W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jako pracodawca zatrudniający powyżej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny etat jest zobowiązany, zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do dokonywania wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wpłaty dokonywane na Fundusz nie stanowią kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 29 updof.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza wziąć w używanie, na podstawie umowy leasingu operacyjnego, samochód osobowy.

Leasingodawca jest pracodawcą zatrudniającym co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny etat i osiągającym wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych powyżej 10%. W związku z zakupem usługi leasingu sprzedający będzie wystawiał Wnioskodawcy na podstawie terminowo regulowanych należności zaświadczenia o kwocie obniżenia wpłaty na PFRON. Na podstawie tego zaświadczenia Wnioskodawca będzie ustalał kwotę należnej wpłaty obowiązkowej na Fundusz (pomniejszoną o kwotę wynikającą z zaświadczenia).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

1. Czy korzystanie z usług leasingu upoważnia leasingobiorcę do skorzystania z obniżenia wpłaty na PFRON?
2. Czy do kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania (nkup) stosownie do art. 23 ust 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza się obciążenia na rzecz PFRON w wysokości przed odliczeniem przysługującej obniżki z tytułu zakupu usługi - opisanej w art. 21 ust 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych czy po odliczeniu w/w ulgi?
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1) Leasing jest usługą i zgodnie z ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, po spełnieniu wszystkich wymogów określonych w/w ustawą, przysługuje prawo do obniżenia wpłaty na Fundusz. 2. Do kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów zalicza się kwotę należnej wpłaty na Fundusz (kwota do zapłaty - po uwzględnieniu obniżki). Należy zatem najpierw ustalić kwotę obciążenia na PFRON, a dopiero po ustaleniu tego obciążenia rozliczyć je przy ustalaniu zaliczki na PIT.

W zakresie odpowiedzi na pytanie nr 1 wydane będzie odrębne postanowienie.

Przedmiot niniejszej interpretacji stanowi odpowiedź na pytanie nr 2.

W świetle obowiązującego zdarzenia przyszłego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.23

W powołanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo - skutkowego tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.

Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki : zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodu, tzn. pozostają w racjonalnym związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ustawy o rehabilitacji zawodowej (ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm).

W myśl art. 21 ust. 1 powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej, pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych. Natomiast zgodnie z art. 23 w/w ustawy o rehabilitacji zawodowej, jeżeli pracodawca nie wydzieli lub nie zorganizuje w przepisanym terminie stanowiska pracy dla osoby, która w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej utraciła zdolność do pracy na dotychczasowym stanowisku, obowiązany jest dokonać, w dniu rozwiązania stosunku pracy z tą osobą, wpłaty na Fundusz w wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za pracownika.

Wskazane uregulowania ustawy o rehabilitacji zawodowej normują zatem kwestię dokonywania sankcyjnych wpłat na rzecz PFRON z tytułu nie spełnienia przesłanek określonych wspomnianą ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Obowiązki pracodawcy sprowadzają się do zapewnienia osiągnięcia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 6% oraz do zorganizowania w określonym terminie stanowiska pracy dla osoby, która w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej utraciła zdolność do pracy.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę leasingu. W jej wyniku nabędzie prawo do ulgi w zakresie należnych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Ulga ta będzie przysługiwała w oparciu o zaświadczenia otrzymywane od leasingodawcy ( pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny etat i osiągający wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych powyżej 10 % ) potwierdzające terminowość dokonywanych wpłat z tytułu umowy leasingu.

Na podstawie powołanych przepisów, jak również przedstawionego stanu zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż wpłat dokonywanych na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca rozstrzyga czy powinien zaliczyć do kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychód kwoty przed czy po odliczeniu ulgi z tytułu zawartej umowy leasingu.

Należy stwierdzić, iż wysokość kwoty należnej na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie wynika z przepisów ustawy podatkowej.

Jednakże na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłączono z kosztów uzyskania przychodów wpłaty, o których mowa w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ustawy o rehabilitacji zawodowej.

Dlatego też wyliczając należną kwotę na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Wnioskodawca powinien postępować zgodnie z przepisami o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Kwota powstała w wyniku takiego działania wyłączona będzie z kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 23 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.