Pytanie:

Czy prowadząc działalność gospodarczą w zakresie usługowego prowadzenia pojazdów ciężarowych należących do innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, w związku z podróżami służbowymi w kraju jak i poza jego granicami można ująć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet?

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 09.05.2005 roku nr POI 415/16/05 uznał stanowisko Podatnika zawarte we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst Dz.U.Nr 14, poz. 176 z 2000r. z póź.zm.) do kosztów uzyskania przychodów zalicza się wszystkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem tych, które wymienione zostały w art. 23 tejże ustwy. W art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy prawodawca wskazał, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Brzmienie tego przepisu dopuszcza możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą. Warunkiem jego zastosowania jest jednak ustalenie zakresu pojęcia podróży słuzbowej.Nie kwestionowano możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wartości diet z tytułu podróży służbowej osób prowadzących działalność gospodarczą w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, okręśloną w odrębnych przepisach. Wątpliwości zostało poddane określenie podróży służbowej, która w przypadku Podatnika nie ma miejsca, bowiem wykonywanie różnych zadań w różnych miejscowościach lub różnych krajach w ramach wykonywanej pracy (świadczenie usług) nie mieści sie w zakresie pojęcia podróży służbowej.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem w/w postanowienia Podatnik złożył w dniu 23.05.2005 roku za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 23.06.2005r. nr ZP1/I-4117/I/5/05 odmówił zmiany postanowienia, podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 17.01.2007 r. Syg.akt I SA/Lu 757/06 uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Sąd nie zgodził się z tezą organów podatkowych w sprawie definicji podróży służbowej. Stwierdzając że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują takiego pojęcia. Natomiast definicja zawarta w kodeksie pracy (art. 775 ustawy z dnia 26.06.1974 r. z pózn. zm) pomocna dla określenia pojęcia podróży służbowej nie może mieć znaczenia dla określenia kosztów uzyskania przychodów na gruncie prawa podatkowego. Eliminuje bowiem z kręgu osób uprawnionych do wliczenia diety z tytułu podróży służbowej jako kosztu uzyskania przychodu wszystkich prowadzących działalność gospodarczą. W w/w wyroku podkreślono, że zasadą wynikającą z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest możliwość odliczenia w celach podatkowych wszelkich kosztów, o ile mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie może mieć bezpośredni wpływ na wielkośc osiągniętego przychodu. W takim ujęciu kosztami tymi będą koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami jak i pozostające w związku pośrednim. Takimi kosztami pośrednimi są koszty podróży służbowej. Sąd uznał że w oparciu o przepisy art. 23 ust. 1 pkt 52 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest podstaw do pozbawienia podatnika prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet w wysokości nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom określoną w odrębnych przepisach. Ponieważ przepis ten nie zawiera żadnej klauzuli zabraniajacej podatnikowi korzystać z takiego odliczenia ze względu na charakter czy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej i błędne jest twierdzenie że przedsiębiorca prowadzący działalnośc gospodarczą na terenie całego kraju lub poza jego granicami nie odbywa podróży służbowej tylko dlatego że wykonywane przez niego zadania należą do zakresu prowadzonej przez niego działalności. Zatem należy stwierdzić iż uregulowania zawarte art. 23 ust. 1 ustawy o pdatku dochodowym od osób fizycznych w kwestii podróży służbowej pracownika wskazują na tożsamy charakter tej podróży wykonywanej przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą.
Podsumowując, w opisanym stanie prawnym, Naczelnik Urzędu Skarbowego uznaje za prawidłowe stanowisko Podatnika przedstawione we wniosku z dnia 22.04.2005 r.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Podatnika i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia i nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta.