Istota interpretacji:

W jaki sposób określić wartość początkową oraz dokonać odpisów amortyzacyjnych od zakupionego samochodu?

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych, polegającą na świadczeniu usług w zakresie praktyki lekarskiej. Korzysta ze zwolnienia przedmiotowego od podatku od towarów i usług. W dniu 23 czerwca 1999 r. zakupiła wraz z mężem (wspólność majątkowa) fabrycznie nowy samochód osobowy za kwotę brutto 51.650,01 zł. W dniu 1 marca 2008 r. wprowadziła ten samochód do ewidencji środków trwałych swojej firmy. Ani ona ani jej mąż nie wykorzystywali wcześniej tego samochodu w działalności gospodarczej. Wartość początkową ww. samochodu określiła na poziomie ceny nabycia czyli kwoty 51.650,01 zł. i dokonuje odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej przedmiotowego składnika majątkowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy wprowadzając przedmiotowy składnik majątkowy do ewidencji środków trwałych postąpiono prawidłowo, określając jego wartość początkową w kwocie 51.650,01 zł. i dokonując odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej ...

Zdaniem wnioskodawczyni zgodnie z art. 22g ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wobec nabycia środka trwałego w drodze kupna jego wartością początkową jest cena nabycia. W przedmiotowym stanie faktycznym nie ma zastosowania art. 22g ust 8, gdyż posiada fakturę zakupu samochodu i nie zachodzą przesłanki niemożności ustalenia ceny nabycia na podstawie art. 22g ust 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie ustala swojego udziału procentowego we własności składnika majątkowego (odpisów amortyzacyjnych dokonuje od całej wartości początkowej), gdyż stanowi on przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej i nie był wykorzystywany przez małżonków w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części.

Kosztem uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są natomiast odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Ograniczenie kwotowe odpisów amortyzacyjnych od samochodu osobowego wprowadza przepis art. 23 ust. 1 pkt 4) ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000,00 EURO przeliczonej na złote według kursu średniego EURO ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22g ust. 11 ww. ustawy, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie. Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. W przedstawionym stanie faktycznym wartością początkową samochodu osobowego będzie, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, cena jego nabycia. Za cenę nabycia, zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy, uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Od tak ustalonej wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych dokonywać należy zgodnie z art. 22i ust. 1 ww. ustawy, przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy). Dla samochodów osobowych roczna stawka amortyzacyjna wynosi 20% (poz. 07 tego Wykazu).Odnosząc powyżej powołane przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny należy uznać, iż może Pani zaliczyć przedmiotowy samochód do środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego pełnej wartości (jeżeli nie przekroczyła ona równowartości 20.000,00 EURO) oczywiście pod warunkiem że pojazd ten będzie wykorzystywany i to wyłącznie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Zważywszy na niewątpliwe zużycie tego samochodu po 9 letnim okresie eksploatacji oraz charakter prowadzonej działalności, tj. praktyki lekarskiej wymagającej sprawnego samochodu a w określonym środowisku bardziej reprezentacyjnego samochodu dla celów dowodowych w interesie wnioskodawczyni leży udokumentowanie w sposób bezsporny faktu jego wykorzystywania dla potrzeb tej praktyki. Podkreślić bowiem należy, iż jednym z podstawowych warunków umożliwiających zaliczenie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodu, wynikającym z powołanych wyżej przepisów art. 22 ust. 1 i art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wykorzystanie środka trwałego przez podatnika na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.