Pytanie:

Czy poniesione wydatki dotyczące opisanej inwestycji stanowią bezpośrednio koszty uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia czy też kosztem będą pośrednio poprzez odpisy amortyzacyjne?

STAN FAKTYCZNY
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż prowadzi Pani działalność gospodarczą, a zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje w podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Prowadzi Pani gabinet stomatologiczny, który mieści się w budynku mieszkalnym. Właścicielem budynku jest Pani wraz z mężem. Część wydzielona na gabinet wynosi 15 m#178;. Opłaca Pani podatek od nieruchomości, zgodnie z uchwałą Rady Gminy ... : budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Ta część nie jest wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie jest amortyzowana. Rozpoczęła Pani inwestycję w postaci rozbudowy części wydzielonej na gabinet. Wiąże się to z dobudową do budynku mieszkalnego pomieszczenia poczekalni i łazienki dla pacjentów oraz wydzieleniem oddzielnego wejścia do gabinetu (dotychczas było to samo wejście do części mieszkalnej i gabinetu). Zapewni to większą wygodę pacjentom oraz podniesie rangę prowadzonego przez Panią gabinetu. Wybudowane pomieszczenia będą przeznaczone tylko i wyłącznie na cele prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
W tak przedstawionym stanie faktycznym postawiono pytanie: czy poniesione wydatki dotyczące opisanej inwestycji stanowią bezpośrednio koszty uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia czy też kosztem będą pośrednio poprzez odpisy amortyzacyjne?

STANOWISKO PODATNIKA
Uważa Pani, że wydatki poniesione w związku z inwestycją powinny bezpośrednio w dacie poniesienia powiększyć koszty uzyskania przychodu.

OCENA PRAWNA STANOWISKA PYTAJĄCEGO Z PRZYTOCZENIEM PRZEPISÓW PRAWA
Kwestia kosztów uzyskania przychodów w ustawie z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) została uregulowana w art. 22.
Zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
Zgodnie z brzmieniem art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli środki uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa sie o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
Stosownie bowiem do przepisu art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /odpisy amortyzacyjne/ dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23.
W świetle art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Zgodnie z przepisami art. 22c pkt 2 ustawy podatkowej, amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu.
Oznacza to, że podatnicy we własnym zakresie mogą podjąć decyzję o amortyzowaniu budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych.
Stosownie do zapisu art. 22f ust.1 ustawy podatkowej podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust.1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h - 22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3500zł /art. 22f ust.3 ustawy/.
Zgodnie z art. 22f ust.4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub wydzierżawiana - odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu.
Z przedstawionego w piśmie stanu faktycznego wynika, że prowadzi Pani gabinet stomatologiczny, który mieści się w budynku mieszkalnym. Właścicielem budynku jest Pani wraz z mężem. Część wydzielona na gabinet wynosi 15 m#178;. Ta część budynku nie jest wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie jest amortyzowana. Rozpoczęła Pani inwestycję w postaci rozbudowy części wydzielonej na gabinet. Wiąże się to z dobudową do budynku mieszkalnego pomieszczenia poczekalni i łazienki dla pacjentów oraz wydzieleniem oddzielnego wejścia do gabinetu (dotychczas było to samo wejście do części mieszkalnej i gabinetu). Zapewni to większą wygodę pacjentom oraz podniesie rangę prowadzonego przez Panią gabinetu. Wybudowane pomieszczenia będą przeznaczone tylko i wyłącznie na cele prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
Tut. organ podatkowy zauważa, iż poniesione wydatki na dobudowę do budynku mieszkalnego pomieszczenia poczekalni i łazienki dla pacjentów oraz wydzielenia oddzielnego wejścia do gabinetu zwiększą wartość budynku mieszkalnego.
Jednakże w przedmiotowej sprawie, w ocenie tut. organu podatkowego, istotne znaczenie ma fakt, że nie podjęła Pani dotychczas decyzji o wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych i o amortyzacji części budynku mieszkalnego przeznaczonego na działalność gospodarczą. W związku z powyższym poniesione przez Panią wydatki dotyczące przedmiotowej inwestycji nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio (tj. w dacie ich poniesienia), ani też w tym stanie rzeczy poprzez odpisy amortyzacyjne.
W związku z powyższym Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku stwierdza, iż stanowisko Pani w przedmiotowej sprawie jest nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.