Pytanie:

Czy wydatki poniesione na ulepszenie drogi publicznej, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej ?

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łasku, działając na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 oraz art. 236 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 16.04.2007r. w sprawie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących możliwości zakwalifikowania wydatku, poniesionego na ulepszenie drogi publicznej, do koszów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej postanawia uznać stanowisko przedstawione we wniosku - za prawidłowe.

W dniu 16.04.2007r. (data wpływu do organu podatkowego 23.04.2007r.) podatnik zwrócił się z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczącej możliwości zakwalifikowania wydatku, poniesionego na ulepszenie drogi publicznej, do koszów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że firma zlokalizowana jest obok drogi publicznej stanowiącej własność gminy. Droga ta jest jedyną drogą dojazdową do przedsiębiorstwa. Droga nie ma żadnej nawierzchni utwardzonej, pełna jest dziur i kolein. Taki stan techniczny drogi powoduje utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej. Firma zamierza partycypować w kosztach ulepszenia drogi publicznej.

Podatnik przedstawił własne stanowisko w sprawie stwierdzając, iż partycypacja w kosztach remontu drogi publicznej, która jest jedyną drogą dojazdową do przedsiębiorstwa, ma ścisły związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowi koszt uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łasku mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku i stan prawny w dniu zaistnienia tego zdarzenia informuje.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisach art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, spełniać łącznie następujące warunki:

- pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu,

- nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust.1 ustawy.

Wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wymienionych w art 23 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są kosztami uzyskania przychodów o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami. Są nimi koszty bezpośrednio jak i pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika, czyli związane z funkcjonowaniem firmy. Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy podatkowej stanowi o wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ... . Wydatki na nabycie lub wytworzenie środków trwałych mogłyby być zaliczane w ciężar kosztów na zasadzie określonej w art. 22 ust. 8 ustawy podatkowej, to znaczy w drodze odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ( odpisów amortyzacyjnych ) dokonywanych wyłącznie zgodnie z przepisami art. 22 a - 22 o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22 a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22 c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23 a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl przepisów art. 22 a ust. 2 pkt 1-3 ustawy podatkowej amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22 c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej " inwestycjami w obcych środkach trwałych ",

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23 a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4 a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający - zwane także środkami trwałymi.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia " inwestycji w obcych środkach trwałych".Wobec tego należy zastosować wykładnię językową , zgodnie z którą inwestycje w obcych środkach trwałych są to poniesione przez podatnika nakłady w cudzym środku trwałym, nie będącym własnością podatnika, ale używanym w prowadzonej przez niego działalności na podstawie tytułu prawnego np. umowy najmu, dzierżawy, lub innej umowy o podobnym charakterze.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż nie posiada Pan zawartych z właścicielem drogi umów najmu lub dzierżawy terenu, na których wykonywane będą prace związane z modernizacją drogi gminnej.
Wobec powyższego, przedmiotowych wydatków nie można uznać za inwestycję w obcym środku trwałym, a w związku z tym amortyzować przez okres 10 lat i odpisy amortyzacyjne zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Postanowiono więc jak w sentencji.

Powyższa interpretacja w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia tego zdarzenia, interpretacja ta nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia