Pytanie:

Czy podatnikowi przysługuje prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów diet do wysokości przysługującej pracownikom zatrudnionym w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Według przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wnioskodawca będzie prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług kierowcy (według posiadanych danych podatnik prowadzenie działalności w ww. zakresie zgłosił w tut. Urzędzie od dnia 01.07.2007r.).

W ramach wykonywanej działalności będzie realizował zlecenia krajowe i zagraniczne na rzecz krajowego przewoźnika. Charakter wykonywanej przez niego działalności wymaga ciągłego przebywania poza miejscem zamieszkania, co drastycznie zwiększa koszty uzyskania przychodu.

Podatnik pyta: Czy przysługuje mu prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów diet do wysokości przysługującej pracownikom zatrudnionym w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

W Jego ocenie, ma on prawo, podobnie jak każdy inny podatnik prowadzący działalność gospodarczą, do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet do wysokości określonego limitu. Zasadą wynikającą z treści art. 22 ust.1 jest możliwość odliczenia w celach podatkowych wszelkich kosztów z wyjątkiem wymienionych w art.23 powołanej ustawy podatkowej, o ile mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego mając na uwadze przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny i prawny wyjaśnia, że zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, iż wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych przepisie art.23, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), nie uważa się za koszty wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach, wydanych przez właściwego ministra.

Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że diety stanowią koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że podróż służbowa pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatnika, a więc spełnia kryterium określone w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Jednocześnie nie mogą one przekraczać kwot określonych w dwóch rozporządzeniach, tj. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 z późn. zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 z późn. zm.).

Zauważyć należy, iż ww. rozporządzenia nie zawierają definicji podróży służbowej. Definicję tę zawiera ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 77(5) § 1 powołanej ustawy - Kodeks pracy, podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy pracownika.

Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy, niż wymieniony w rozporządzeniach określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania - art. 77(5) § 3 Kodeksu pracy.

W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, obie kategorie osób (pracownicy i prowadzący działalność gospodarczą) zostały zrównane. Wprawdzie z treści art. 77(5) § 1 Kodeksu pracy wynika, że pojęcie podróży służbowej dotyczy pracowników zatrudnionych przez pracodawców, a nie osób prowadzących działalność gospodarczą, jednakże sens i treść ww. przepisu ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdami dotyczącymi prowadzonej działalności gospodarczej do wysokości diet określonych w odrębnych przepisach bez względu na rodzaj wykonywanej działalności. Jeżeli więc ponoszone wydatki służą osiąganiu przychodów w myśl art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej i nie przekraczają kwot, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy, wówczas należy je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Ustawodawca wyłącza bowiem z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom.

Oznacza to, że przedsiębiorcom przysługuje prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach limitu, tj. w wysokości diet przysługujących pracownikom określonych w przywołanych powyżej rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

W wyroku z dnia 05.03.2007r. sygnatura IIISA/Wa4175/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż ..." ustawodawca w art. 23 ust. 1 pkt 52 u.p.d.o.f. nie upoważnił organów podatkowych do klasyfikacji celów, w jakich odbywana jest podroż, służbowa i decydowania, który cel podróży związany z wykonywanymi zadaniami uzasadnia podróż służbową, a który jej nie uzasadnia. Prawodawca w rozważanym art. 23 ust. 1 pkt 52 u.p.d.f. nie ograniczył kręgu objętych nim podmiotów ze względu na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też w niniejszej sprawie (prowadzenie działalności w zakresie usługowego kierowania pojazdami powierzonymi) za podróż służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zarówno w kraju jak i poza jego granicami. Podobny pogląd (na tle delegacji pracowniczych) wyraził Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 30 maja 2001 r. I PKN 424/00 - OSNP 2003 nr 7 poz. 172 i z dnia 22 stycznia 2004 r. I PK 298/03 - OSNP 2004 nr 23 poz. 399".

Zatem biorąc powyższe pod uwagę stanowisko strony zawarte w przedmiotowym wniosku uważa się za prawidłowe.Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia (art.14b§ 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Na postanowienie niniejsze służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kozienicach w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia (art.14a § 4 i art.236 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Zażalenie , zgodnie z art.222 w związku z art.239 ustawy Ordynacja podatkowa , powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.