Istota interpretacji:

Czy z tytułu wyjazdów służbowych w ramach świadczonych przez wnioskodawcę usług kierowania pojazdami na terenie kraju i w krajach Unii Europejskiej może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu diety krajowe i zagraniczne naliczone przez wnioskodawcę, jako prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą, w wysokości nie przekraczającej kwoty o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach tej działalności świadczy usługi kierowania pojazdami. Usługi te sklasyfikowane są w polskiej klasyfikacji działalności pod numerem 74.50.B jako "Działalność jednoosobowych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą wyłącznie na rzecz jednego podmiotu". Usługi te wykonuje na podstawie umowy o świadczenie usług (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej). Na podstawie spisanej umowy swoją działalność wykonuje na terenie całej Europy. Zadania wnioskodawcy polegają na załadunku towarów, jego dowiezienia do miejsca przeznaczenia, rozładunku, kontroli ilościowej i jakościowej towaru i powrocie do Polski (jeśli usługa świadczona jest poza Polską). Powyższe usługi wykonuje na podstawie każdorazowo otrzymywanego od zleceniodawcy zlecenia. Samochody (pojazdy), którymi kieruje, stanowią własność zleceniodawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wskazane przez wnioskodawcę stanowisko zgodne jest z obowiązującymi przepisami...

Zdaniem wnioskodawcy, z racji charakteru wykonywanych przez wnioskodawcę usług i na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskuje prawo do diet na pokrycie ponoszonych dodatkowych wydatków, związanych z utrzymaniem w czasie wykonywanych usług kierowania pojazdami. Wyżej wymienione diety stanowić będą, określony w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszt uzyskania przychodu w części nie przekraczającej wysokości diet przysługującym pracownikom.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Jednocześnie zauważyć należy, iż możliwość zaliczenia diet do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej do wysokości określonej w rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r.:

• w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju - Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.,
• w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju - Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.

- uzależniona jest od tego czy wyjazdy w celu świadczenia usług następowały w ramach podróży służbowych.

W tym też kontekście należy wskazać, iż pojęcie podróży służbowej nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego lecz w przepisach prawa pracy - art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), a konsekwencji rozstrzygnięcie kwestii czy podróże wnioskodawcy są (będą) podróżami służbowymi nie leży w kompetencji organów podatkowych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.