W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 16 sierpnia 2007 r. Przedmiotem działalności jest świadczenie usług kierowcy po terytorium Unii Europejskiej dla innej firmy transportowej. Wnioskodawca nie posiada własnego samochodu, lecz używa samochodu należącego do ww. podmiotu. Firma ta nie wypłaca wnioskodawcy żadnych diet ani kosztów delegacji, natomiast wszystkie koszty związane z wyjazdem służbowym pokrywa we własnym zakresie. Wystawiona zostaje tylko faktura na ilość faktycznie przejechanych kilometrów pomnożona przez obowiązującą w danym kraju stawkę za kilometr, bez żadnych dodatkowych dopłat.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy jest możliwe zaliczenie kosztów zagranicznej podróży służbowej do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej?

Zdaniem wnioskodawcy, ma on prawo uznania jako koszt uzyskania przychodu delegacji zagranicznych. Potwierdza to m.in. WSA w Warszawie uznając, że podróżą służbową jest każda podróż osoby prowadzącej działalność gospodarczą, która pozostaje w związku z tą działalnością i ma na celu osiągnięcie przychodu, a tym samym diety mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Prawo kierowców do naliczania diet w podróży służbowej potwierdzają również:

Wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1998 r. I PKN 24/98, OSNP 1999, nr 7, poz. 239, w którym potwierdzono prawo kierowców do diet z tytułu podróży służbowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien w myśl powołanego wyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
• nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust.1 ustawy,
• a ponadto być właściwie udokumentowany.
  
  

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Mając powyższe na względzie jeżeli przychody jakie wnioskodawca uzyskuje ze świadczenia usług kierowcy na rzecz innej firmy transportowej są przychodami z prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej, a podróże jakie w związku ze świadczeniem tychże usług odbywa, są podróżami służbowymi, to wartość diet za czas tych podróży służbowych może zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów tejże działalności, jednakże wyłącznie do wysokości nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r.:

• w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1990 ze zm.),
• w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r. nr 236, poz. 1991 ze zm.).
  
  

Wskazać przy tym należy, iż pojęcie: "podróży służbowej" unormowane jest w przepisach prawa pracy - art. 77#61450; § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) a w konsekwencji rozstrzygnięcie kwestii, czy podróże jakie wnioskodawca odbywa są podróżami służbowymi nie leży w kompetencji organów podatkowych.

Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej poniesionych przez wnioskodawcę wydatków związanych z zagraniczną podróżą służbową stwierdzić należy, iż jeżeli:

• z umowy(ów) łączącej(ych) wnioskodawcę z firmą transportową nie wynika, iż firma ta jest obowiązana do poniesienia lub zwrotu ww. wydatków,
• wydatki te zostały poniesione w celu uzyskania przychodu, bądź też miały na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu

- to wydatki te mogą stanowić koszt uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej pod warunkiem ich należytego udokumentowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.