Pytanie:

Czy można uznać za koszt uzyskania przychodów wydatki dotyczące naprawy dachu, mieszkańcom budynku położonego w sąsiedztwie realizowanej inwestycji, polegającej na wybudowaniu pawilonu handlowego, która to naprawa rekompensowała mieszkańcom obniżenie standardu życia oraz zmniejszenie atrakcyjności i wartości posiadanego mienia?

POSTANOWIENIENa podstawie art. 14 a §1, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ).Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań - Nowe Miasto ocenia jako prawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 29.01.2007r. w sprawie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w indywidualnej sprawie podatnika, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

UZASADNIENIE W dniu 30.01.2007r. wpłynął do tut. organu podatkowego wniosek z dnia 29.01.2007r., uzupełniony pismem z dnia 28.03.2007r., o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika. Pytanie wnioskodawczyni dotyczyło możliwości uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków dotyczących naprawy dachu, mieszkańcom budynku położonego w sąsiedztwie realizowanej inwestycji, polegającej na wybudowaniu pawilonu handlowego. Naprawa rekompensowała obniżenie standardu życia (hałas, ruch), oraz zmniejszenie atrakcyjności i wartości posiadanego mienia. Wnioskodawczyni wyrażała zarazem wątpliwość czy wspomnianą naprawę dachu należy uznać za czynność odpłatną, której koszt w okolicznościach przedstawionych w zapytaniu można uznać za koszt uzyskania przychodów.

Z przedstawionego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się zagospodarowaniem, kupnem, sprzedażą nieruchomości, wykonywaniem robót budowlanych. W 2003r. nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntu w xxxxxxxxx z zamiarem wybudowania tam pawilonu handlowego, a następnie odsprzedaży wymienionego pawilonu (co mieści się w charakterze działalności gospodarczej wnioskodawczyni).

Na wniosek podatnika Burmistrz Miasta i Gminy xxxxxx wszczął postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wraz z parkingiem. Mieszkańcom budynku sąsiadującego z mającym powstać obiektem przyznano prawo do udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym. Mieszkańcy podnosili, iż inwestycja będzie miała dla nich niekorzystne skutki.

Dnia 18 maja 2004r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję o warunkach zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wraz z parkingiem. Po uzyskaniu decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, wnioskodawczyni zawarła z siecią handlową w Polsce XXXXX umowę przedwstępną sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz zobowiązania się do wybudowania pawilonu handlowego. Umowa przewidywała realizację inwestycji w określonym czasie (IV kwartał 2005 r.).

Mieszkańcy sąsiedniego budynku zaskarżyli decyzję Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na skutek toczących się sporów między firmą wnioskodawczyni a mieszkańcami sąsiedniego budynku, wnioskodawczyni zawarła z mieszkańcami dnia 01.03.2005r. porozumienie, na mocy, którego przyznała, iż budowa pawilonu handlowego w pobliżu ich budynku mieszkalnego pociągnie za sobą obniżenie standardu ich życia, jak również obniży wartości posiadanej własności i zobowiązała się do zrekompensowania pogorszenia warunków mieszkaniowych mieszkańców sąsiedniego budynku poprzez wykonanie remontu dachu tego budynku z własnych środków.

Mieszkańcy sąsiedniego budynku przystali na propozycję wnioskodawczyni i tym samym zaakceptowali budowę pawilonu handlowego w ich sąsiedztwie. W konsekwencji mieszkańcy sąsiedniego budynku wycofali swoją skargę na decyzję o warunkach zabudowy, co dalej skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W związku z powyższym wnioskodawczyni mogła zakończyć inwestycję polegającą na budowie i odsprzedaży pawilonu handlowego i uzyskać zysk, który wykazała w deklaracji miesięcznej podatku dochodowego za luty 2006r.

W swoim wniosku wnioskodawczyni podała, że żaden z mieszkańców sąsiedniego budynku nie był i nie jest z nią powiązany rodzinnie ani kapitałowo.

Zdaniem wnioskodawczyni poniesione wydatki remontu dachu na rzecz mieszkańców sąsiedniego budynku stanowią koszt uzyskania przychodów, gdyż w ocenie wnioskodawczyni są kosztami poniesionymi w celu uzyskania przychodów.

Odpowiadając na pytanie podatnika zauważyć należy, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), nazwanej dalej: "updof", kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 cytowanej ustawy.

Użyty przez ustawodawcę, w powołanym wyżej przepisie zwrot "w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów " oznacza, iż aby określony wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, to pomiędzy tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy.

Generalnie kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Prawo podatkowe nie posługuje się pojęciem "koszty" a specyficzną, właściwą tylko sobie, kategorią "kosztów uzyskania przychodów".

Oznacza to, że nie każdy koszt poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może być odliczony od przychodu przy ustalaniu dochodu jako przedmiotu opodatkowania. Odliczeniu podlega tylko taki koszt, który miał wpływ pośredni lub bezpośredni na uzyskanie przychodu lub jego wielkość.

" Aby konkretne wydatki można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, a w konsekwencji pomniejszyć o nie dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, należy wskazać i jest to obowiązek podatnika, iż pomiędzy poniesionym wydatkiem a powstaniem lub zwiększeniem przychodu istnieje związek przyczynowo-skutkowy" - wyrok NSA z dnia 06.03.1998r. sygn. akt I SA/GD 752/96. Zatem podatnik ma możliwość zaliczania dla celów podatkowych wszelkich kosztów, pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 11 ust. 1 updof przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze oraz innych nieodpłatnych świadczeń."Nieodpłatne świadczenia " to wszelkiego rodzaju świadczenia, które są dokonywane bez pobierania jakiejkolwiek odpłatności i które jednocześnie charakteryzują się tym, że nie obejmują rzeczy jako przedmiotu świadczenia. Ich przedmiotem jest więc świadczenie usług.Nie jest "nieodpłatnym świadczeniem" świadczenie otrzymane przez podatnika, gdy dokonujący świadczenie uzyska lub ma uzyskać w przyszłości pewną korzyść majątkową.

W świetle powyższych uwag nie można uznać omawianego świadczenia za świadczenie nieodpłatne.

Zdaniem organu podatkowego, skoro wykonanie remontu dachu na rzecz mieszkańców sąsiedniego budynku było świadczeniem wykonanym w zamian za uzyskaną zgodę mieszkańców na realizację inwestycji a bez porozumienia z mieszkańcami "transakcje z siecią handlową nie doszłyby do skutku", to należy uznać, iż nakład na realizację tego świadczenia może być uznany za koszt uzyskania przychodów dla podatnika. Nadmienić przy tym należy, iż w świetle wyżej powołanych regulacji ciężar dowodu, iż tego rodzaju zdarzenia i zależności wystąpiły spoczywa na podatniku.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy ocenił stanowisko podatnika zawarte w przedmiotowym wniosku jako prawidłowe.

Jednocześnie nadmienia się, iż organ podatkowy udzielając niniejszej interpretacji oparł się na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i nie oceniał treści załączonych do wniosku dokumentów.

W tym stanie rzeczy należało postanowić jak w sentencji.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez stronę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia.