Pytanie:

Czy prawidłowym jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego (samochodu ciężarowego) nabytego w drodze zakupu, którego wartość początkową ustalono w oparciu o cenę rynkową, przyjętą dla celów ubezpieczenia?

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny, Wnioskodawca zwrócił się z zapytaniem, czy prawidłowym jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego (samochodu ciężarowego) nabytego w drodze zakupu, którego wartość początkową ustalono w oparciu o cenę rynkową, przyjętą dla celów ubezpieczenia?Mając na uwadze opisaną we wniosku sytuację, Wnioskodawca wyraża stanowisko, iż wprowadzenie środka trwałego do ewidencji na podstawie jego wartości rynkowej oraz dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tak ustalonej wartości jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów dokonując oceny stanu faktycznego i stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku, w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, stwierdza co następuje:

Pojęcie kosztu określone zostało w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 powołanej ustawy , kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23. Jedną z podstawowych kategorii decydujących o prawidłowości dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest właściwe określenie wartości początkowej środków trwałych.

Problematyka amortyzacji środków trwałych uregulowana została w przepisach art. 22a do art. 22m ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.). Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w sytuacji ich nabycia w drodze kupna określone zostały w art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl powołanego powyżej przepisu, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2 - 18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia. Stosownie do zapisu art. 22g ust. 3 w/w ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Natomiast zgodnie z zapisem art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Powyższy przepis przewiduje wprawdzie możliwość ustalenia wartości początkowej nabytego w drodze kupna środka trwałego, na podstawie wyceny dokonanej przez podatnika, ale tylko w przypadku, gdy nie można ustalić jego ceny nabycia.

Z treści złożonego wniosku wynika, iż samochód ciężarowy nabyty został od spółki XXX za określoną w umowie cenę (wartość resztowa umowy leasingu). W przedmiotowej sprawie nie mamy więc do czynienia z sytuacją, w której ustalenie ceny nabycia środka trwałego nie jest możliwe, gdyż cena zakupu powyższego środka trwałego jest wartością znaną. Zatem zgodnie z generalną zasadą określoną w art. 22g ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, wartość początkową środka trwałego nabytego w drodze kupna ustala się na podstawie ceny jego nabycia. W przypadku dokonywania odpisów amortyzacyjnych od błędnie ustalonej wartości początkowej środków trwałych uznaje się, że odpisy takie nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Prawidłowe zastosowanie art. 22g w/w ustawy, jest bowiem jednym z warunków uznania danego odpisu za koszt uzyskania przychodu (art. 22 ust. 8 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Ponadto w sytuacji, gdy przy prowadzeniu działalności gospodarczej wykorzystywany jest samochód ciężarowy, który został zaewidencjonowany jako środek trwały, za koszt uzyskania przychodu uznaje się wydatki poniesione w związku z jego eksploatacją, o ile zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 w/w ustawy (tj. wydatki poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodów) oraz gdy nie zostały wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako niestanowiące kosztów. Zaznaczyć należy, że w opisanej we wniosku sytuacji nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, gdyż ewidencję taką prowadzić należy jedynie w przypadku używania niestanowiących środków trwałych samochodów osobowych lub innych niż osobowe, ale o dopuszczalnej ładowności nieprzekraczającej 500 kg. Powyższe ograniczenia nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, skoro dla celów prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywany jest samochód ciężarowy. Podstawą dokonywanych zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów winny być dowody księgowe potwierdzające poniesienie wydatków związanych z eksploatacją w/w środka trwałego.

A zatem stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku jest nieprawidłowe.

Powyższa interpretacja odnosi się jedynie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.