1. przewalutowania środków dewizowych i przesunięcia ww. środków na konto prowadzone w złotych -jest prawidłowe,
2. przelania (w tej samej walucie) środków dewizowych na konto kontrahenta zagranicznego z tytułu regulowania zobowiązań -jest nieprawidłowe,
3. pobrania w gotówce (w walucie) środków z przeznaczeniem na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą -jest prawidłowe.
   
   

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, ewidencjonując zdarzenia gospodarcze w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Posiada konto walutowe w polskim banku. Na konto to wpływają środki pieniężne w walucie obcej z tytułu przychodów uzyskiwanych z zagranicy.

Pieniądze te pozostają zwykle przez jakiś okres zdeponowane na tym koncie (w walucie, w której wpłynęły), po czym mogą wypłynąć z tego konta na jeden z następujących sposobów:

1. zostają przez bank "przewalutowane" na PLN i przesunięte na konto wnioskodawczyni prowadzone w złotych,
2. zostają przelane (w tej samej walucie) na konto kontrahenta zagranicznego z tytułu regulowania zobowiązań,
3. zostają pobrane w gotówce (w walucie) z przeznaczeniem na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą.
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wypływ pieniędzy z konta walutowego w każdym z opisanych sposobów rodzi konieczność rozliczenia różnic kursowych na podstawie przepisów wymienionych w bloku D.3 (różnic od własnych środków w walucie)?

Zdaniem wnioskodawczyni jedynie w przypadku "przewalutowania" na PLN i przesunięcia na konto prowadzone w złotych powstają różnice kursowe, które należy rozliczyć.

W pozostałych przypadkach (2 i 3) różnice kursowe nie powstają, gdyż nie następuje zamiana waluty na PLN.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Zasady ustalania różnic kursowych dla celów podatkowych uregulowane zostały w art. 24c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

W myśl art. 24c ust. 1 ww. ustawy różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3 powołanego przepisu. Sposób ustalania różnic kursowych od własnych środków na rachunku walutowym reguluje art. 24c ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 3 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 24c ust. 2 pkt. 3 cyt. ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, dodatnie różnice kursowe powstają jeżeli wartość otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni (...). Natomiast w myśl art. 24c ust. 3 pkt. 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ujemne różnice kursowe powstają jeżeli wartość otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni (...).

Przy czym jeżeli faktycznie zastosowany kurs waluty, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest wyższy lub niższy odpowiednio o więcej niż powiększona lub pomniejszona o 5% wartość kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień faktycznie zastosowanego kursu waluty, organ podatkowy może wezwać strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających zastosowanie kursu waluty. W razie niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają zastosowanie faktycznego kursu waluty, organ podatkowy określi ten kurs opierając się na kursach walut ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski (art. 24c ust. 5 ww. ustawy).

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż różnice kursowe powstają w sytuacji, gdy wnioskodawczyni dokonuje przewalutowania własnych środków dewizowych (stanowiących uprzednio należność otrzymaną od kontrahentów) na złote, poprzez odsprzedaż tychże środków bankowi. Ustalenie różnic kursowych następuje wówczas poprzez porównanie wartości środków dewizowych w dniu ich otrzymania oraz w dniu ich sprzedaży (wypłaty) ustalonych w oparciu o kurs kupna walut obcych ogłoszony w ww. datach przez bank prowadzący rachunek walutowy podatnika.

Jeżeli natomiast wnioskodawczyni wypłaca z konta walutowego środki pieniężne w walucie obcej na własne potrzeby, to w tym przypadku nie powstają różnice kursowe. W sytuacji tej bowiem, wprawdzie następuje wypływ z konta walutowego, jednak nie jest on związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W konsekwencji w ww. zakresie stanowisko wnioskodawczyni uznać należy zaprawidłowe.

W sytuacji regulowania zobowiązań wobec kontrahentów środkami, które uprzednio wpłynęły na konto walutowe jako należność (zapłata za usługę czy dostawę), konieczne jest ustalenie różnic kursowych, bowiem przepisy regulujące tę kwestię nie ograniczają obowiązku ustalenia różnic kursowych od zmiany waluty obcej na złote. W świetle wskazanego wyżej przepisu art. 24c ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy różnice kursowe powstają jeżeli wartość otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu różni się od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni (...).

W świetle powyższego stanowisko wnioskodawczyni w tym zakresie jestnieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.