W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jako osoba fizyczna Przedsiębiorstwo Budowlane, Produkcyjne i Handlowe. W ramach działalności gospodarczej jest opodatkowany na zasadach ogólnych, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz jest czynnym podatnikiem VAT.W dniu 25 czerwca 2007 r. podpisał ze Starostą umowę o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia dziesięciu stanowisk pracy w kwocie 120.000,- zł brutto. Refundacja objęła koszt zakupionych środków trwałych tj. - 2 samochodów ciężarowych i regałów, w ramach pomocy publicznej na tworzenie stanowisk pracy zgodnie z przepisami Rozporządzenia Komisji WE nr 2204/2002 z 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia. Zakupu dokonał w lipcu 2007 r. na łączną kwotę brutto 122.212,69 zł. Z faktur dokumentujących zakup odliczył podatek VAT w wysokości 19.778,85 zł. Środki trwałe o wartości netto 102.433,84 zł przyjął do użytkowania w marcu 2008 r. i rozpoczął ich amortyzację bez zaliczenia tej amortyzacji w koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. We wrześniu i grudniu 2007 r. wpłynęły na rachunek bankowy wnioskodawcy środki z dotacji z Urzędu Pracy. Otrzymanej dotacji w kwocie 120.000,- zł nie zaliczył do przychodów podatkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wnioskodawca postąpił prawidłowo nie zaliczając do przychodów podatkowych różnicy, pomiędzy dotacją a ceną nabycia środków trwałych (wartość netto tych środków), stanowiącą równowartość VAT naliczonego?

Wnioskodawca otrzymanej dotacji nie zaliczył do przychodów podatkowych w oparciu o art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż uważa że dotację otrzymał na pokrycie wydatków poniesionych na zakup środków trwałych od których dokonuje się amortyzacji.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Mając na uwadze treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:

• dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych - zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,
• ww. świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej.
  
  

Wobec tak brzmiącego przepisu należy uznać, że kwota netto dotacji otrzymanej przez wnioskodawcę w celu zakupu środka trwałego, nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż wnioskodawcy została zwrócona kwota brutto za wcześniej zakupione środki trwałe. W związku z powyższym różnica (stanowiąca naliczony podatek VAT) jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej. Fakt otrzymania refundacji wydatków na zakup środka trwałego nie wpłynie na wielkość wartości początkowej, ani na wielkość odpisów amortyzacyjnych wykazywanych w ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca powinien jednak wydzielić z odpisów amortyzacyjnych taką ich część, która będzie równa kwotowo otrzymanej refundacji. Ta wydzielona część odpisów nie będzie mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Wobec tak brzmiącego przepisu należy uznać, że kwota netto dotacji otrzymanej przez wnioskodawcę w celu zakupu środka trwałego, nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż wnioskodawcy została zwrócona kwota brutto za wcześniej zakupione środki trwałe. W związku z powyższym różnica (stanowiąca naliczony podatek VAT) jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej. Fakt otrzymania refundacji wydatków na zakup środka trwałego nie wpłynie na wielkość wartości początkowej, ani na wielkość odpisów amortyzacyjnych wykazywanych w ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca powinien jednak wydzielić z odpisów amortyzacyjnych taką ich część, która będzie równa kwotowo otrzymanej refundacji. Ta wydzielona część odpisów nie będzie mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Reasumując, biorąc pod uwagę przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa, należy uznać, iż część dotacji, będąca refundacją zakupionych środków trwałych (odpowiadająca ich wartości netto) nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Pozostała część refundacji tj. w części stanowiącej zwrot podatku VAT stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż pokryty dotacją odliczony VAT nie zwiększa wartości początkowej środka trwałego, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Wobec powyższego przedstawione we wniosku stanowisko wnioskodawcy uznać należy zanieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.