Pytanie:

Czy przysługuje Panu prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet do wysokości przysługującej pracownikom zatrudnionymw państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie art.22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?

POSTANOWIENIE Na podstawie art. 14a § 1,3 i 4 oraz art.216 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 z późn. zm.)w związku z art.4 ust.1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2006 r. Nr.217 poz. 1590 ) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Opolu Lubelskim udzielając pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa przed sądem administracyjnym, postanawia uznać stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe.

UZASADNIENIEW dniu 25.06.2007r. wpłynął wniosek w sprawie udzielenia interpretacji co do zakresui sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w kwestii zaliczania do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu wyjazdów służbowych.Według przedstawionego stanu faktycznego we wniosku prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kierowcy. W ramach wykonywanej działalności realizuje Pan zlecenia krajowe i zagraniczne na rzecz krajowego przewoźnika. Charakter wykonywanej działalności wymaga ciągłego przebywania poza miejscem zamieszkania. Przedmiotem wniosku jest pytanie, czy przysługuje Panu prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet do wysokości przysługującej pracownikom zatrudnionymw państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie art.22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ? Pana zdaniem ma Pan prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wartości dietdo wysokości określonego limitu. Zasadą wynikającą z treści art.22 ust.1 jest możliwość odliczenia w celach podatkowych wszelkich kosztów z wyjątkiem wymienionych w art.23 powołanej ustawy podatkowej , o ile mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Postanawiając jak w sentencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Opolu Lub. wziął pod uwagę, co następuje. Zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 14 z 2000r. poz. 176 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w roku 2007 kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródłasą wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Natomiast stosowanie do art. 23 ust.1 pkt 52 powołanej wyżej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju ( Dz.U. Nr 236, poz. 1990, ze zm.), jak również w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19grudnia 2002r w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ( Dz.U.Nr 236, poz.1991,ze zm.).W związku z powyższym osoba świadcząca usługi transportu samochodowego, podobnie jak każdy inny podatnik prowadzący działalność gospodarczą może do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć wartość diet - do wysokości określonego limitu pod warunkiem, że są one związane z odbywaniem podróży służbowej.Przepisy prawa podatkowego,jak i wyżej powołane rozporządzenia nie definiują pojęcia podróży służbowej. Definicję taką można jednak wywieźć z art. 77 5 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. Nr 21 poz. 94 z późn. zm.). W świetle tego przepisu za podróż służbową należy uznać wykonywanie przez pracownika na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. Definicja ta jest pomocna dla określenia pojęcia podróży służbowej jednak nie może mieć decydującego znaczenia dla określenia kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w przepisach prawa podatkowego. Wyklucza bowiem z kręgu osób uprawnionych do wliczenia diety z tytułu podróży służbowej jako kosztu uzyskania przychodu wszystkich tych, którzy prowadzą działalność gospodarczą na obszarze całego kraju. W związku z powyższym za kryterium odbycia podróży służbowej należałoby uznać wyjazd poza miejsce zamieszkania. Podkreślić należy, że zasadą wynikającą z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest możliwość odliczenia w celach podatkowych wszelkich kosztów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 powołanej ustawy, o ile mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Takimi kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeśli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów. Kosztami pośrednimi są między innymi koszty podróży służbowych (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r. FSK 2503/04 Monitor Podatkowy 2005/12/2). Wynika to także z treści art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten nie zawiera jednak żadnej klauzuli pozwalającej na pozbawienie podatnika prawa do odliczenia w tej części kosztu uzyskania przychodu ze względu na charakter czy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym nie można więc uznać, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na terenie całego kraju lub poza jego granicami nie odbywa podróży służbowej tylko dlatego, że wykonywane przez niego zadania należą do zakresu prowadzonej przez niego działalności. Inne stanowisko w tej kwestii prowadziłoby do tego, że mimo braku stosownych unormowań w ustawie, skorzystanie z odliczenia kosztów uzyskania przychodów w postaci części diet z tytułu podróży służbowej uzależnione byłoby wyłącznie od charakteru i obszaru prowadzenia działalności .gospodarczej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kierowania pojazdem, uzasadnione jest przyjęcie, że wykonywane zadania w ramach tejże działalności wiążą się z odbyciem podróży służbowej. Dlatego też prawidłowe jest stanowisko, że w przedstawionym przez Pana stanie faktycznym przepis art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych daje możliwość uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach zakreślonego limitu (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 stycznia 2007r. I S.A./Lu757/06 oraz wyrok NSA z dnia 15.09.2005 r., sygn. akt FSK 2175/04 Lex 171320 ). Interpretację wydano w indywidualnej sprawie wg stanu faktycznego przedstawionego w piśmie oraz obowiązującego stanu prawnego w dacie zaistnienia zdarzenia . Stosownie do treści art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika. Jeżeli jednak podatnik zastosuje się do tej interpretacji, organ nie może wydać decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe bez zmiany albo uchylenia niniejszego postanowienia jeżeli taka decyzja byłaby niezgodnaz interpretacją zawartą w tym postanowieniu. Stosownie do art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, interpretacja jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji. Zgodnie z art. 236§ 2 pkt 1Ordynacji podatkowej na postanowienie niniejsze służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie w terminie 7 dni od dnia jego doręczeniaza pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu.