Pytanie:

Czy jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu przez Urząd Pracy na podjęcie działalności gospodarczej w tym refundacji kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem działalności są zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych, czy wydatki na zakup wyposażenia sfinansowane tymi środkami są kosztem uzyskania przychodu?

Na podstawie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) Naczelnik tut. Urzędu Skarbowego stwierdza, że stanowisko Pani...... co do zakresu zastosowania prawa podatkowego wyrażone we wniosku z dnia ....... jest prawidłowe.

Wnioskiem z dnia ...... Pani ....... zwróciła się do Naczelnika tut.Urzędu Skarbowego z zapytaniem czy jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu przez Urząd Pracy na podjęcie działalności gospodarczej w tym refundacji kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem działalności są zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych, czy wydatki na zakup wyposażenia sfinansowane tymi środkami są kosztem uzyskania przychodu?

Stan faktyczny przedstawiony we wniosku:
Jako osoba bezrobotna Pani ...... otrzymała z urzędu pracy jednorazowe środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Zgodnie z umowa zawartą z Powiatowym Urzędem Pracy zobowiązała się do wydatkowania otrzymanych środków zgodnie z przeznaczeniem udzielonego dofinansowania w okresie od dnia zawarcia umowy do 30 dnia liczonego od dnia podjęcia działalności gospodarczej.
Z otrzymanych środków zakupiła wyposażenie do biura w postaci: biurka, szafki, ławy, krzeseł, komputera, urządzenia wielofunkcyjnego, tel./faxu, programów komputerowych (wartość poszczególnego wyposażenia nie przekracza 3.500 zł). Działalność gospodarczą faktycznie rozpoczęła w m-cu maj 2007 roku.

Stanowisko podatnika: W ocenie Pani ........ środki przyznane bezrobotnemu są zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. l pkt 121 ustawy o podatku dochodowym.
Zgodnie z art. 22 ust. l ustawy kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Według oceny Podatniczki zakup wyposażenia jest kosztem uzyskania przychodów. Uważa, że wydatki związane z nabyciem wyposażenia do biura sfinansowane ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej będą stanowić koszt uzyskania przychodów, gdyż spełniają kryterium zaliczenia do kategorii kosztu a jednocześnie nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozpatrując powyższy wniosek Naczelnik tut. Urzędu Skarbowego wyjaśnia co następuje:
Pomoc finansowa, udzielona dla Pani ...... wynika z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej i refundowania kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa oraz wymiaru dopuszczalnej pomocy (Dz.U. Nr 196 poz. 2018).

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) Starosta ze środków Funduszu Pracy może:
1) zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 5-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia;
2) przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 5-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu środków nie może przekraczać 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 2-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z poźn. zm.) jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa we wskazanym wyżej art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są wolne od podatku dochodowego.
W zakresie ponoszenia wydatków z przyznanych środków stwierdza się, iż wydatki sfinansowane opisanymi środkami przyznanymi osobie bezrobotnej na podjęcie działalności gospodarczej będą stanowiły koszt uzyskania przychodów ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza, o ile spełniają kryteria zaliczenia do kategorii kosztu, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i jednocześnie nie są wymienione w art. 23 tej ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien w myśl powołanego wyżej przepisu spełnić następujące warunki: pozostać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesionym w celu osiągnięcia przychodu, nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy. Podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych nabywając składnik majątku o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok i wartości nieprzekraczającej 3.500,00 zł dla celów podatkowych może:
na podstawie art. 22d ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zaliczyć go do środków trwałych, odnosząc jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania go do używania, przy czym prowadząc podatkową książkę przychodów i rozchodów składnik majątku o wartości jednostkowej wyższej niż 1.500,00 zł należy wpisać do ewidencji wyposażenia,
zaliczyć go do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, ujmując go w ewidencji środków trwałych po czym dokonać jego jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym (art. 22f ust.3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej zgodnie z zasadami określonymi w art. 22h - 22m cytowanej powyżej ustawy.

Natomiast jeżeli środki, które podatnik otrzymał na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zostały wykorzystane na zakup środków trwałych, to odpisy amortyzacyjne od tej części wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Stosownie bowiem do art. 23 ust. 1 pkt 45 updof nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Wydatki związane z nabyciem wyposażenia sfinansowane ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej będą stanowić koszt uzyskania przychodów ze źródła jakie stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza, gdyż spełniają kryterium zaliczenia do kategorii kosztu i jednocześnie nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Według art. 23 ust. 1 pkt 56 cytowanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116 i 122 tej ustawy.
Cytowany przepis art. 23 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierający zamknięty katalog wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów nie wyszczególnia wydatków ze środków otrzymanych z Funduszu Pracy, które są zwolnione przedmiotowo zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy.

A zatem, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, w świetle przytoczonych przepisów należało uznać, iż stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę jest prawidłowe.
Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia opisanych przez niego zdarzeń. Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia w drodze decyzji w trybie określonym w art. 14b § 5 ww. ustawy.
Na podstawie art. 14a § 4 ustawy Ordynacja podatkowa na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 236 § 2 pkt l Ordynacji podatkowej).