W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Miejscem zamieszkania wnioskodawcy jest R. i w tym samym mieście będzie znajdowała się siedziba jego firmy. Podpisał bezterminowy kontrakt ze Spółką z o.o. z siedzibą w K., dla której świadczy usługi. Aby wywiązywać się z warunków kontraktu wnioskodawca zobowiązany jest do częstych wizyt w siedzibie firmy w K., a prace którą tam wykonuje kończy późnym wieczorem. Niejednokrotnie wizyty te wymagają spędzenia kilku dni w K., co wiąże się z koniecznością opłacenia noclegu. Ceny hoteli kształtują się na poziomie, który podważa opłacalność podpisanego przez podatnika kontraktu. Dlatego bardziej opłacalnym wyjściem w tej sytuacji byłoby wynajmowanie mieszkania, w którym mógłby nocować w przypadku niezaplanowanych dłuższych pobytów w K. Koszty noclegu w hotelu, który może wliczyć w koszty działalności gospodarczej, przewyższają koszty wynajmu mieszkania i wymagają wcześniejszej rezerwacji, która w sezonie turystycznym jest bardzo utrudniona. W sytuacji, gdy nieznany jest termin wyjazdu do siedziby firmy kontrahenta, niemożliwa jest rezerwacja z odpowiednim wyprzedzeniem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy koszty wynajmu mieszkania w mieście do którego odbywa większość służbowych wyjazdów może zaliczyć do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej?

Zdaniem wnioskodawcy, jeżeli wyjeżdżając do K. na delegację możliwe jest wliczenie w koszty delegacji koszt noclegów hotelu, to możliwe jest również wliczenie kosztów wynajmu mieszkania w koszty prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.
  
  

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż wydatki jakie wnioskodawca będzie ponosił na wynajem mieszkania w związku ze świadczonymi usługami dla krakowskiego kontrahenta, stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. W złożonym wniosku wnioskodawca wykazał bowiem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy ww. wydatkami jakie będzie ponosił a uzyskiwaniem przychodów z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Co niemniej istotne, wydatki powyższe jako niewskazane w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zostały przez ustawodawcę wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

Zwraca się jednakże uwagę na konieczność właściwego udokumentowania przedmiotowych wydatków. Zgromadzone dowody nie mogą ograniczać się tylko do faktury wystawionej przez właściciela budynku (lokalu), w którym podatnik wynajął mieszanie, czy też innego dokumentu stwierdzającego wyłącznie wysokość poniesionych z tego tytułu wydatków. Niezbędnym jest również posiadanie dowodów, świadczących o wykonanych usługach doradztwa w okolicach wynajmowanego pokoju, umożliwiających w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo-skutkowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność poniesionych wydatków.

W świetle powyższego stanowisko wnioskodawcy należy uznać zaprawidłowe.

Zwraca się jednak uwagę, iż interpretacja ta dotyczy wyłącznie kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż przedmiotem działalności jest także "zarządzanie". Jeżeli jest to "zarządzanie" spełniające przesłanki działalności wykonywanej osobiście o której stanowi przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 13 pkt 9 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to przychody te nie mogą być uznane za przychody z działalności gospodarczej. W takiej sytuacji koszty uzyskania przychodów mogą być ustalone wyłącznie w sposób określony postanowieniami art. 22 ust. 9 pkt 5 tej ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.