W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług remontowo budowlanych. Wszystkie zdarzenia gospodarcze dotyczące tej działalności ewidencjonowane są w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.Większość usług wykonywana jest na terenie Norwegii, gdzie wnioskodawca zatrudnia pracowników i odprowadza do tamtejszej firmy ubezpieczeniowej składki z tytułu ubezpieczeń, odpowiadające polskiemu ubezpieczeniu społecznemu, emerytalnemu i rentowemu.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż działalność gospodarcza na terytorium Norwegii nie jest prowadzona przez położony tam zakład w myśl przepisu art. 5 ust. 2 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy opłacane składki (obowiązkowe) z tytułu zatrudnienia na terenie Norwegii pracowników do tamtejszej instytucji ubezpieczeniowej są kosztem uzyskania przychodów?

Zdaniem wnioskodawczyni opłacane, obowiązkowe składki dotyczące pracowników wykonujących prace na terenie Norwegii stanowią koszt uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie art. 23, stanowiący katalog zamknięty zdarzeń nie będących kosztem uzyskania przychodów, nie przewiduje wyłączenia z kosztów obowiązkowych składek opłacanych przez pracodawcę do instytucji ubezpieczeniowej w innym państwie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej muszą zostać spełnione następujące warunki - wydatek winien:

• zostać faktycznie poniesiony przez podatnika,
• pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
• być rzeczywisty i właściwie udokumentowany,
• zostać poniesiony w celu uzyskania przychodu lub też służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
  
  

Jednocześnie art. 23 ww. ustawy zawiera katalog wydatków, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienił wydatków związanych z zapłatą ubezpieczeń obowiązkowych (odpowiadających polskim ubezpieczeniom: społecznemu, emerytalnemu i rentowemu) odprowadzonych do zagranicznej instytucji ubezpieczeniowej w związku z zatrudnianiem poza granicami kraju pracowników.

W świetle powyższego, jeżeli działalność gospodarcza wnioskodawczyni nie jest prowadzona na terytorium Norwegii przez położony tam zakład, przez który zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Oslo w dniu 24 maja 1977 r. (Dz. U. z 1979 r., nr 27 poz. 157 ze zm.) należy rozumieć stałą placówkę, w której całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa, a w szczególności:

1. miejsce zarządu,
2. filię,
3. biuro,
4. zakład fabryczny,
5. warsztat,
6. kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
7. budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 18 miesięcy,

- to wydatki poniesione tytułem opłacenia do norweskiej instytucji ubezpieczeniowej wskazanych we wniosku składek, jako koszty "pracownicze" mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez wnioskodawczynię pozarolniczej działalności gospodarczej pod warunkiem ich należytego udokumentowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.