orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego są akta sprawy podatkowej, a nie dokumenty zgłaszane przez skarżącego w postępowaniu sądowym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego, lecz jedynie kontroluje, czy organy podatkowe ustaliły stan faktyczny zgodnie z prawem.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 411/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Waldemara i Danuty B... na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2007 r. nr PB2/4117-25/07 w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002.

W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył stan sprawy, stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia 21 marca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 22 stycznia 2007 r. określającą małżonkom Danucie i Waldemarowi B... należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2002 w wysokości 1.872,00 zł.

Organy podatkowe stwierdziły, że podatnik zawyżył, naruszając art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22i ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.f.), koszty uzyskania przychodów o kwotę 50.443,31 zł wskutek błędnie zastosowanej stawki amortyzacyjnej w stosunku do lokali użytkowych (pawilonów handlowych). Podatnik stosował 10 % stawkę amortyzacyjną, natomiast według organów podatkowych właściwa stawka to 2,5%. Zakwestionowano odpisy amortyzacyjne od dwóch obiektów tj.: pawilonu handlowego przyjętego do użytkowania w październiku 1997 r. (poz. 3 w ewidencji środków trwałych) oraz pawilonu przyjętego do użytkowania w czerwcu 2001 r. (poz. 4 ww. ewidencji). W ocenie organów podatkowych przedmiotowe, obiekty należą do grupy 1, podgrupy 10, rodzaju 103 - "budynki handlowo - usługowe, samodzielne sklepy i butiki". Podatnik uważał, iż budynki te , z uwagi na ich kubaturę, to kioski towarowe. Podnosił ponadto, że pawilony te powstały w wyniku modernizacji i ulepszenia pawilonu, który był wpisany pod numerem 1 w ewidencji środków trwałych i w związku z tym miał prawo do stosowania indywidualnej stawki. Organ odwoławczy nie podzielił tych zarzutów wskazując na to, że w pozwoleniach na budowę, wydawanych osobno dla każdego z obiektów określano je jako pawilony handlowe, a nie kioski towarowe. Ponadto część jednego z pawilonów ma charakter mieszkalny. Nie było też w tym przypadku modernizacji czy ulepszenia pierwszego pawilonu, bo skarżący dokonał jego rozbudowy, w wyniku której powstały 3 odrębne obiekty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając, iż została wydana z naruszeniem: art. 22i ust. 1, art. 22h ust. 2 oraz art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. poprzez błędne ustalenie stawki amortyzacji, co skutkowało błędnym ustaleniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 142, poz. 1317 ze zm.) w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 142, poz. 1316 ze zm.). Do skargi strona załączyła w dniu 1 marca 2007 r. plik dokumentów, w tym m.in. pismo Urzędu Statystycznego z Łodzi z dnia 27 lipca 2006 r. OK - 5672/ŚT- 3665/2006.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniach obu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd I instancji ocenił, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie prawidłowej stawki amortyzacyjnej, jaką należy zastosować przy odpisach amortyzacyjnych w stosunku do budynków, których właścicielem jest skarżący. 3 pawilony handlowe powstały wskutek rozbudowy pierwszego, mają po kilka kondygnacji, oddzielne wejścia i rozliczenia mediów.

Sąd ocenił, że sporne obiekty nie są - wbrew twierdzeniom skarżących - kioskami towarowymi. Takiemu określeniu przeczy treść pisma Urzędu Statystycznego z Łodzi, w którym organ ten wskazuje, że o kwalifikacji obiektu decydują trzy cechy, a mianowicie: konstrukcja, przeznaczenie i wyposażenie. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę nie można stwierdzić, zdaniem Sądu, że pawilon wraz z piwnicą mający 3 kondygnacje (w tym mieszkanie) można zaliczyć do kiosków towarowych. Sąd wskazał też, że takiej kwalifikacji przeczy oświadczenie podatnika.

W dalszej części uzasadnienia |Sąd przedstawił daty nabycia poszczególnych obiektów budowlanych, ich wartości początkowe i stosowane stawki amortyzacyjne oraz przytoczył fragment oświadczenia podatnika złożonego podczas przesłuchania. Z powyższego Sąd wywiódł, że przeprowadzone w przedmiotowych obiektach roboty budowlane nie miały na celu modernizacji ani ulepszenia obiektu, lecz jego rozbudowę, w wyniku której powstały 3 odrębne pawilony, które począwszy od piwnicy, po odrębne sale sprzedażne wynajmowane są najemcom. Obiekty te mają osobne wejścia i liczniki zużycia mediów.

Następnie Sąd przytoczył treść przepisów art. 22 ust. 8, art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. i stwierdził, że przepisy te nie dopuszczają możliwości stosowania innych klasyfikacji, tak jak wskazuje strona skarżąca, w postaci Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych czy Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych. W zakresie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych obowiązującym jest Wykaz środków trwałych stanowiący załącznik Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, zgodnie z którą należące do podatnika budynki w stosunku, do których podatnik zastosował stawkę 10 % należą do: grupy 1, podgrupy 10, rodzaju 103 - budynki handlowo - usługowe, samodzielne sklepy i butiki. Właściwa stawka amortyzacyjna dla powyższych budynków wynosi 2,5 %.

Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wnieśli Danuta i Waldemar B... reprezentowani przez doradcę podatkowego "opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 poprzez nie wyjaśnienie w drodze przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów w sytuacji, gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w związku z art. 106 § 3 cytowanej ustawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy."

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że podatnicy nie kwestionowali podstawy prawnej naliczania amortyzacji, podkreślali jednak, że wskazana przez Sąd ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy szczególne, mające istotne znaczenie w sprawie. Tym szczególnym przepisem, wynikającym wprost z ustawy, tj. z załącznika nr 1 Wykazu środków trwałych jest pozycja 02 - tego wykazu obejmująca budynki niemieszkalne z wyjątkiem wymienionych w poz. 03 i 05. Dla tych środków trwałych ustawodawca ustalił stawkę 2,5 % (tj. dla środków trwałych sklasyfikowanych w grupie I podgrupie 10 KŚT) - wskazując jednocześnie w kolumnie 5 wykazu powiązania z klasyfikacją KRŚT 91. 2. - jest to pozycja 05 wykazu - ustawodawca ustalił w niej stawkę amortyzacyjną 10 % dla kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3.

Ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ani w załączniku do tej ustawy nie podał żadnej definicji dla ujętych w tym wykazie środków trwałych. Definicja pojęcia środków trwałych dla celów podatkowych - zawarta w ustawie pozostaje bez znaczenia w sprawie. Ustalenie definicji dla spornych budynków, jest możliwe na podstawie innych obowiązujących aktów prawnych. Podatnicy dokonali klasyfikacji budynku na podstawie posiadanych dokumentów w oparciu o obowiązujące przepisy, tj. wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. Klasyfikację Środków Trwałych.

Autorka skargi kasacyjnej podniosła, że ustalenie przez Sąd stanu faktycznego na podstawie wskazań organu odwoławczego narusza art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w drodze przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów. Strona wskazała na następujące dowody:

• pawilon nabyty w 1994 r., na dzień 1 stycznia 1995 r. miał wartość początkową 35.145,82 zł, co wynika z zapisów w ewidencji środków trwałych,
• operat szacunkowy z dnia 15 stycznia 1998 r. określił w przedmiocie wyceny wartość rozbudowanej części pawilonu handlowego F na dzień 1 września 1997 r. o powierzchni 209 m2. Operat szacunkowy był przedmiotem kontroli organu | instancji.
• oświadczenie podatnika przytoczone przez Sąd,
• w ewidencji środków trwałych zapisy dotyczą roku 2000 i lat następnych, jest zapis dotyczący informacji uzyskanej od podatnika o wyburzeniu budynku oraz o wartości dotychczasowej odpisanej w koszty amortyzacji budynku rozebranego, na bazie którego powstał rozbudowany i modernizowany budynek wyceniony wg operatu szacunkowego na dzień 1 września 1997 r.
• załącznik do operatu szacunkowego - plan zagospodarowania i mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:500 z dnia 14.09.1995 roku;
• załącznik do operatu szacunkowego - z marca 2001 r. mapa sytuacyjno-wysokościowa skala 1:500, na której przedstawiony jest projekt zagospodarowania terenu dla rozbudowy pawilonu handlowego i wskazany jest obrys budynku będącego przedmiotem rozbudowy i przebudowy;
• zaświadczenie z dnia 16.03.2001 r. wydane przez Urząd Miejski w Toruniu dotyczące zgłoszenia do użytkowania rozbudowy pawilonu handlowego z jedną kondygnacją mieszkalną z poddaszem o funkcji niemieszkalnej;
• decyzja nr AB-III-7353/ZU/103/02 z dnia 27-11-2002 r. w sprawie uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu na pierwszym piętrze pawilonu handlowego wydana przez Urząd Miasta Torunia.

Strona skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie przeprowadził dowodu uzupełniającego z dokumentów w sytuacji, gdy wyjaśnienie istotnych wątpliwości mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd naruszył w ten sposób art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd nie wyjaśnił również, zdaniem skarżących, w oparciu o jakie przesłanki i na mocy jakiego przepisu zakwalifikował sporne pawilony do rodzaju 103-budynki handlowo-usługowe, samodzielne sklepy i sklepiki i odrzucił jako dowód w sprawie dokonaną przez podatnika i potwierdzoną przez Urząd Statystyczny kwalifikację budynków wg PKOB do grupy 123 klasy 1230 "Budynki handlowo-usługowe".

Strona podniosła, że Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim przepisy prawa podatkowego, a zatem zdaniem podatników - nie mógł pominąć przepisów: Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - wprowadzonej Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. i wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z obu aktów prawnych wynika, zdaniem skarżących, że parametry szczególne - kubatura poniżej 500m3 mają kluczowe znaczenie w prawidłowej klasyfikacji użytkowanego środka trwałego będącego budynkiem, zgodnie z definicją budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane stosowanej w KŚT.

Konkludując strona skarżąca stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny winien dodatkowo przeprowadzić dowód 2 dokumentów znajdujących się w aktach sprawy lub w przypadku istnienia dalszych wątpliwości i niejasności zastosować zgodnie ze swoją wolą inne środki dowodowe w celu ustalenia stanu faktycznego i odpowiedniego ustalenia stawek amortyzacyjnych. W świetle przedstawionych dowodów zdaniem skarżących należy uznać, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany został z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Powyższe wskazuje, że podstawowym warunkiem skuteczności skargi kasacyjnej jest prawidłowe pod względem prawnym i odpowiadające zamierzeniom strony skarżącej, skonstruowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie. Poza zakresem rozstrzygania Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają bowiem te zagadnienia, które zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi, a nie zostały poprzedzone właściwie sformułowanym zarzutem kasacyjnym. Sąd nie może bowiem dokonywać interpretacji środka odwoławczego, jego uzupełnienia czy konkretyzacji (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 262797, z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt 741/05, opubl. w Lex pod nr 201531). Zarówno ze wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, jak i z ich obligatoryjnego uzasadnienia (art. 176 p.p.s.a.) winno więc wynikać w sposób zrozumiały i logiczny, z czego strona wywodzi, iż doszło do naruszenia prawa i jakie argumenty przemawiają za słusznością jej stanowiska (por. pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt I OK. 1072/06, opubl. w Lex pod nr 325309, z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06, opubl. w Lex pod nr 236285 czy z dnia 13 grudnia 2005 r, sygn. akt I OSK 1156/05, opubl. tamże pod nr 188805) . Wobec sformalizowania tego środka odwoławczego wprowadzony został wymóg sporządzania skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, adwokata i - w sprawach obowiązków podatkowych - doradcę podatkowego ( art. 175 § 1 i 3 pkt 1 p.p.s.a.)

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania naruszonych przez sąd administracyjny I instancji w zaskarżonym wyroku i wyjaśnienie na czym polega ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź przedstawienie istotnego wpływu (związku) naruszenia prawa ha podjęte przez wojewódzki sąd administracyjny rozstrzygnięcie - w odniesieniu do przepisów procesowych.

W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazała jako naruszony art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., ograniczyła się zatem do przytoczenia jedynie podstawy kasacyjnej odnoszącej się do uchybienia przepisom postępowania.

Powołany przez nią jako pierwszy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje jedną z podstaw, na których można oprzeć skargę kasacyjną (naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania). Nie mógł on zatem zostać naruszony przez Sąd I instancji, bowiem dotyczy on postępowania już po wydaniu wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny i określa jedną z podstaw, na której strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może oprzeć środek odwoławczy od tego orzeczenia. Wskazanie tego przepisu w skardze kasacyjnej służyć ma sprecyzowaniu, na jakiej podstawie strona ją opiera (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2004 r. sygn. akt 500/04, opubl. w Lex pod nr 237173). Winno jednak zawsze być powiązane z konkretnymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, jakim w ocenie strony sąd I instancji uchybił.

W tym przypadku autorka skargi kasacyjnej wskazała na naruszenie art. 106 § 3 p.p.ś.a. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z cytowanego przepisu wynika, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest ograniczone jedynie do dowodów z dokumentów i ma charakter fakultatywny. Dodatkowo ustawodawca ograniczył je do przypadków, gdy jest ono niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczenie dowodu z dokumentu jest zatem uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r. II FSK 1311/05). Powyższe spostrzeżenia płynące z treści cytowanego przepisu prowadzą do wniosku, że kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny opiera się przede wszystkim na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu podatkowym, sądowe postępowanie dowodowe ma natomiast jedynie charakter dopełniający (o ewentualne dowody, których w aktach sprawy brakuje) . Wniosek ten odpowiada treści art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi in initio, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zatem to akta sprawy i zawarte w nich dowody, a nie dokumenty zgłaszane przez stronę w postępowaniu sądowym, są podstawą orzeczenia sądu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie dokonuje ponownego ustalenia stanu faktycznego, lecz kontroluje jedynie, czy organy podatkowe ustaliły stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi w postępowaniu podatkowym regułami (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U Nr 153,poz. 1269 ze zm). Analiza art. 106 § 3 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. prowadzi ponadto do wniosku, że skoro sąd orzeka na podstawie akt sprawy, tj. m.in. na podstawie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym, to jako dowód, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. może zostać dopuszczony jedynie dokument nowy, którego nie zawierają akta sprawy. Ponadto mając na względzie cel postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest kontrola zgodności z prawem działania administracji publicznej, przeprowadzone przez sąd administracyjny dowody usuwać mają wątpliwości dotyczące tej kontroli, a nie służyć ustaleniu stanu faktycznego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 173/05, opubl. w Lex pod nr 307365, z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1647/06, opubl. w Lex pod nr 351293).

Formułując zarzut skargi strona skarżąca wskazała, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. "poprzez niewyjaśnienie". Ani jednak przytaczając podstawę kasacyjną , ani uzasadniając zarzuty strona nie wskazała, czego to Sąd I instancji w jej ocenie nie wyjaśnił (w uzasadnieniu powtórzono właściwie zarzut skargi wskazując jedynie na niewyjaśnienie stanu faktycznego - s. 4, ale bez wskazania konkretnej okoliczności). Skarżąca przywołała także kilka dowodów (ewidencję środków trwałych, operaty szacunkowe, oświadczenie podatnika, zaświadczenie i operaty szacunkowe), które to dokumenty w jej ocenie winny być dopuszczone jako dowody w toku postępowania uzupełniającego. Wyszczególnione dokumenty nie stanowiły jednak nowych dowodów ujawnionych i przedstawionych w postępowaniu przed Sądem, są częścią akt sprawy, w oparciu o które Sąd podjął zaskarżone rozstrzygnięcie, których treść była mu znana, przytoczył bowiem w tym zakresie ustalenia organów podatkowych. Nie było zatem potrzeby ponownego przeprowadzania ich w toku postępowania przed sądem I instancji. Strona skarżąca zarzuca wprawdzie, iż Sąd I instancji mógł z urzędu dopuścić też inne dowody, ale nie precyzuje, jakie i na jaką okoliczność (s. 10 skargi kasacyjnej) Ponadto uzasadnienie skargi, podważające klasyfikację pawilonów handlowych dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych sugeruje, iż dowody te służyć by miały odmiennemu ustaleniu przez Sąd stanu faktycznego sprawy podatkowej (charakteru tych obiektów). Temu zaś dowody przeprowadzone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. służyć nie mogą. Podkreślić także należy, że w toku postępowania sądowego strona nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Strona nie wyjaśniła także, w jako sposób naruszenie, która zarzuca, mogłoby wpłynąć na wynik sprawy, ograniczyła się w tym zakresie jedynie do powtórzenia treści art. 174 pkt 2 in fine.

Z przedstawianych wyżej względów skargę kasacyjną oddalono, nie ma ona bowiem usprawiedliwionych podstaw (art. 184 P.p.s.a.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 , art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).