Pytanie:

Dotyczy kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu w związku z pobieraniem pożytków z gruntu znajdującego się w wieczystym użytkowaniu.

Z przedstawionego w piśmie stanu faktycznego wynika, że podatniczka jest osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej. Osiąga również przychody z pobierania pożytków z dzierżawy gruntu jednocześnie ponosząc związane z tym źródłem przychodu koszty dotyczące opłat za wieczyste użytkowanie gruntu.

We wrześniu 2006 roku zakończyło się postępowanie w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie dotyczące zmiany wysokości opłaty za wieczyste użytkowanie za lata 2002- 2006. W 2006 roku dokonała częściowej zapłaty z powyższego tytułu.

W przedstawionym stanie faktycznym stawia pytanie - czy kosztem uzyskania przychodu będzie cała wartość dodatkowej opłaty za lata 2002 - 2006, czy tylko wpłacona w danym roku kwota opłaty?

Zdaniem podatniczki - jako koszt uzyskania przychodu należy uznać wartość wpłaconychw danym roku opłat za wieczyste użytkowanie.

Oceniając w świetle obowiązujących przepisów prawa przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz ustosunkowując się do wyrażonego stanowiska Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Praga, wyjaśnia:

Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze (...), z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą,stanowią samoistne źródło przychodów wymienione w art.10 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)

Stosownie do treści art. 9 ust.2 ww ustawy dochodem z tego źródła jest nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.

Natomiast, zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła przychodów, są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z kolei art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia katalog wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Do kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu czy dzierżawy można zatem zaliczyć tylko te wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów, tzn. pozostają w racjonalnym związku przyczynowo-skutkowym z przychodami osiąganymi z najmu, dzierżawy i nie zostały wymienione w art.23 powołanej ustawy. Kosztami uzyskania przychodów z dzierżawy gruntu są więc niewątpliwie udokumentowane kwoty wydatkowane przez wynajmującego w związku z utrzymaniem przedmiotu dzierżawy, w tym wydatki związane z opłatą za wieczyste użytkowanie gruntu.

Z treści wniosku wynika, że po zakończonym postępowaniu w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie dotyczącym zmiany wysokości opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu za lata 2002 - 2006, w 2006 roku podatniczka dokonała częściowej zapłaty z tego tytułu.Nadmienia się, że w przypadku najmu i dzierżawy zarówno przychód jak i koszty jego uzyskania ustala się według zasady kasowej, czyli według dat faktycznego otrzymania przychodu bądź poniesienia kosztu. Wynika to odpowiednio z art.11 ust.1 oraz art. 22 ust.4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl powołanego art.11 ust.1 ustawy przychodami z zastrzeżeniem art. 14 -16, art.17 ust.1 pkt 6 i 9, art.19 i art. 20 ust.3,są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie zaś z art.22 ust. 4 ww ustawy, koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

Wobec powyższego w opisanej sytuacji, w ocenie Organu podatkowego, do kosztów uzyskania przychodów może podatniczka zaliczyć faktycznie zapłaconą w 2006 rokudodatkową opłatę za wieczyste użytkowanie gruntu.

W świetle powyższego stanowisko zaprezentowane we wniosku jest prawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz stanu prawnego obowiązującego na dzień zaistnienia zdarzenia i nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli podatkowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia - zgodnie z art. 14 b § 1 i 2 w/w ustawy Ordynacja podatkowa.

Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia ( art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej ).