Pytanie:

Czy będąc właścicielem jednoosobowej firmy można potraktować poniesione wydatki z tytułu uczestnictwa w programie emerytalnym C. jako wydatki na zapewnienie prawidłowej realizacji pracowniczego programu emerytalnego, bądź wydatki na pokrycie kosztów działalności pracowniczych towarzystw emerytalnych i tym samym zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej ?

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż :

- Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą "XYZ Poland" z siedzibą w Warszawie;

- przedmiotem prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej jest pomoc polskiemu sektorowi wytwórczemu przemysłu farmaceutycznego w opracowywaniu tańszych odpowiedników leków refundowanych;

- Wnioskodawca jest uczestnikiem programu emerytalnego C. (trzeci filar);

- z tytułu uczestnictwa w powyższym programie Strona zobowiązana jest do dokonania dwa razy w roku wpłat w kwocie 1.300,00 zł.

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny, Wnioskodawca zwrócił się z zapytaniem, czy będąc właścicielem jednoosobowej firmy może potraktować poniesione wydatki z tytułu uczestnictwa w programie emerytalnym C. jako wydatki na zapewnienie prawidłowej realizacji pracowniczego programu emerytalnego, bądź wydatki na pokrycie kosztów działalności pracowniczych towarzystw emerytalnych i tym samym zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej ?

Mając na uwadze opisaną we wniosku sytuację, Wnioskodawca wyraża stanowisko, iż ma prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej poniesionych wydatków z tytułu uczestnictwa w programie emerytalnym C.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów dokonując oceny stanu faktycznego i stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, stwierdza co następuje:

Pojęcie kosztu określone zostało w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1b powołanej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są również wydatki poniesione przez pracodawcę na zapewnienie prawidłowej realizacji pracowniczego programu emerytalnego w rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych.

W myśl art. 22 ust. 1c w/w ustawy, u pracodawców będących akcjonariuszami pracowniczych towarzystw emerytalnych kosztami uzyskania przychodów są także:

1) wydatki na pokrycie kosztów działalności pracowniczych towarzystw emerytalnych,

2) opłaty pobierane przez Komisję Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, o których mowa w przepisach o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.

Uregulowania prawne zawarte w art. 22 ust. 1b i ust. 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczą ponoszonych przez pracodawców wydatków na zapewnienie prawidłowej realizacji pracowniczego programu emerytalnego oraz wydatków na pokrycie kosztów działalności pracowniczych towarzystw emerytalnych. Z treści złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawca przy prowadzeniu działalności gospodarczej nie zatrudnia pracowników, a więc w świetle powołanej ustawy nie jest pracodawcą. W sprawie będącej przedmiotem wniosku nie zostały spełnione warunki określone w art. 22 ust. 1b i ust. 1c powołanej ustawy, a zatem nie występują przesłanki uprawniające Wnioskodawcę do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej poniesionych wydatków z tytułu uczestnictwa w programie emerytalnym C.

Mając na uwadze w/w uregulowania prawne oraz przedstawioną we wniosku sytuację, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie będą miały zastosowania przepisy art. 22 ust. 1b i ust. 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku jest nieprawidłowe.

Powyższa interpretacja odnosi się jedynie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku.Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.