Pytanie:

Czy poniesione wydatki na zakup karty miejskiej typu pre-paid lub biletów komunikacji miejskiej może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej ?

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny, Wnioskodawca zwrócił się z zapytaniem, czy poniesione wydatki na zakup karty miejskiej typu pre-paid lub biletów komunikacji miejskiej może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu z działalności gospodarczej ?

W ocenie Strony, do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej mogą zostać zaliczone wydatki ponoszone na zakup biletów komunikacji miejskiej lub karty miejskiej w 75% (tj. w części, w której wydatek na zakup karty miejskiej pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą).

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów dokonując oceny stanu faktycznego i stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, stwierdza co następuje:

Pojęcie kosztu określone zostało w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Zwrot "wszelkie koszty" wskazuje na wydatki o bardzo zróżnicowanej naturze, gdyż mogą to być wydatki bezpośrednio, jak również pośrednio związane z celem, jakim jest uzyskanie przychodu. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zagwarantowanie źródła przychodu.

Jednakże, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione łącznie dwa warunki:

1) wydatek powinien być poniesiony w celu uzyskania przychodu,

2) wydatek nie może znajdować się na liście zawartej w art. 23 w/w ustawy, stanowiącej katalog wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Jeśli więc pomiędzy określonym wydatkiem a przychodem, lub źródłem przychodu istnieje związek o charakterze przyczynowo - skutkowym lub gospodarczym oraz wydatek ten nie został wymieniony w art. 23 ustawy, to na podstawie powyższego przepisu stanowi on koszt uzyskania przychodu.

Z powołanych powyżej uregulowań prawnych wynika, iż koszty uzyskania przychodów powinny być przyporządkowane do tego źródła przychodów, z którym poniesione wydatki są związane. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowana jest dokonaniem właściwej oceny, czy poniesione wydatki mają lub mogą mieć wpływ na osiągnięcie przychodu, a więc istnieniem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem, a przychodem. Z opisanej we wniosku sytuacji wynika, iż Strona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą odbywa szereg spotkań z kontrahentami w kraju i zagranicą. Spotkania w centrum Warszawy Wnioskodawca stara się organizować w miejscach łatwo dostępnych środkami komunikacji miejskiej. Powyższe wiąże się z koniecznością ponoszenia wydatków związanych z podróżami tj. zakupu karty miejskiej typu pre-paid lub biletów komunikacji miejskiej. Niewątpliwym jest więc fakt, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy między wydatkiem a przychodem. Jednocześnie wymienione powyżej wydatki nie zostały umieszczone w art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. w katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W świetle powyższego, poniesione wydatki na nabycie biletów komunikacji miejskiej lub karty miejskiej typu pre-paid spełniają dyspozycję zawartą w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy i stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, w części w jakiej pozostają one w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą .

A zatem stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku jest prawidłowe.

Powyższa interpretacja odnosi się jedynie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku.Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.