Istota interpretacji:

Czy kosztem uzyskania przychodu dla pracodawcy jest comiesięcznie odprowadzana składka regularna w wysokości 200 zł za każdego pracownika, czy przypadająca za każdego pracownika roczna składka za ochronę podstawową, wynosząca w pierwszym roku polisowym 0,75 zł i corocznie narastająca?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka zawarła z Towarzystwem Ubezpieczeń na Życie S.A. umowę Terminowego Ubezpieczenia na Życie związanego z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym. Umowa została zawarta na okres 20 lat. Ubezpieczającym jest Spółka a ubezpieczonym jest pracownik. Ubezpieczeniem objętych jest mniej niż połowa pracowników. Składka regularna opłacana przez pracodawcę wynosi 200 zł miesięcznie za pracownika (rocznie 2400 zł). Zgodnie z zapisem w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia, przedmiotem umowy jest udzielenie przez Ubezpieczyciela terminowej ochrony ubezpieczeniowej w zakresie zgonu Ubezpieczonego (ochrona podstawowa). Ubezpieczonym może być osoba, której wiek w dniu podpisania wniosku wynosi nie mniej niż 15 lat i nie więcej niż 60 lat. W pierwszym roku ubezpieczenia roczna składka na ochronę podstawową wynosi 0,75 zł a składka na fundusz wynosi 2399,25 zł. W kolejnych 7-iu latach wysokość składki na ochronę podstawową wynosi od 0,85 zł - 1,72 zł, a składki na fundusz od 2399,15 zł - 2398,28 zł. Całkowita wypłata, częściowa wypłata lub wypłata na podstawie Ogólnych Warunków ubezpieczenia w zakresie części środków, które pochodzą z Subkonta Składek Regularnych może być dokonana na wniosek Ubezpieczającego nie wcześniej niż po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została zawarta Umowa Ubezpieczenia. Strony ustaliły, iż uprawnionym do otrzymania Świadczenia ubezpieczeniowego nie może być Ubezpieczający, zaś Umowa Ubezpieczenia, w okresie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została zawarta, wyklucza:

1. wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy ubezpieczenia,
2. możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy ubezpieczenia,
3. wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie ubezpieczenia.
   
   

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy kosztem uzyskania przychodu dla pracodawcy jest comiesięcznie odprowadzana składka regularna w wysokości 200 zł za każdego pracownika, czy przypadająca za każdego pracownika roczna składka za ochronę podstawową, wynosząca w pierwszym roku polisowym 0,75 zł i corocznie narastająca?

Zdaniem wnioskodawcy, kosztem uzyskania przychodu jest comiesięcznie opłacana składka w wysokości 200 zł za każdego pracownika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 57 ww. ustawy - nie uważa się za koszty uzyskania składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka grupy 1, 3 i 5 działu I oraz grupy 1 i 2 działu II wymienionych w załączniku do ustawy z dnia 22 maja 2003r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 124, poz. 1151), jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:

1. wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
2. możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
3. wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.
   
   

Jak wynika z załącznika do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej do wskazanych w cyt. powyżej przepisie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych umów ubezpieczenia należą:

• ubezpieczenia na życie (dział I ,grupa 1),
• ubezpieczenia na życie, jeżeli są związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (dział I, grupa 3),
• ubezpieczenia wypadkowe i chorobowe, jeśli są uzupełnieniem innych ubezpieczeń działu I - grupy 1-4 (dział I, grupa 5),
• ubezpieczenia wypadku, w tym wypadku przy pracy i choroby zawodowej (dział II, grupa 1):
  a) świadczenia jednorazowe,
  b) świadczenia powtarzające się,
  c) połączone świadczenia, o których mowa w pkt. a i b,
  d) przewóz osób,
  
• ubezpieczenia choroby (dział II, grupa 2):
  a) świadczenia jednorazowe,
  b) świadczenia powtarzające się,
  c) świadczenia kombinowane.
  
  
  

W świetle powyższego, zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, składek poniesionych tytułem zawarcia umów ubezpieczenia wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od łącznego spełnienia przewidzianych w tym przepisie warunków. Pierwszy dotyczy uprawnionego do otrzymania świadczenia, którym nie może być pracodawca. Kolejny wskazuje, iż umowa ubezpieczenia musi wykluczać w okresie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono:

• wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy ubezpieczenia,
• możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z tej umowy,
• wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w tej umowie.
  
  

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż jeżeli w istocie zawarta umowa ubezpieczenia, w świetle odrębnych (nie będących przepisami prawa podatkowego) przepisów prawa jest umową ubezpieczenia na życie, związaną z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym - to zważywszy, iż umowa ta spełnia warunki określone w cyt. powyżej art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawo o podatku dochodowym od osób fizycznych - uiszczone w związku z jej zawarciem składki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zważywszy na fakt, iż jak wynika z wniosku wnioskodawcą jest Spółka Cywilna, niniejsza interpretacja, stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej jest wiążąca tylko dla Spółki, co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla wspólników tej Spółki.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.