Pytanie:

czy zapłata dokonana na rzecz kontrahenta tytułem marży oraz tytułem części abonamentu stanowić będzie koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnik prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia zwaną dalej agencją. W wyniku zawartej z Telewizją Polską SA umowy o świadczenie usług ochrony, kontrahent udostępnił w chronionym obiekcie pomieszczenie, które jest wykorzystywane przez pracowników wnioskodawcy jako pomieszczenie służbowe. Zgodnie z umową pracownicy agencji są uprawnieni do korzystania z telefonu, w który wyposażone jest pomieszczenie, w zamian za co agencja ponosi wydatki za zrealizowane przez jej pracowników połączenia telefoniczne. W chwili obecnej kontrahent żąda partycypacji w kosztach abonamentu telefonicznego. Ponadto w związku z mającą nastąpić zmianą umowy zamierza żądać także zapłaty ustalonej przez siebie marży za zrealizowane połączenia. Kontrahent wystawia więc co miesiąc fakturę, w której jako usługę- towar wskazuje abonament telefoniczny za okres od pierwszego do ostatniego dnia miesiąca. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż prowadzi księgi handlowe.

W związku z powyższym, podatnik wystąpił z zapytaniem, czy zapłata dokonana na rzecz kontrahenta tytułem marży oraz tytułem części abonamentu stanowić będzie koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem podatnika, świadczenia na rzecz kontrahenta tytułem marży i części abonamentu winny stanowić koszt uzyskania przychodu.

Tutejszy organ podatkowy zgadza się z zajętym przez podatnika stanowiskiem.

Zgodnie z unormowaniem prawnym zawartym w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 14, poz. 176 ze zmianami),w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006r., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ustawy.

Zauważyć należy, iż treść wskazanego przepisu nie zawiera wykazu wydatków, których poniesienie przesądzać może o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu. Za koszt uzyskania przychodu uznać można jedynie taki wydatek, który spełnia jednocześnie następujące warunki:-pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym lub gospodarczym ze źródłem przychodu, -nie został wymieniony w art. 23 w/w ustawy.

Jednakże przy ustalaniu, czy dany wydatek stanowić będzie koszt uzyskania przychodu, każdy przypadek poza wyraźnie wskazanym w ustawie, należy traktować indywidualnie pod kątem istnienia bezpośredniego związku z przychodami i racjonalnością działania, zmierzającego do osiągnięcia przychodu. Sam fakt nie wymienienia danego wydatku w art.23 omawianej ustawy, nie jest jednakże podstawą do zaliczenia go w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny wskazać należy, iż w przypadku, gdy pracownicy agencji, w ramach realizacji postanowień umowy korzystają z łączności telefonicznej w celach służbowych, używając do tego celu telefonów należących do kontrahenta, poniesiony wydatek, będący częścią abonamentu telefonicznego, jak też marża doliczana przez kontrahenta, stanowić będą koszt uzyskania przychodu.

Tutejszy organ podatkowy zauważa, iż przyjęta praktyka dopuszcza zaistnienie sytuacji, w której koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot aniżeli podmiot nimi obciążony przez ich wykonawcę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw refaktury. Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży; jej celem jest natomiast przeniesienie wyłożonych kosztów na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał. Refakturowanie usług może jednakże nastąpić pod warunkiem, że strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, natomiast refakturowanie jest jedynie sprzedażą uboczną, która służy realizacji zawartej umowy a pomiędzy odbiorcą a wystawcą refaktury istnieje umowa, z której wynika, że taka usługa jest przedmiotem świadczenia i odrębnego fakturowania.

Pytanie podatnika, w części dotyczącej możliwości żądania przez kontrahenta zapłaty marży, rozstrzygnięte zostało odrębnym postanowieniem, w którym odmówiono udzielenia odpowiedzi, z uwagi na fakt, iż wskazanie zagadnienie nie dotyczy przepisów prawa podatkowego. Jednak zauważyć należy, iż w przypadku, gdy strony poprzez zawarcie umowy przyjęty jej warunki (także te mówiące o konieczności naliczenia i zapłaty marży), to marża ta stanowić może koszt uzyskania przychodu, pod warunkiem, jak wspomniano wyżej, że ma ona związek z uzyskanymi przychodami i jej poniesienie jest działaniem racjonalnym .

Interpretacja jest aktualna według stanu prawnego na dzień jej wydania i do czasu zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego przedstawionego przez pytającego.