Firma zawarła w miesiącu październiku 2007 roku umowę leasingu operacyjnego z firmą leasingową. Przedmiotem umowy jest samochód marki Fiat Bravo 1,9 Emotion (rok produkcji 2007). W miesiącu podpisania umowy finansujący wystawił fakturę na wstępną opłatę leasingową. Ww. faktura została zapłacona w miesiącu wystawienia tj. w październiku 2007 roku. Umowa została zawarta na okres 48 miesięcy.W części F poz. 51 wniosku wskazano, że Spółka prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów stosując metodę kasową zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późń. zm.). W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż zawarta umowa leasingu spełnia warunki określone postanowieniami art. 23b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy opłatę wstępną (niezależnie od kwoty) firma może w miesiącu zapłaty zaksięgować w koszty, czy winna rozliczać co miesiąc, np: ujmować w koszty 1/48?

Zdaniem wnioskodawcy, opłatę wstępną z umowy leasingu z października 2007r. mogą zaksięgować w całości w miesiącu zapłaty. W myśl art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opłata ustalona w umowie leasingu ponoszona przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi przychód finansującego. Jeżeli umowa spełnia następujące warunki:

1. Została zawarta na czas określony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji,
2. Suma ustalonych w niej opłat odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych.
   
   

W związku z tym, że zawarta umowa spełnia ww. warunki, to zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Spółka ma prawo zaliczyć opłatę wstępną jednorazowo w koszty uzyskania przychodów z dniem wystawienia faktury.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.Stosownie do art. 23b ust. 1 ww. ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome, oraz
2. suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych.
   
   

Zgodnie z art. 23b ust. 2 ww. ustawy - jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1. art. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.),
2. przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
3. art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. Nr 26, poz. 143 ze zm.)
   - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f-23h.
   
   

Zważywszy zatem, iż w złożonym wniosku wskazano, że zawarta umowa leasingu spełnia wszystkie warunki określone w art. 23b ww. ustawy, to ponoszone przez korzystającego, opłaty ustalone w tej umowie w podstawowym okresie tejże umowy, z tytułu używania ww. środka trwałego (samochodu osobowego) mogą stanowić koszt uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.Jednocześnie powołany przepis art. 23b ust. 1 nie precyzuje, w którym momencie korzystający winien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wynikające z umowy leasingu opłaty oraz ubezpieczenia przedmiotu leasingu. Zatem rozstrzygając tę kwestię należy brać pod uwagę ogólne zasady potrącania kosztów uregulowane w art. 22 ust. 4-6 i ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 22 ust 4 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, są potrącane tylko w roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Z wniosku wynika, iż Spółka rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wydatki zalicza do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z tzw. metodą kasową tj. w dacie ich poniesienia, bez względu na datę uzyskania przychodu. Spółka nie stosuje zatem zasad określonych w art. 22 ust. 5-5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przewidzianych dla podatników prowadzących księgi rachunkowe oraz podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, którzy wybrali te zasady.

W konsekwencji - przy tej metodzie ewidencjonowania kosztów - Spółka nie ma obowiązku stosować się do dyspozycji przepisu art. 22 ust. 5c ww. ustawy, z którego wynika, że koszty pośrednie - jeżeli dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego - stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.Dlatego też, wydatki związane z uiszczeniem opłaty wstępnej, Spółka winna zaewidencjonować w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo - w dacie ich poniesienia. Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, w przypadku podatników, o których mowa w art. 22 ust. 6 w/w ustawy (tj. prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów) uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zważywszy na fakt, iż jak wynika z wniosku wnioskodawcą jest Spółka Cywilna, niniejsza interpretacja stosownie do postanowień m.in. art. 14k Ordynacji podatkowej jest wiążąca tylko dla Spółki co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla wspólników tej Spółki.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.