Pytanie:

Czy wydatki poniesione na remont parkingu i drogi dojazdowej do wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej budynku będzie można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów?

Ze stanu faktycznego przedstawionego w piśmie wynika, że prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów dziewiarskich. Do celów prowadzonej działalności wykorzystuje Pan budynki, które podlegają amortyzacji.

Wokół budynków znajduje się plac utwardzony będący parkingiem i drogą dojazdową, które obecnie są remontowane. Remont polega na wymianie zużytej nawierzchni betonowej na kostkę brukową. Wykonywane prace mają charakter odtworzeniowy i mają na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego.

W związku z powyższym pytanie skierowane do organu podatkowego brzmi:
Czy wydatek dotyczący remontu parkingu i drogi dojazdowej będzie można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów?

Zdaniem Pana ww. wydatki mogą zostać zaliczone bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów, ponieważ zakres prac remontowych nie stanowi ulepszenia w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu, stwierdza co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty ponoszone w celu uzyskania przychodów pod warunkiem jednak, że nie są wymienione w art. 23 ustawy. W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c wymienionej ustawy, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. W myśl przepisu art. 22g ust. 17 ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wartość początkową środków trwałych, podwyższają wydatki na ich ulepszenie. Wydatkami na ulepszenie są wydatki powodujące zwiększenie wartości użytkowej tych środków z dnia przekazania ich do używania. Do wydatków na ulepszenie środków trwałych zalicza się wydatki na ich:
- przebudowę, czyli zmianę (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny,
- rozbudowę, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności zaś budynków i budowli, linii technologicznych, itp.,
- rekonstrukcję, tj. odtworzenie (obudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych,
- adaptację, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż było jego pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych,
- modernizację, tj. unowocześnienie środków trwałych, w tym nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena przekracza 3.500zł.

Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500zł i wydatki te powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności:
- okresem używania,
- zdolnością użytkową,
- jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych, oraz kosztami ich eksploatacji.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma definicji remontu. Definicja remontu ujęta została w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), gdzie remont jest to "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów innych niż zużyto w stanie pierwotnym". Podstawowa różnica między nakładami ponoszonymi na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełnienia innych, nowych funkcji i zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Wydatki na remont zaliczane są bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, zaś wydatki na ulepszenie środka trwałego są odnoszone w ciężar kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne od tych środków.

Reasumując, w świetle powołanych wyżej przepisów, należy uznać iż prace budowlane polegające na wymianie zużytej nawierzchni betonowej na kostkę brukową mają charakter odtworzeniowy - gdyż mają na celu przywrócenie pierwotnego stanu placu i drogi dojazdowej - stanowią remont nie powodując wzrostu wartości użytkowej środka trwałego. Zatem poniesione na ten cel wydatki stanowią bezpośrednio koszt uzyskania przychodu.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z klasyfikacją środków trwałych wprowadzoną Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków /Dz. U. Nr 112 poz. 1317 ze zm./ - część III szczegółowy podział środków trwałych budynki zaliczone zostały do grupy 1.

Zgodnie z uwagami szczegółowymi grupa 1 obejmuje wszystkie budynki oraz znajdujące się w nich lokale. W skład budynku jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek, np. chodniki, objazdy, podwórka, place, ogrodzenia itp. Obiekty pomocnicze obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczyć do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem. Tak więc w przypadku gdy plac, droga dojazdowa obsługują więcej niż jeden budynek stanowić winny odrębny obiekt inwentarzowy (odrębny środek trwały) od wartości którego naliczone będą odpisy amortyzacyjne.

Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.

W sprawie będącej przedmiotem zapytania nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

POUCZENIE:
Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia (art. 14a § 4, art. 236 § 2 pkt 1 u.O.p.).