Pytanie:

Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kierowcy wg stanu na 31.12.2006 r.?

Prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług związanych z transportem drogowym jako osoba fizyczna na rzecz jednego podmiotu.

Zgodnie z umową zleceniodawcy świadczy Pan usługę, polegającą na kierowaniu pojazdami zleceniodawcy oraz wykonywaniu czynności z tym związanych, poza miejscem zamieszkania, siedziby działalności i poza miejscem siedziby zleceniodawcy.

Twierdzi Pan, że wyjazdy te nie należą do istoty prowadzonej działalności gospodarczej lecz tylko podróżami służbowymi, zleconymi przez zleceniodawcę.

W związku z tym zwrócił się Pan do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie z pytaniemczy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kierowcy wg stanu na 31.12.2006 r.?formułując własne stanowisko w sprawie, że wydatki dotyczące należnych diet są kosztem - służą osiąganiu przychodu w myśl art.22 ust.1 ustawy podatkowej.

Zgodnie z art. 14 a § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, stosownie do swojej właściwości miejscowej naczelnik urzędu skarbowego, na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa, albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

W związku z powyższym udzielam interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego następująco:

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn.zm.w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2006 r.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 w/w ustawy.

W świetle postanowień art. 23 ust. 1 pkt 52 cyt. wyżej ustawy o podatku dochodowym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczych i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Przepisami, na które powołuje się ustawodawca są w szczególności:
1. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236 poz. 1991)
2. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236 poz. 1990).

Powołane wyżej rozporządzenia nie zawierają definicji podróży służbowej. Została ona natomiast zawarta w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 z późn. zm.). Według tego przepisu za podróż służbową uznaje się wykonywanie na podstawie polecenia pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. Definicja ta jakkolwiek pomocna dla określenia pojęcia podróży służbowej nie może mieć jednak decydującego znaczenia dla określenia kosztów uzyskania przychodów na gruncie prawa podatkowego. W sposób oczywisty eliminuje bowiem z kręgu osób uprawnionych do wliczenia diety z tytułu podróży służbowej jako kosztu uzyskania przychodu wszystkich tych, którzy prowadzą działalność gospodarczą na obszarze całego kraju, poza jego granicami. W tym wypadku, jak się wydaje za kryterium odbycia podróży służbowej powinno się uznać wyjazd poza miejsce zamieszkania. Podkreślić należy, że zasadą wynikającą z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest możliwość odliczenia w celach podatkowych wszelkich kosztów, o ile mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami jak i pozostające w związku pośrednim, jeśli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.Takimi kosztami pośrednimi są koszty podróży służbowych, co wynika także z treści art. 23 ust. 1 pkt 52 w/w ustawy. Nie ma przy tym znaczenia, że przepis ten ogranicza możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodu wartość diet nie przekraczającą wysokość diet przysługujących pracownikom określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Nie zawiera natomiast żadnej klauzuli pozwalającej na pozbawienie podatnika prawa do odliczenia w tej części kosztu uzyskania przychodu ze względu na charakter czy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. Brak jest w tej sytyacji uzasadnionych podstaw do twierdzenia , że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na terenie całego kraju lub poza jego granicami nie odbywa podróży służbowej tylko dlatego, że wykonywane przez niego zadania należą do zakresu prowadzonej przez niego działalności. Skoro art.23 ustawy wprowadza także inne rodzaje kosztów nie uważanych za koszty uzyskania przychodów, zasadnym jest stanowisko, że art. 23 ust. 1 pkt 52 umożliwia uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach zakreślonego limitu.

Stanowisko takie potwierdza w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 17 stycznia 2007 r. Sygn. akt I SA/LU 757/06.

W/w interpretacja odnosi się wyłącznie do przedstawionego przez wnioskodawcę i przytoczonego w treści postanowienia stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Zgodnie z art. 14 a § 4, w związku z art. 236 Ordynacji podatkowej na niniejsze postanowienie służy stronie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.