Pytanie:
Pyt. dot. możliwości zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów diet i innych należności za czas podróży służbowych na obszarze kraju i poza granicami wypłacanych pracownikom, zatrudnionym w Pana firmie transportowej w charakterze kierowców.
Działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, zmienia z urzędu postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łowiczu z dnia 15.12.2006r. nr US I/1 415/11/2006 w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Pismem z dnia 23.10.2006r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego w Łowiczu w dniu 25.10.2006r.) zwrócił się Pan do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łowiczu z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie możliwości zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów diet i innych należności za czas podróży służbowych na obszarze kraju i poza granicami wypłacanych pracownikom, zatrudnionym w Pana firmie transportowej w charakterze kierowców.We wniosku wskazał Pan, iż kierowców zatrudnia na umowę o pracę w Pana firmie świadczącej usługi transportowe na terenie kraju i zagranicą. Pana zdaniem ww. wydatki stanowią koszty uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łowiczu postanowieniem z dnia 15.12.2006r. nr US I/1 415/11/2006 nie podzielił wyrażonego przez Pana poglądu, w zakresie zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów diet i innych należności za czas podróży służbowych na obszarze kraju i poza granicami wypłacanych pracownikom, zatrudnionym w Pana firmie transportowej w charakterze kierowców.
W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łowiczu brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, że zatrudnieni przez Pana pracownicy na stanowiskach kierowcy, wykonując poza siedzibą firmy usługi stanowiące przedmiot działalności gospodarczej, odbywają podróż służbową. Praca kierowcy nie może być identyfikowana z odbywaniem podróży służbowej, a tym samym brak jest podstaw do zaliczenia diet za czas tych podróży do kosztów uzyskania przychodów.
Wobec powyższego organ pierwszej instancji w ww. postanowieniu uznał, iż pracownikom Pana w związku z wykonywaniem przez nich usług transportowych na podstawie umowy o pracę na stanowiskach kierowcy nie przysługują diety z tytułu podróży służbowych. Czynności związane z realizacją tych usług i wiążące się z nimi wyjazdy stanowią istotę świadczonej pracy, nie wiążą się z odbywaniem podróży służbowych, w związku z czym należnościom wypłacanym pracownikom nie można przypisać charakteru diet z tytułu podróży służbowych.
Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi po przeanalizowaniu dokumentów oraz obowiązujących przepisów prawa podatkowego postanowił w myśl art. 14b § 5 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa zmienić przedmiotowe postanowienie.
Jak wynika z akt sprawy prowadzi Pan działalność gospodarczą polegająca na świadczeniu usług transportowych na terenie kraju i zagranicą. W prowadzonej firmie zatrudnia Pan kierowców na umowę o pracę. W Pana ocenie kierowcom delegowanym do wykonywania usług transportowych przysługują diety oraz zwrot poniesionych w podróży wydatków, a ww. wydatki stanowią koszty uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.
W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi zauważa, co następuje:
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, iż określone wydatki mogą być potraktowane jako koszty uzyskania przychodu jedynie pod warunkiem wykazania ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wykazania, że ich poniesienie może lub ma bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.2001r. sygn. akt I SA/Łd 1483/99).
Zaliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu podróży służbowych uregulowane zostało w art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, w świetle którego nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Z cytowanego przepisu wynika, iż ustawodawca wyłącza z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych tylko dla osób prowadzących działalność gospodarczą i tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Tym samym dyspozycje wynikające z ww. przepisu nie mają zastosowania do wypłat dokonywanych pracownikom mających na celu rekompensatę zwiększonych kosztów utrzymania w trakcie podróży służbowej (tzw. diet). Zatem art. 23 ww. ustawy nie wyłącza z kosztów uzyskania przychodów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika.
Stosownie do art. 775 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Zasady ustalania należności z tytułu podróży służbowych dla pracowników sfery budżetowej regulują odpowiednio: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. nr 236, poz. 1991 ze zm.) Przepis art. 775 § 3 Kodeksu pracy daje pozostałym pracodawcom działającym w sferze pozabudżetowej możliwość dowolnego ustalania wysokości należności z tytułu podróży służbowych pracowników (w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania). W myśl art. 775 § 4 Kodeksu pracy ustalona przez pracodawcę wysokość diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju lub poza jego granicami nie może być jednak niższa od wysokości diety ustalonej dla pracowników zatrudnionych w sferze budżetowej (tj. wynikających z przywołanych wyżej rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej). W przypadku braku uregulowania przez pracodawcę kwestii zwrotu należności z tytułu podróży służbowej pracowników w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania, umowie o pracę w myśl art. 775 § 5 Kodeksu pracy pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży w wysokości przewidzianej dla pracowników sfery budżetowej. Zgodnie z bieżącą linią orzecznictwa skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w sposób zorganizowany kierowca przemieszcza się w celu dostarczenia towaru (w kraju lub za granicą), to jego podróż jest podróżą służbową, w trakcie której może ponosić wydatki (na swoje utrzymanie) związane z pracą. W wyroku z dnia 15.05.2005 sygn. akt. FSK 2175/04 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zagraniczną podróż służbową wykonywanie bezpośrednio przez przedsiębiorcę zadań spółki poza granicami kraju. W świetle obecnej linii orzeczniczej taką definicję należy również odnieść do pojęcia podróży służbowej pracownika na stanowisku kierowcy zatrudnionego w firmie, świadczącej usługi transportowe.
W szczególności w wyroku z dnia 18.10.2006r. sygn. akt I SA/Łd 912/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podroży służbowych od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.
A zatem z przytoczonych przepisów i przedstawionego stanu faktycznego wynika, że pracownikom Pana w związku z wykonywaniem przez nich usług transportowych na podstawie umowy o pracę na stanowiskach kierowca przysługują diety z tytułu podróży służbowych.
Mając na uwadze powyższe w ocenie organu odwoławczego w przedstawionym stanie faktycznymprzysługuje Panu prawo zaewidencjonowania na poczet kosztów działalności gospodarczej wysokości diet z tytułu podróży służbowych, wypłaconych pracownikom zatrudnionym na stanowisku kierowcy, zgodnie z wyżej powołanymi przepisami.
W związku z powyższym należało dokonać zmiany postanowienia organu pierwszej instancji.
