W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia. Na terenie jednej z firm, na rzecz której wykonuje usługi w zakresie ochrony mienia, w listopadzie 2007r. doszło do uszkodzenia transformatora, a w grudniu 2007r. do kradzieży 2 sztuk kompensatorów dławikowych.

W umowie z tymże kontrahentem w zakresie ochrony mienia wprowadzony został zapis, iż wnioskodawca ponosi odpowiedzialność materialną za dokonane szkody, względnie dokonane kradzieże. Na tej podstawie ochraniana firma w grudniu 2007r. oraz w lutym 2008r. wystawiła faktury na łączna kwotę 67.806,48 zł z oznaczeniem, iż dotyczą one kosztów związanych z naprawą i wymianą transformatora na pompowni oraz kosztów skradzionych kompensatorów dławikowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wystawione przez kontrahenta faktury VAT w świetle przepisów art. 22 i art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowią koszt uzyskania przychodów i tym samym podlegają zaksięgowaniu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Zdaniem wnioskodawcy zgodnie z treścią przepisu art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 14, poz. 176 ze zm.) poniesiony wydatek na podstawie przedstawionych faktur VAT jest kosztem uzyskanych przychodów. Z treści zacytowanego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania alb o zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Za powyższa argumentacją przemawiają następujące fakty:

1. polubowne załatwienie sprawy przez zapłacenie faktur VAT spowodowało uniknięcie kosztów procesu i sporów,
   
2. zachowanie "dobrych stosunków" z kontrahentem, co w praktyce oznacza, że umowa na wykonywanie usług nadal obowiązuje (po zaistnieniu zdarzeń podpisano kolejne umowy na ochronę),
   
3. na podstawie ustaleń Policji oraz obustronnych ustaleń z kontrahentem nie stwierdzono winy zawinionej pracownika bądź Agencji Ochrony (duży teren częściowo odgrodzony, brak jakichkolwiek poszlak wskazujących na udział w zdarzeniu),
   
4. z dniem 1 stycznia 2007r. zmiana definicji kosztów uzyskania przychodów przez dodanie zdania "zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów", które daje podstawę do zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, mających na celu zachowanie źródła przychodów, tak aby w dalszym ciągu występowały one w nienaruszonym stanie jakim jest dalsza kontynuacja umowy, pomimo zaistnienia niekorzystnej sytuacji dla podatnika.
   
   

Co prawda zapłacona kwota kontrahentowi nosi pewne cechy kary wynikającej z art. 483 Kodeksu Cywilnego, to jednak nie została ona enumeratywnie wymieniona w przepisie art. 23 cyt. ustawy, zawierającym katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Skoro zatem wydatek poniesiony przez podatnika nie znajduje się w katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, należy przyjąć, iż spełnia on kryteria definicji zawartej w art. 22 cyt. ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

• musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;
  
• nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;
  
• musi być należycie udokumentowany.
  
  

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu m. in. odszkodowań oraz kar umownych naliczonych i zapłaconych z tytułu wadliwego wykonania usługi oraz zwłoki w usunięciu tych wad.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach, której wykonuje czynności z zakresu ochrony osób i mienia. Zgodnie z umowami zawieranymi z kontrahentami wnioskodawca ponosi odpowiedzialność materialną za wyrządzone szkody i kradzieże. Z uwagi na istotę usług świadczonych przez wnioskodawcę, stwierdzić należy, iż zobowiązanie wnioskodawcy do uregulowania ewentualnie powstałych strat na obiektach chronionych przez wnioskodawcę, jest wynikiem charakteru prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej i jednym z elementów niezbędnych do zawarcia umów o świadczenie usług z zakresu ochrony osób i mienia. Obowiązek zapłaty kary wynikającej z umowy, związanej z zaistniałymi na chronionym obiekcie stratami, jest zatem następstwem ryzyka gospodarczego ponoszonego przez wnioskodawcę w związku z charakterem prowadzonej działalności.

Z wniosku wynika także, iż powstałe szkody, do których rekompensaty zobowiązany był wnioskodawca, były następstwem zdarzenia niezawinionego przez wnioskodawcę, na które nie miał on wpływu, pomimo rzetelnego wykonywania usługi. Dlatego też w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie można mówić o karze umownej związanej z wadliwym wykonaniem usługi, o której mowa w cyt. wyżej art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy. Ponadto uregulowanie wskazanych we wniosku faktur przyczyniło się utrzymania współpracy z kontrahentem (podpisano kolejne umowy na świadczenie usług).

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż z uwagi na fakt, iż powstałe straty były następstwem zdarzeń niezawinionych przez wnioskodawcę a ich uregulowanie przyczyniło się do kontynuowania współpracy (a zatem do zachowania źródła przychodów) oraz podpisania nowych umów o świadczenie usług (powstania przychodu) wydatki poniesione w związku z zapłatą określonych we wniosku faktur mogą stanowić koszty uzyskania przychodu prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ww. ustawy osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są zobowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

Szczegółowe zasady i sposób prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.).

Stosownie do treści § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia podstawą zapisów w księdze przychodów i rozchodów są m. in. faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, zwane dalej "fakturami", odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach.

Jak wykazano powyżej, w związku z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, poniesione przez wnioskodawcę wydatki związane z naprawą i wymianą transformatora oraz zwrotem wartości skradzionych kompensatorów dławikowych mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. W konsekwencji powyższego otrzymane od kontrahenta faktury VAT dokumentujące ww. wydatki podlegają zaewidencjonowaniu w prowadzonej przez wnioskodawcę podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.