W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 07 marca 2007 r. została zasądzona na rzecz Wnioskodawcy kwota od S.A. w Ś. Sprawa sądowa dotyczyła wynagrodzenia-zapłaty dla twórcy patentu z tytułu stosowania wynalazku przez S.A. w okresie od 01.07.1999 r. do 28.02.2006 r.

Wnioskodawca nadmienia, że jest współtwórcą projektu racjonalizatorskiego "Układ(...)", który uzyskał ochronę patentową pod nr 1XXXXX i wskazuje, że:

• działalność racjonalizatorska nie była wpisana w zakres obowiązków służbowych,
• nie zawierał umowy z pracodawcą jak również umowy o dzieło, czy umowy zlecenia na wykonanie projektu racjonalizatorskiego, co potwierdza uzasadnienie do wyroku,
• nie opracował także projektu na podstawie polecenia pracodawcy.

Zainteresowany informuje, że przejście prawa do patentu z twórców na pracodawcę nastąpiło w oparciu o zapis art. 98 ust. 2 ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117). Wnioskodawca dodaje, iż przejęcie przez pracodawcę prawa patentu, potwierdza dokument patentowy oraz wydruk z bazy Urzędu Patentowego RP.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy od zasądzonej kwoty, która jest zapłatą-wynagrodzeniem dla twórcy patentu przysługują 50% koszty uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacone wynagrodzenie-zapłata twórcy patentu zgodnie z art. 98a ust. 1 ustawy o wynalazczości, z tytułu przejścia prawa do patentu z twórcy na pracodawcę, określa art. 18 i 22 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Zainteresowanego w przedmiotowej sprawie, koszty uzyskanego przychodu wynoszą 50%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest współtwórcą wynalazku pt. "Układ(...)". Na ten wynalazek został udzielony patent Nr 1XXXXX przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz Spółki Akcyjnej, na podstawie przepisów ustawy prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 oraz Dz. U. z 2004 r. Nr 33, poz. 286). Spółka jako podmiot uprawniony do patentu jest podmiotem prawa autorskiego. Uprawniona jest do wdrożenia i korzystania z tego prawa (patentu). Przy czym, na podstawie przepisu art. 98a ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, który był podstawą zasądzenia przez sąd świadczenia dla Wnioskodawcy, twórca wynalazku ma prawo do wynagrodzenia za cały okres korzystania z tego wynalazku przez przedsiębiorcę. W związku z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 7 marca 2007 r. od Spółki zasądzono na rzecz Wnioskodawcy wynagrodzenie z powyższego tytułu.

W świetle przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), wynagrodzenie otrzymane przez Wnioskodawcę stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 tej ustawy.

Stosownie do jego treści za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. W treści cyt. przepisu użycie zwrotu "w szczególności" oznacza wyszczególnienie przykładowo tylko kilku rodzajów praw majątkowych. Zatem możliwe jest zaliczenie do tego źródła przychodów także innych praw, nigdzie w ustawie nie wymienionych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż przedmiotowa należność stanowi przychód z praw majątkowych na podstawie art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Powyższą kwalifikację przychodu z praw majątkowych, zgodnie z art. 18 ww. ustawy podatkowej podziela również Zainteresowany.

Natomiast uregulowania zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące kosztów uzyskania przychodów przysługujących twórcom projektów wynalazczych, należy rozpatrywać w kontekście przepisów o własności przemysłowej, określających status prawny twórców projektów wynalazczych w zakresie prawa do uzyskania patentu, prawa ochronnego oraz prawa do wynagrodzenia.

Sposób opodatkowania przychodów wynalazcy uzależniony jest od warunków, w jakich wynalazek został dokonany oraz w jakiej formie uzyskiwane są przychody. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z informacją Wnioskodawcy zawartą we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 7 marca 2007 r. - pracodawca nabył prawo jako podmiot uprawniony do patentu ze stosunku pracy zgodnie z zapisami Ustawy o wynalazczości. Status prawny twórców wynalazku w zakresie m. in. prawa do uzyskania patentu oraz prawa do wynagrodzenia regulują aktualnie przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117). Jednak zgodnie z art. 315 ust. 1 i 2 tej ustawy do praw w zakresie wynalazków i projektów racjonalizatorskich istniejących w dniu wejścia w życie tej ustawy oraz stosunków prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (t. j. z 1993 r., Nr 26, poz. 117, ze zm.).

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy prawo do uzyskania patentu na wynalazek przysługuje twórcy. Stosownie do art. 20 ust 2 tej ustawy prawo do patentu na wynalazek dokonany przez twórcę w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy albo realizacji innej umowy przysługuje pracodawcy, chyba że strony ustaliły inaczej. Z kolei, w myśl przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o wynalazczości, w przypadku dokonania wynalazku przez twórcę przy pomocy przedsiębiorcy, przedsiębiorcy temu przysługuje prawo korzystania z wynalazku we własnym zakresie. Strony mogą jednak ustalić - w umowie o udzieleniu pomocy - że prawo do uzyskania patentu na taki wynalazek przysługuje w całości lub w części przedsiębiorcy.

Jeszcze jedną sytuację, w której prawo do patentu przysługuje innej osobie niż twórca reguluje art. 98 ustawy o wynalazczości. Zgodnie z jej brzmieniem twórca wynalazku, któremu przysługuje prawo do patentu, może przenieść to prawo za uzgodnioną zapłatą na rzecz przedsiębiorcy lub przekazać wynalazek do korzystania przez tego przedsiębiorcę. Jeżeli to nastąpi przejście prawa do patentu następuje z dniem zgłoszenia wynalazku przedsiębiorcy, pod warunkiem przejęcia go przez tego przedsiębiorcę do korzystania w terminie jednego miesiąca od daty zgłoszenia, chyba że strony ustalą inny termin.

Przedstawione powyżej uregulowania prawne dotyczą przysługującego twórcy pierwotnego prawa do uzyskania patentu oraz prawa do jego przeniesienia. Wobec powyższego powołany przez Wnioskodawcę, we wniosku ORD-IN (poz. 52, stanowisko Wnioskodawcy), przepis art. 22 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się do tych sytuacji, w których wypłata wynagrodzenia twórcy projektu wynalazczego wiąże się z zawarciem umowy przenoszącej prawo własności tego projektu. Wtedy to, zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu, przysługują koszty uzyskania przychodów z tytułu zapłaty za przeniesienie prawa własności projektu wynalazczego, topografii, układu scalonego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego przez pierwszego właściciela - w wysokości 50% uzyskanego przychodu.

Jednakże, jak wynika z przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku stanu faktycznego przedmiotowe wynagrodzenie jest wynagrodzeniem należnym twórcom za korzystanie przez pracodawcę z wynalazku, na podstawie art. 98 a ustawy o wynalazczości.

Stosownie do treści ust. 1 powyższego przepisu twórca wynalazku ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku przez przedsiębiorcę, gdy przedsiębiorcy temu przysługuje prawo do patentu zgodnie z przepisami art. 20 ust. 2 lub art. 98 ust. 2 albo prawo do korzystania z wynalazku na podstawie art. 20 ust. 3 ww. ustawy, jeżeli strony nie umówiły się inaczej. Wynagrodzenie powyższe ustala przedsiębiorca w słusznej proporcji do korzyści uzyskanych przez niego z wynalazku (art. 98 a ust 2 ustawy o wynalazczości).

Z powyższych przepisów wyraźnie wynika, iż ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje. Jedną jest przejście lub przeniesienie prawa własności wynalazku na osobę inną niż twórca, w związku z czym twórcy może przysługiwać wynagrodzenie z tego tytułu. Odrębną kwestią jest natomiast wynagrodzenie przysługujące twórcy z tytułu późniejszego korzystania przez pracodawcę z wynalazku.

Podobne regulacje zostały zawarte w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, ze zm.)

Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodów określa się w zryczałtowanej wysokości 50% uzyskanego przychodu jedynie w odniesieniu do przychodów:

• z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego,
• z tytułu opłaty licencyjnej za przeniesienie prawa stosowania wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego, otrzymanej w pierwszym roku trwania licencji od pierwszej jednostki, z którą zawarto umowę licencyjną,
• z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami.

Przedmiotowe wynagrodzenie nie spełnia żadnego z wyżej wymienionych warunków. Aby uznać, że jest to zapłata twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku musiałoby dojść do zawarcia umowy przenoszącej prawo własności tego projektu. Tak więc, niesłuszne jest stanowisko Wnioskodawcy o zastosowaniu ryczałtowych - 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu zasądzonej należności.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.