Pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym podatnik ma prawo do potrącania kosztów uzyskania przychodu w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, bez względu na to jakiego okresu sprawozdawczego one dotyczą?

Mając na uwadze opisaną we wniosku sytuację, Wnioskodawca wyraża stanowisko, że ma prawo do potrącania kosztów uzyskania przychodu tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, bez względu na to jakiego okresu sprawozdawczego one dotyczą.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Ursynów dokonując oceny stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego, stwierdza co następuje:

Pojęcie kosztu określone zostało w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.), który stanowi, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. W wymienionej powyżej ustawie funkcjonują dwie metody zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodu: metoda "kasowa" (art. 22 ust. 4) oraz "memoriałowa" (art. 22 ust. 5). Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 4 w/w ustawy, koszty uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Z powyższego przepisu wynika, że dla podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów momentem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu będzie dzień faktycznego poniesienia danego wydatku. Sformułowanie "koszty poniesione" wskazuje bowiem na czas dokonany, czyli taką sytuację, w której nastąpiło obciążenie kosztem nie tylko w sensie ewidencyjnym, ale przede wszystkim w znaczeniu realnym tj. w faktycznym poniesieniu wydatku. Powyższa zasada określona została jako metoda "kasowa". Ustawa o podatku dochodowym wprowadza odstępstwa od w/w zasady na rzecz metody "memoriałowej". W myśl art. 22 ust. 5 powołanej ustawy, u podatników prowadzących księgi rachunkowe (handlowe) koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącane także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku w którym zostały poniesione. Stosownie do zapisu art. 22 ust. 6 w/w ustawy zasada określona w ust. 5 (tzw. metoda "memoriałowa") ma zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.

Z powyższych uregulowań prawnych wynika, że podatnik prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów może wybrać jedną z dwóch metod ewidencjonowania kosztów tj. albo ewidencję kosztów w momencie ich poniesienia, albo dokonywanie zapisów w okresie, w którym uzyskiwany jest przychód związany z danym kosztem. Zaznaczyć jednakże należy , że ustawodawca zastrzegł w art. 22 ust. 6 w/w ustawy, że raz przyjęta metoda ewidencji kosztów powinna być stosowana przez podatnika konsekwentnie w każdym roku prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów w odniesieniu do wszystkich kosztów. Z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca nie dokonuje rozliczenia kosztów w czasie, jak również nie prowadzi podatkowej księgi przychodów i rozchodów w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania odnoszących się tylko do danego roku podatkowego, zasadnym jest ewidencjonowanie kosztów w dacie ich faktycznego poniesienia.

A zatem stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku jest prawidłowe.

Powyższa interpretacja odnosi się jedynie do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia.