W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 23 czerwca 2007 r. Spółka Cywilna, której wnioskodawca był wspólnikiem została zlikwidowana wskutek śmierci drugiego wspólnika. Spółka ta świadczyła usługi transportowe, zatrudniała pracowników, była płatnikiem VAT i prowadziła podatkową księgę przychodów i rozchodów rozliczaną metodą kasową.

Dnia 20 czerwca 2007 r. wnioskodawca, jeszcze jako wspólnik Spółki Cywilnej, złożył w Urzędzie Skarbowym kartę zgłoszenia działalności gospodarczej i jako firma jednoosobowa rozpoczął działalność. Firma otrzymała nowy NIP i Regon, została płatnikiem VAT i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów rozliczaną metodą kasową.

W dniu 24 czerwca 2007 r. po likwidacji Spółki Cywilnej spowodowanej śmiercią wspólnika firma wnioskodawcy przejęła pracowników byłej firmy na podst. art. 231 Kodeksu Pracy oraz wszystkie zobowiązania i należności wynikające z powyższego faktu.

Firma wykonawcy wykonuje usługi transportowe. Dnia 10 lipca 2007 r. w/w firma wypłaciła przejętym pracownikom wynagrodzenie za cały przepracowany czerwiec czyli za okres 01 - 23 czerwca 2007 r. oraz 24 - 30 czerwca 2007. r. jednocześnie naliczając i odprowadzając składki do ZUS.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wypłacone wynagrodzenie oraz naliczone i odprowadzone składki do ZUS można zaliczyć w koszty uzyskania przychodu?

Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zaistniałymi szczególnymi okolicznościami tzn. śmiercią wspólnika, przejęciem pracowników i wynikających z tego obowiązków wypłacone wynagrodzenie oraz odprowadzone składki do ZUS można wliczyć w koszty uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 632 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94) z dniem śmierci pracodawcy umowy o pracę z pracownikami wygasają, z zastrzeżeniem przepisu § 3, zgodnie z którym art. 632 § 1 nie ma zastosowania w razie przejęcia pracownika przez nowego pracodawcę na zasadach określonych w art. 231.Według przedstawionego stanu faktycznego, wnioskodawca przejął pracowników byłej firmy na podstawie art. 231 Kodeksu pracy, a więc stał się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy.

Skutkiem zastosowania powyższego przepisu jest wejście przejmującego przedsiębiorstwa w prawa i obowiązki dotychczasowego pracodawcy, w stosunku do przejętych pracowników. Zgodnie z art. 94 § 5 Kodeksu pracy, jednym z obowiązków pracodawcy jest terminowe i prawidłowe wypłacanie wynagrodzeń. W konsekwencji pracodawca przejmujący pracowników przejmuje również obowiązki wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Takie okoliczności powodują, iż przejmujące pracowników przedsiębiorstwo, winno kontynuować obliczanie zaliczek na podatek dochodowy od dokonywanych wypłat wynagrodzeń według zasad określonych w art. 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Co do zasady, kosztami uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z wynagrodzeniem oraz składkami na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez płatnika, ale dopiero w momencie ich wypłacenia lub pozostawienia do dyspozycji (w przypadku wynagrodzeń) lub zapłaty (w przypadku składek).

Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 55 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy.

Stosownie natomiast do treści art. 23 ust. 1 pkt 55a powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodu nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 37, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.), w części finansowanej przez płatnika składek.

Z powyższego wynika, iż zarówno wynagrodzenie za pracę jak i składki na ubezpieczenie społeczne mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w miesiącu ich poniesienia a nie w miesiącu, którego dotyczą. W związku z powyższym Spółka Cywilna nie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wypłat oraz składek za miesiąc czerwiec 2007 r., ponieważ zostały one wypłacone i odprowadzone dopiero w lipcu 2007 r.

Zatem jeżeli przejęcie pracowników nastąpiło w trybie wskazanym we wniosku, to wypłacone wynagrodzenia i zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne zarówno za okres 01 - 23 czerwca 2007 r. jak i za okres 24 - 30 czerwca 2007. r., uregulowane w całości w dniu 10 lipca 2007 r. przez wnioskodawcę, mogły stanowić, koszt uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.