Pytanie:

Czy niezamortyzowana wartość środka trwałego zwiększy wartość początkową nowego środka trwałego powstałego w miejscu likwidowanego i czy stanowi koszt uzyskania przychodu w momencie jego likwidacji?

P O S T A N O W I E N I E

Działając na podstawie art. 14a § 1 i § 4 oraz art. 217 ustawy z dnia 29,08,1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Z 2005r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art.22 ust.1, art.22g ust.4, art.23 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 26,07,1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz. U. Z 2000r. , nr 14, poz. 176 z późn. zm) w związku z wnioskiem z dnia 29.06.2007 roku w sprawie zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej w pełni wartości wiaty magazynowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszkowie nie potwierdza stanowiska wnioskodawcy i uznaje je za nieprawidłowe.

U Z A S A D N I E N I E

Stan faktyczny sprawy przedstawiony przez wnioskodawcę:

Spółka prowadzi działalność handlową.

Do celów tej działalności wykorzystywała wiatę magazynową, która do dnia likwidacji (rozbiórki) nie została w pełni zamortyzowana. Z uwagi na to, że stan techniczny uniemożliwiał jej modernizację postanowiono wybudować w tym samym miejscu nowy budynek magazynowy. Zakres przedmiotowy działalności nie zmienił się.

Czy niezamortyzowana wartość zlikwidowanej wiaty będzie zwiększała wartość początkową nowego budynku magazynowego w miejscu zlikwidowanego magazynu, czy stanowi koszt uzyskania przychodu w momencie jego likwidacji?Stanowisko w sprawie:

Zdaniem wnioskodawcy niezamortyzowaną wartość wiaty w związku z jej likwidacją należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu bieżącej działalności gospodarczej.

Ocena prawna stanowiska:

Ustawa z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, które przesądzają o ich zaliczeniu o kosztów uzyskania przychodów.

Stosownie do treści art. 22 ust.1 ustawy kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art..23 ustawy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że spółka zwiększyła obroty, tym samym została podjęta decyzja o wybudowaniu, po uprzednim zburzeniu istniejącej wiaty magazynu trzykrotnie większego.

W przedmiotowej sprawie rodzaj działalności gospodarczej nie ulega zmianie, a zatem brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 23 ust.1 pkt 6, który stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodu strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Z uwagi, iż likwidacji wiaty dokonano ze względu na planowane wytworzenie nowego środka trwałego, to zasadnym jest rozpoznanie niezamortyzowanej wartości likwidowanego budynku jako kosztu wytworzenia tego środka trwałego generującego jego wartość początkową podlegającą amortyzacji.

Kosztem wytworzenia, - zgodnie z zapisem art.22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystywanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Pojęcie inne koszty jest nieograniczonym katalogiem, do którego zaliczać można wszelkie koszty związane bezpośrednio lub pośrednio z wytworzeniem nowego środka trwałego, które nie mogą być zaliczone do żadnej konkretniej kategorii kosztów wymienionych w art.22g ust.4 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem mogą to być koszty likwidacji-rozbiórki budynków i budowli w związku z prowadzoną inwestycją, powiększone o nieodpisaną część wartości początkowej likwidowanych obiektów.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż nieumorzona wartość likwidowanego ośrodka trwałego wpływa na zwiększenie wartości nowo wybudowanego obiektu, a tym samym stanowi koszt uzyskania przychodu poprzez dokonywane odpisy amortyzowane.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązkowego w dacie złożenia wniosku.

Zgodnie z przepisem art. 14B § 1 i 2 Ordynacji podatkowej interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej- do czasu jej lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, ul. Felińskiego 2b za pośrednictwem tut. Organu w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia ( art. 236 i art. 223 § 1 w zw. Art. 239 Ordynacji podatkowej).