W przedmiotowym wniosku zostało przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wraz z mężem jest właścicielką apartamentu znajdującego się w budynku sanatoryjno-wypoczynkowym w K przy ul. K.

Od momentu oddania obiektu do użytku tj. od 01.10.2006 r. Wnioskodawczyni podpisała wraz z mężem umowę najmu z firmą budowlano-inwestycyjną X, który jest najemcą nie tylko apartamentu Wnioskodawczyni, ale również pozostałych apartamentów.

Jako formę opodatkowania za 2007 r. Wnioskodawczyni wybrała zasady ogólne i zdecydowała się opodatkować całość przychodów osiągniętych z tego tytułu ze względu na wspólnotę majątkową wnioskodawczyni z mężem. Koszty, które Wnioskodawczyni ponosi, w związku z wynajmowanym apartamentem obejmują między innymi energię elektryczną, czynsz, zużycie wody, podatek od nieruchomości, konserwację za bieżącą eksploatację lokalu.

Ponadto Wnioskodawczyni została zobligowana przez zarząd budynku do utrzymania należytego stanu apartamentu i wyposażenia go w niezbędne meble i urządzenia. Ze względu na charakter sanatoryjny i wysoki standard świadczonych w nim usług, najemca zdecydował o jednakowym charakterze wystroju wszystkich apartamentów. To najemca decyduje, w trosce o standard i bezpieczeństwo kuracjuszy, o zakupie i wymianie w nim wyposażenia np.: jednakowe ręczniki, pościel, materace, firany, sprzęt RTV, wyposażenie aneksu kuchennego, lodówki oraz podstawową zastawę kuchenną itp., jak również remonty czy malowanie (wewnątrz apartamentu Wnioskodawczyni poprzez firmę lub we własnym zakresie), elewacji zewnętrznej.

Ostatnio, z uwagi na bezpieczeństwo kuracjuszy, którzy są ludźmi starszymi z różnymi schorzeniami, najemca wymienił leżaki, które zostały oddane między innymi do użytkowania na balkonie apartamentu Wnioskodawczyni. Firma dokonująca zaopatrzenia wystawiła fakturę imiennie na zakupiony sprzęt, którą Wnioskodawczyni zapłaciła. Jest to zgodne z umową najmu § 5 pkt. 2 "koszty zużycia wyposażenia oraz apartamentów powstałe w skutek najmu obciążają wynajmującego".

Wnioskodawczyni podkreśla, że nie mieszka z mężem w apartamencie, więc poczynione przez wnioskodawczynię zakupy dotyczące urządzenia, wyposażenia, bieżącej eksploatacji nie służą wnioskodawczyni do zaspokajania osobistych potrzeb.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wymienione przez Wnioskodawczynię koszty można potraktować jako koszty uzyskania przychodu osiągniętego z tytułu umowy najmu?

Zdaniem Wnioskodawczyni opisane koszty dają jej możliwość pomniejszenia przychodów osiągniętych z tytułu najmu. Jako formę opodatkowania wnioskodawczyni wybrała zasady ogólne, a ponoszone przez nią koszty są niewątpliwie związane z osiąganymi przychodami, Wnioskodawczyni jest zmuszona je ponosić, aby zapewnić sobie przychód z tego źródła.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.23

W powołanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo - skutkowego tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.

A zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodu, tzn. pozostają w racjonalnym związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Należy podkreślić, że o tym co jest celowe i potrzebne w ramach wynajmu lokalu, decyduje podatnik, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

• o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt. 1, zwane środkami trwałymi.
  
  

Zgodnie z art. 22d ust. 1 ww. ustawy, podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż wynajmuje Pani wraz z małżonkiem apartament znajdujący się w budynku sanatoryjno-wypoczynkowym. W tym celu ponosi Pani koszty związane z przystosowaniem lokalu dla potrzeb najemcy (firmy budowlano-inwestycyjnej X) oraz inne koszty obejmujące m.in. opłaty za: energię elektryczną, czynsz, zużycie wody, podatek od nieruchomości, konserwację za bieżącą eksploatację lokalu.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż pomiędzy ww. kosztami a uzyskiwanym przychodem z jego wynajmu istnieje związek przyczynowo-skutkowy, a zatem wydatki te mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w oparciu o wyżej powołane przepisy.

Kosztami uzyskania przychodów będą więc udokumentowane kwoty ponoszone przez wynajmującego na utrzymanie apartamentu i przystosowanie go do potrzeb najemcy (o ile wynika to z umowy najmu). Niemniej jednak podkreślenia wymaga, iż wydatki te muszą być faktycznie poniesione przez wynajmującego, a nie przez najemcę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.