Pytanie:

dotyczy kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wydatków, którymi podatnik został obciążony na podstawie refaktury otrzymanej od zleceniodawcy.

Z opisu stanu faktycznego wynika, iż:

- Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą XXX;

- Strona zawarła z pewną firmą umowę cywilnoprawną o świadczenie usług doradczych;

- w ramach powyższej umowy Wnioskodawca zobowiązany jest do wyjazdów na targi zagraniczne oraz podróży w sprawach biznesowych na terenie Polski i za granicą;

- w/w umowa zawiera zapis, że zleceniodawca pokrywa Stronie koszty związane ze świadczonymi usługami tj. zakupu biletów lotniczych, kolejowych, a także pobytu w hotelach;

- zleceniodawca po dokonaniu zakupu na swój rachunek refakturuje Wnioskodawcy powyższe koszty i jednocześnie wymaga od Strony wystawienia ponownej refaktury opiewającej na na tą samą kwotę, na którą poniesione zostały wydatki np. na zakup biletów lotniczych;

- zanim Wnioskodawca dokona ponownej, zwrotnej refaktury zobowiązany jest do zaksięgowania w poczet kosztów uzyskania przychodów refaktury otrzymanej uprzednio od zleceniodawcy.

Mając na uwadze opisaną sytuację, Wnioskodawca wyraża stanowisko, iż operacje podwójnego refakturowania są zbędne i nie znajdują żadnego prawnego uzasadnienia. Zdaniem Strony, zawarta umowa ze zleceniodawcą wyraźnie wskazuje, że to on jest zobowiązany do ponoszenia określonych wydatków związanych ze świadczonymi przez Wnioskodawcę usługami. W ocenie Strony, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z bezsensownym przerzucaniem kosztów na inną firmę, gdy tymczasem nie ma żadnych przeszkód prawnych do bezpośredniego zaliczania przez zleceniodawcę poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie się do postanowień zawartych w umowie i tym samym bezpośrednie rozliczanie kosztów przez zleceniodawcę jest nie tylko zgodne z przepisami prawa podatkowego, ale także pozwala na uniknięcie operacji podwójnego refakturowania. W świetle powyższego Strona uważa rozliczanie kosztów na podstawie refaktur za nieprawidłowe.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów dokonując oceny stanu faktycznego i stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, stwierdza co następuje:

Pojęcie kosztu określone zostało w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Zwrot "wszelkie koszty" wskazuje na wydatki o bardzo zróżnicowanej naturze, gdyż mogą to być wydatki bezpośrednio, jak również pośrednio związane z celem, jakim jest uzyskanie przychodu. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zagwarantowanie źródła przychodu.

Jednakże, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione łącznie dwa warunki:

1) wydatek powinien być poniesiony w celu uzyskania przychodu,

2) wydatek nie może znajdować się na liście zawartej w art. 23 w/w ustawy, stanowiącej katalog wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Jeśli więc pomiędzy określonym wydatkiem a przychodem, lub źródłem przychodu istnieje związek o charakterze przyczynowo - skutkowym lub gospodarczym oraz wydatek ten nie został wymieniony w art. 23 ustawy, to na podstawie powyższego przepisu stanowi on koszt uzyskania przychodu.

Przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia refakturowania. W praktyce gospodarczej oraz w przyjętym orzecznictwie stosowane jest ono w celu przeniesienia kosztów z podmiotu obciążonego fakturą na podmiot faktycznie korzystający z usługi, bez doliczania jakiejkolwiek marży. Refakturowanie usług nastąpić może pod warunkiem, że strony łączy umowa określająca sprzedaż usług o charakterze zasadniczym, zaś refakturowanie jest jedynie uboczną usługą służącą realizacji zawartej umowy. Zaznaczyć także należy, że pomiędzy odbiorcą i wystawcą refaktury powinna istnieć umowa, z której wynika, że taka usługa jest przedmiotem świadczenia i odrębnego fakturowania (refakturowania). Z powyższego jednoznacznie wynika, że prawo, a zarazem obowiązek refakturowania ma jedynie ten podatnik, który wykonuje usługę przy pomocy osoby trzeciej. Mając na uwadze opisaną we wniosku sytuację stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do refakturowania usług. Zgodnie bowiem z zawartą umową cywilnoprawną, zleceniodawca zobowiązał się do ponoszenia określonych wydatków związanych ze świadczonymi przez Wnioskodawcę usługami. Ponadto z treści złożonego wniosku wynika, że podmiotem faktycznie finansującym powyższe wydatki jest firma zleceniodawcy.

A zatem stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku jest prawidłowe.

Powyższa interpretacja odnosi się jedynie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku.Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.